Αρκεί μια προσεκτική ματιά στους γεωπολιτικούς κύκλους για να καταλάβει κανείς ότι βρισκόμαστε σε μια τρομακτική φάση αποσταθεροποίησης. Στην ομιλία της για την 80ή επέτειο της Die Zeit στο Αμβούργο, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, πέταξε το διπλωματικό της προσωπείο.
Η πρόσφατη στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στην Τουρκία δεν αφήνει πλέον κανένα περιθώριο αμφιβολίας: οι Βρυξέλλες φαίνεται να ευθυγραμμίζονται απόλυτα με την ατζέντα της Ουάσιγκτον και των στενών συμμάχων της στη Μέση Ανατολή. Για πολλούς αναλυτές, η ΕΕ έχει μετατραπεί σε έναν γεωπολιτικό δορυφόρο που εξυπηρετεί συμφέροντα πέρα από τα δικά της σύνορα, θυσιάζοντας τη στρατηγική της αυτονομία στον βωμό μιας αμφιλεγόμενης περιφερειακής κυριαρχίας, όπως αναφέρει το dissident.one
Με μια δήλωση που σόκαρε τα διεθνή ΜΜΕ, τόνισε ότι η Ευρώπη οφείλει να διασφαλίσει την «ολοκλήρωση της ηπείρου», ώστε αυτή να μην πέσει υπό την επιρροή «της Ρωσίας, της Τουρκίας ή της Κίνας». Με μια μόνο φράση, η Τουρκία —ένας επίσημος εταίρος του ΝΑΤΟ— τοποθετήθηκε στην ίδια μαύρη λίστα με τους δηλωμένους στρατηγικούς αντιπάλους της Δύσης.
Δεν πρόκειται για ένα απλό διπλωματικό ατόπημα. Είναι η ριζική αλλαγή στάσης της ΕΕ. Από τη στρατηγική συνεργασία, περάσαμε στη δυσπιστία και την οριοθέτηση. Είναι το επόμενο βήμα σε έναν κύκλο πολέμου που επαναπροσδιορίζει τις συμμαχίες, γκρεμίζοντας ό,τι ξέραμε μέχρι σήμερα.
Το τέλος των ταμπού και η νέα πραγματικότητα
Αυτό που έκανε η φον ντερ Λάιεν δεν ήταν ένα «γλωσσικό ολίσθημα». Είναι το σήμα μιας νέας, σκληρής πραγματικότητας. Στα μάτια της ελίτ των Βρυξελλών, η Άγκυρα δεν λογίζεται πλέον ως εταίρος, αλλά ως υπαρξιακή απειλή για το ευρωπαϊκό οικοδόμημα.
Την ίδια στιγμή που η ΕΕ αποδεικνύεται ανίσχυρη να χαλιναγωγήσει το Ισραήλ, επιλέγει να ταυτίσει την Τουρκία με τη Ρωσία και την Κίνα. Πρόκειται για μια «σύγκρουση πολιτισμών» που βγαίνει πλέον στο προσκήνιο, την ώρα που ο Μπενιαμίν Νετανιάχου εντείνει τη δική του εκστρατεία κατά της Άγκυρας. Η Τουρκία, που ελέγχει τις μεταναστευτικές ροές, τους ενεργειακούς διαδρόμους και την πρόσβαση στη Μαύρη Θάλασσα, θεωρείται πλέον «επικίνδυνος παίκτης».
Η απομόνωση της Ευρώπης και ο κίνδυνος του ΝΑΤΟ
Η φον ντερ Λάιεν παραδέχθηκε ότι το παλιό μοντέλο (φθηνή ρωσική ενέργεια, φθηνά κινέζικα χέρια, αμερικανική ασφάλεια) πέθανε. Όμως, η «ανεξαρτησία» που ευαγγελίζεται μοιάζει περισσότερο με μια επικίνδυνη απομόνωση. Σπρώχνοντας την Τουρκία —τον δεύτερο ισχυρότερο στρατό του ΝΑΤΟ— στην έξοδο, η Ευρώπη την οδηγεί ουσιαστικά στην αγκαλιά των ανατολικών συμμαχιών.
Είναι μια στρατηγική αυτοχειρία. Η Ευρώπη χρειάζεται την Τουρκία ως ανάχωμα στο μεταναστευτικό και ως σταθεροποιητή στη Μέση Ανατολή. Η δημόσια εξίσωση του Ερντογάν με τους «κακούς» του πλανήτη αποδυναμώνει το ΝΑΤΟ εκ των έσω και επιταχύνει τον κατακερματισμό της Δύσης.
Η σπείρα της κλιμάκωσης: Παίζοντας με τη φωτιά
Οι εχθροπραξίες μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ ρίχνουν λάδι στη φωτιά, με την ηγεσία της ΕΕ να βαδίζει σε ένα μονοπάτι δίχως επιστροφή. Όπως προειδοποιούν αναλυτές, οι συγκρούσεις δεν ξεσπούν από ένα τυχαίο γεγονός, αλλά από τέτοιες ρητορικές μετατοπίσεις.
Η μάσκα της ΕΕ έπεσε. Δεν αναζητά πλέον πιστούς συμμάχους, αλλά την επιβολή μιας ιδεολογικής καθαρότητας που δεν έχει θέση σε έναν πολυπολικό κόσμο. Η Τουρκία δεν πρόκειται να υποχωρήσει, και όποιος συγκρούεται με ένα κέντρο ισχύος που ελέγχει τις ζωτικές αρτηρίες μεταξύ Ευρώπης και Μέσης Ανατολής, παίζει κυριολεκτικά με τη φωτιά.
Το Ισραήλ, με την υποστήριξη της Δύσης, έχει καταστήσει σαφές ότι δεν προτίθεται να ανεχθεί καμία άλλη περιφερειακή δύναμη που θα μπορούσε να αμφισβητήσει την κυριαρχία του. Μετά την κλιμάκωση με το Ιράν, τα βλέμματα στρέφονται πλέον με ανησυχητική ένταση προς την Τουρκία. Η ρητορική που έρχεται από το Τελ Αβίβ προμηνύει ότι η Άγκυρα είναι ο επόμενος στόχος σε μια προσπάθεια πλήρους αναδιαμόρφωσης του χάρτη, όπου κανένας «παίκτης» με ισχυρό στρατό και ανεξάρτητη πολιτική δεν θα επιτρέπεται να υφίσταται.
Η ταύτιση της Τουρκίας με τη Ρωσία και την Κίνα από την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν δεν είναι τυχαία. Αποτελεί το «σήμα» για την έναρξη μιας περιόδου απομόνωσης της Άγκυρας, προκειμένου να εξασθενήσει κάθε αντίσταση στα σχέδια που εκπονούνται για την περιοχή. Η Ευρώπη, αντί να λειτουργεί ως γέφυρα ειρήνης, φαίνεται να υιοθετεί τον ρόλο του επιθετικού εντολοδόχου, προετοιμάζοντας το έδαφος για μια σύγκρουση πολιτισμών και συμφερόντων που εξυπηρετεί την απόλυτη μονοκρατορία του Ισραήλ και των προστατών του.
Ο κύκλος του πολέμου είναι σε πλήρη εξέλιξη και η κλιμάκωση είναι πλέον προ των πυλών.