Σε μια συγκλονιστική γεωπολιτική ανάλυση, ο Shivan Mahendrarajah περιγράφει έναν κόσμο που ισορροπεί επικίνδυνα στην κόψη του ξυραφιού. Με φόντο τις φήμες για την αιφνίδια ακύρωση των αμερικανικών αεροπορικών επιδρομών από τον Ντόναλντ Τραμπ και την ταυτόχρονη ενίσχυση των δυνάμεων των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο, ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι ο πόλεμος δεν είναι πλέον μια μακρινή πιθανότητα, αλλά μια αναπόφευκτη πραγματικότητα που πλησιάζει με μαθηματική ακρίβεια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η νύχτα των μεγάλων διωγμών στο Ιράν! Κλείνουν εφημερίδες, στο "σφυρί" περιουσίες αθλητών και ηθοποιών
Σύμφωνα με τον Mahendrarajah, οι υπερβολικές απαιτήσεις που έθεσε πρόσφατα ο ειδικός απεσταλμένος του Τραμπ, Στιβ Γουίτκοφ, προς τον Ιρανό Υπουργό Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί, δεν ήταν τίποτα λιγότερο από ένα «τελεσίγραφο παράδοσης». Η Ουάσιγκτον, απαιτώντας τον πλήρη έλεγχο του ουρανίου και των πυραυλικών αποθεμάτων της Τεχεράνης, γνώριζε εκ των προτέρων ότι οι όροι αυτοί θα απορριφθούν. Έτσι, δημιουργήθηκε το τέλειο πρόσχημα: η ΗΠΑ θα ισχυριστούν σύντομα ότι «το Ιράν αρνείται να διαπραγματευτεί καλή τη πίστει», ανοίγοντας τον δρόμο για τη στρατιωτική επέμβαση.
Η στροφή στην «επιθετική στρατηγική»
Ο Mahendrarajah επισημαίνει μια ριζική και ανησυχητική στροφή στο ιρανικό στρατιωτικό δόγμα. Επικαλούμενος δηλώσεις του στρατηγού Yahya Safavi, ανώτερου συμβούλου του Αγιατολάχ Χαμενεΐ, τονίζει ότι η Τεχεράνη έχει εγκαταλείψει την παραδοσιακή αμυντική της στάση. Η υιοθέτηση της «επιθετικής στρατηγικής» σημαίνει ότι το Ιράν δεν προτίθεται να περιμένει παθητικά το πρώτο χτύπημα. Αντίθετα, θεωρεί πλέον τα «αντικειμενικά σημάδια απειλής» ως επαρκή λόγο για ένα προληπτικό χτύπημα, παρόμοιο με εκείνο που χρησιμοποίησε το Ισραήλ στον Πόλεμο των Έξι Ημερών το 1967.
Για τον αρθρογράφο, ο πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει μέσω των πρόσφατων ταραχών στο εσωτερικό του Ιράν. Υποστηρίζει ότι οι διαδηλώσεις δεν ήταν αυθόρμητες, αλλά μια ενορχηστρωμένη επιχείρηση της Δύσης και του Ισραήλ, οι οποίοι διοχέτευσαν όπλα και τερματικά Starlink για να πυροδοτήσουν έναν εμφύλιο πόλεμο. Στόχος τους δεν είναι μόνο η αλλαγή καθεστώτος, αλλά ο διαμελισμός του Ιράν βάσει εθνογλωσσικών γραμμών και η ολοκληρωτική λεηλασία του πλούτου του, όπως ακριβώς συνέβη στη Βενεζουέλα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Πρόβλεψη του Ντούγκιν για το 2026! Το μυστικό σχέδιο για το "Μεγάλο Ισραήλ" και η παγίδα της Ουκρανίας
Το παράδειγμα της Ρωσίας και η ισχύς ως μέσο σεβασμού
Ο αναλυτής κάνει έναν τολμηρό παραλληλισμό με τη Ρωσία και τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Όπως ο Ρώσος πρόεδρος παραδέχτηκε ότι μετάνιωσε που δεν παρενέβη αποφασιστικά νωρίτερα στην Ουκρανία, έτσι και η Τεχεράνη αντιλαμβάνεται ότι οι ατέρμονες διαπραγματεύσεις είναι «κενό γράμμα». Ο Mahendrarajah υποστηρίζει ότι η ισχύς είναι η μόνη γλώσσα που επιβάλλει σεβασμό στη Δύση. Αναφέρει ότι μόνο μετά τη χρήση του πυραύλου Oreshnik από τη Μόσχα, το μπλοκ του ΝΑΤΟ άρχισε να παρακαλά για διάλογο.
Προτείνει λοιπόν μια «στρατηγική περιορισμένου στόχου»: ένα αστραπιαίο blitzkrieg που θα ταπεινώσει τους εχθρούς της Τεχεράνης και θα τους αναγκάσει να διαπραγματευτούν ως ίσοι. Μια τέτοια κίνηση θα απαιτούσε όχι μόνο την άρση των κυρώσεων, αλλά και την οριστική εξουδετέρωση των αντιφρονούντων οργανώσεων της διασποράς (όπως οι MeK και οι Παχλεβί), τις οποίες κατηγορεί για υποκίνηση τρομοκρατίας.
Η τριπλή συμμαχία και το παράθυρο που κλείνει
Η επιβίωση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, κατά τον Mahendrarajah, εξαρτάται από τη στρατιωτική και πληροφοριακή στήριξη της Ρωσίας και της Κίνας. Η Κίνα προσφέρει ήδη δορυφορική επιτήρηση, ενώ η Ρωσία ετοιμάζει την παράδοση των Su-35. Οι δύο αυτές δυνάμεις έχουν κάθε λόγο να στηρίξουν το Ιράν, καθώς μια αμερικανική ταπείνωση στον Περσικό Κόλπο θα άλλαζε τις ισορροπίες στην Ταϊβάν και την Ανατολική Ευρώπη.
Το Ιράν χρειάζεται και τους δύο εταίρους πριν ξεκινήσει έναν προληπτικό πόλεμο. Η Κίνα και η Ρωσία έχουν βάσιμους λόγους να υποστηρίξουν το Ιράν, καθώς η χώρα βρίσκεται σε στρατηγική τοποθεσία και προσφέρει σιδηροδρομική πρόσβαση στον Περσικό Κόλπο και τις γειτονικές χώρες .
Η Κίνα θεωρεί το Ιράν αναπόσπαστο μέρος των περιφερειακών και παγκόσμιων στρατηγικών της. Εάν οι ΗΠΑ ταπεινωθούν στον Περσικό Κόλπο, η Ταϊβάν δεν θα εξαρτάται πλέον από τις ηττημένες ΗΠΑ για την ασφάλειά της. Οι ΗΠΑ θα υποχωρήσουν περαιτέρω στην ήπειρό τους , επιτρέποντας στον Περσικό Κόλπο και στην περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού να αναπτυχθούν ελεύθερα χωρίς αμερικανική παρέμβαση.
Η Έλενα Πανίνα του Ινστιτούτου Διεθνών Πολιτικών και Οικονομικών Στρατηγικών (IPES) το έθεσε ευθέως στο Telegram το 2024: «Η καλύτερη επιλογή για τη Ρωσία είναι να απαντήσει στην Αμερική με παρόμοιο τρόπο: με έναν υβριδικό πόλεμο μακριά από τα σύνορά της. Η πιο προφανής επιλογή αυτή τη στιγμή είναι μια επίθεση δι’ αντιπροσώπων στις αμερικανικές δυνάμεις στη Μέση Ανατολή». Θα υποστηρίξει το Κρεμλίνο την κίνηση του Ιράν;
Ωστόσο, ο αρθρογράφος κλείνει με μια δραματική προειδοποίηση: το παράθυρο της δράσης κλείνει γρήγορα. Με έναν Τραμπ που φαντάζει ολοένα και πιο ασταθής και έναν Νετανιάχου αποφασισμένο για όλα, η νίκη του Ιράν είναι αβέβαιη χωρίς ένα πυρηνικό αποτρεπτικό μέσο. Αν ο πόλεμος ξεσπάσει, πρέπει να ξεκινήσει με τους όρους της Τεχεράνης, πριν ο εχθρός προλάβει να αναπτύξει την πλήρη ισχύ του.
