Μια νέα, εξαιρετικά σοβαρή διάσταση λαμβάνει η πολυσυζητημένη υπόθεση του Τζέφρι Επστάιν, καθώς η κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών και προσωπικά ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ βρίσκονται στο επίκεντρο σφοδρής κριτικής. Αιτία στέκεται ο τρόπος με τον οποίο το Υπουργείο Δικαιοσύνης, υπό την ηγεσία της Γενικής Εισαγγελέως Παμ Μπόντι, επέλεξε να δημοσιοποιήσει τα αρχεία που συνδέονται με τον θανόντα χρηματιστή και καταδικασμένο για σωματεμπορία ανηλίκων.
Η δημοσιοποίηση μιας λίστας που περιλαμβάνει εκατοντάδες ονόματα, αντί να ρίξει φως, φαίνεται πως έχει προκαλέσει μεγαλύτερο σκοτάδι και σύγχυση. Πολιτικοί αναλυτές, νομικοί κύκλοι και επικριτές της αμερικανικής κυβέρνησης κατηγορούν ευθέως τον Λευκό Οίκο ότι εφαρμόζει μια στρατηγική «θολώματος των νερών», δημοσιεύοντας αδιακρίτως ονόματα, με στόχο να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη και ουσιαστικά να προστατεύσει τους πραγματικούς ενόχους μέσα στο πλήθος των αναφορών.
Η Κατηγορία για Σκόπιμη Σύγχυση
Η κεντρική κατηγορία που διατυπώνεται είναι ότι η λίστα που δόθηκε στη δημοσιότητα δεν αποτελεί ένα «κατηγορητήριο» ή μια λίστα πελατών, με την ποινική έννοια του όρου, αλλά μια απλή παράθεση ονομάτων που βρέθηκαν στα αρχεία του Επστάιν.
Συγκεκριμένα, στη λίστα των περίπου 600 ατόμων περιλαμβάνονται ονόματα που δεν έχουν καμία σχέση με παράνομες δραστηριότητες. Ανάμεσά τους βρίσκονται γιατροί, υδραυλικοί, προσωπικό συντήρησης, άτομα που απλώς έτυχε να πετάξουν με τα αεροσκάφη του για επαγγελματικούς λόγους ή άνθρωποι που είχαν μια τυπική κοινωνική επαφή μαζί του, χωρίς να γνωρίζουν για την εγκληματική του δράση.
Οι επικριτές υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση Τραμπ, αναμειγνύοντας αυτά τα ονόματα με εκείνα πιθανών συνεργών ή κακοποιητών, επιτυγχάνει την πλήρη απαξίωση της λίστας. Όταν όλοι είναι «ύποπτοι», τελικά κανείς δεν είναι ύποπτος. Η τακτική αυτή, σύμφωνα με τους κατήγορους, εξυπηρετεί στο να χαθεί η σοβαρότητα των πραγματικών εγκλημάτων μέσα σε έναν ωκεανό άσχετων πληροφοριών, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολο για το κοινό και τους δημοσιογράφους να ξεχωρίσουν την ήρα από το στάρι.
«Μαύρη Βίβλος» vs «Λίστα Πελατών»
Ένα κρίσιμο σημείο που αναδεικνύεται από τη διαμάχη είναι η διαφορά μεταξύ της λεγόμενης «Μαύρης Βίβλου», του Επστάιν και μιας πραγματικής λίστας πελατών που συμμετείχαν σε σεξουαλικά εγκλήματα.
Η κυβέρνηση φαίνεται να απελευθέρωσε στοιχεία που προέρχονται κυρίως από τις επαφές και τα ημερολόγια πτήσεων. Ωστόσο, η παρουσία ενός ονόματος σε ένα βιβλίο διευθύνσεων δεν συνιστά απόδειξη ενοχής. Νομικοί εμπειρογνώμονες τονίζουν ότι η κίνηση αυτή της κυβέρνησης είναι «πονηρή», καθώς παρουσιάζει την αποκάλυψη ως πράξη απόλυτης διαφάνειας, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μαζική διαρροή δεδομένων, χωρίς το απαραίτητο πλαίσιο.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να σπιλώνονται υπολήψεις ανθρώπων που δεν έκαναν τίποτα παράνομο, ενώ παράλληλα οι πραγματικοί «πελάτες» του Επστάιν κρύβονται πίσω από το επιχείρημα ότι «όλοι ήταν στη λίστα, άρα η λίστα δεν σημαίνει τίποτα».
Η Στάση του Προέδρου Τραμπ και της Παμ Μπόντι
Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είχε δεσμευτεί προεκλογικά ότι θα έδινε στη δημοσιότητα τη λίστα Επστάιν, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως τον μοναδικό που θα τολμούσε να τα βάλει με το κατεστημένο (το λεγόμενο «Deep State»). Η Υπουργός Δικαιοσύνης, Παμ Μπόντι, υλοποιώντας αυτή την εντολή, προχώρησε στη δημοσιοποίηση.
Ωστόσο, η αντιπολίτευση και μερίδα των ΜΜΕ θεωρούν ότι ο τρόπος που έγινε αυτό είναι προσχηματικός. Υποστηρίζουν ότι εάν η κυβέρνηση ήθελε πραγματικά να αποδώσει δικαιοσύνη, θα έπρεπε να εστιάσει στη δημοσιοποίηση συγκεκριμένων εγγράφων που αποδεικνύουν εγκληματική δραστηριότητα και όχι να «πετάξει» εκατοντάδες ονόματα στην αρένα. Η κίνηση αυτή ερμηνεύεται από πολλούς ως πολιτικός ελιγμός, προκειμένου ο Πρόεδρος να ισχυριστεί ότι τήρησε την υπόσχεσή του, χωρίς όμως να προκαλέσει ουσιαστική ζημιά σε ισχυρούς παράγοντες ή ακόμα και σε φιλικά προς αυτόν πρόσωπα που ενδέχεται να εμπλέκονται.
Οι Συνέπειες της «Θολής» Αποκάλυψης
Το αποτέλεσμα αυτής της τακτικής είναι η δημιουργία ενός χάους πληροφοριών. Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν κατακλυστεί από θεωρίες συνωμοσίας, καθώς χρήστες προσπαθούν να ερμηνεύσουν τη λίστα κατά το δοκούν.
Η ουσία της υπόθεσης, που είναι η δικαίωση των θυμάτων και η τιμωρία των παιδεραστών, κινδυνεύει να χαθεί. Αντί να επικεντρωθεί η έρευνα στους λίγους και συγκεκριμένους που εκμεταλλεύτηκαν ανήλικα κορίτσια, η συζήτηση αναλώνεται στο ποιος διάσημος είχε απλώς καταχωρημένο το τηλέφωνό του στην ατζέντα του Επστάιν.
Η κατηγορία περί «σκόπιμης σύγχυσης» είναι βαριά. Εάν ισχύει, σημαίνει ότι η αμερικανική κυβέρνηση χρησιμοποιεί τη διαφάνεια ως όπλο συσκότισης, μετατρέποντας μια τραγωδία σε πολιτικό εργαλείο και αφήνοντας, για άλλη μια φορά, τα θύματα του κυκλώματος χωρίς την ουσιαστική δικαίωση που ζητούν εδώ και χρόνια. Η επόμενη μέρα βρίσκει την αμερικανική κοινωνία διχασμένη, με το ερώτημα να παραμένει: Ποιοι είναι τελικά οι πραγματικοί ένοχοι και γιατί δεν ξεχωρίζουν από το πλήθος;
