Φαίνεται πως οι μεγάλοι παίκτες στην Ουάσιγκτον και την Ιερουσαλήμ πιάστηκαν αδιάβαστοι, ποντάροντας σε ένα χαρτί που αποδείχθηκε «τζούφιο».
Στην καρδιά ενός πολέμου που ήδη συγκλονίζει τη Μέση Ανατολή, αποκαλύπτεται τώρα ένα από τα πιο επικίνδυνα στρατηγικά σφάλματα της σύγχρονης ιστορίας. Εκεί που οι μυστικές υπηρεσίες συναντούν την πολιτική φιλοδοξία, γεννήθηκε το σχέδιο του Νταβίντ Μπαρνέα, του επικεφαλής της Μοσάντ, το οποίο υποσχόταν μια «εύκολη» και «καθαρή» νίκη επί του Ιράν μέσω της εσωτερικής κατάρρευσης. Όμως, τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη των εχθροπραξιών, η πραγματικότητα αποδεικνύεται ένας παγερός εφιάλτης για τους εμπνευστές της εισβολής.
Ο Μπαρνέα, γεμάτος αυτοπεποίθηση, διαβεβαίωσε την ηγεσία του Ισραήλ αλλά και το επιτελείο του Ντόναλντ Τραμπ ότι το καθεστώς της Τεχεράνης ήταν ένας «χάρτινος πύργος». Το σχέδιο ήταν απλό αλλά και αφελές, με μερικές ημέρες καταιγιστικών πλήξεων και στοχευμένων δολοφονιών θα ήταν αρκετές για να βγει ο ιρανικός λαός στους δρόμους και να ανατρέψει τους μουλάδες.
Η θεωρία ήταν ότι ο λαός, καταπιεσμένος από τη θεοκρατία, θα έβρισκε την ευκαιρία να ανατρέψει το καθεστώς αν η ηγεσία του αποκεφαλιζόταν στρατιωτικά.Ο Τραμπ, γοητευμένος από την ιδέα μιας «γρήγορης νίκης», έφτασε στο σημείο να καλέσει τους Ιρανούς στο πρώτο του διάγγελμα να «πάρουν την κυβέρνηση στα χέρια τους», την ώρα που τους ζητούσε να κρυφτούν από τα αμερικανικά αεροπλάνα.
Η πίστη σε αυτό το σενάριο ήταν τόσο ισχυρή, που ο Τραμπ, στο πρώτο του διάγγελμα με την έναρξη του πολέμου, κάλεσε ευθέως τους Ιρανούς να «πάρουν την κυβέρνησή τους στα χέρια τους», την ίδια στιγμή που τους προειδοποιούσε να αναζητήσουν καταφύγιο από τους επερχόμενους βομβαρδισμούς. Ήταν μια κίνηση που φανέρωνε την απόλυτη πεποίθηση ότι η Μοσάντ είχε ήδη προετοιμάσει το έδαφος. Όμως, οι αναλυτές της ισραηλινής στρατιωτικής υπηρεσίας AMAN και πολλοί Αμερικανοί αξιωματούχοι παρακολουθούσαν με σκεπτικισμό, προειδοποιώντας ότι κανένας λαός δεν βγαίνει στους δρόμους για να διαδηλώσει την ώρα που πέφτουν βόμβες πάνω από το κεφάλι του.
Σκληρή η πραγματικότητα των ερειπίων
Τρεις εβδομάδες μετά, η «μεγάλη εξέγερση» παραμένει ένα φάντασμα. Οι New York Times αποκαλύπτουν ότι η θεοκρατική κυβέρνηση, αντί να καταρρεύσει, συσπειρώθηκε. Ο φόβος της κρατικής καταστολής και η εθνική ενότητα απέναντι στον ξένο εισβολέα αποδείχθηκαν ισχυρότερα από τις υποσχέσεις της Μοσάντ. Οι Ιρανοί πολίτες, υπό το κράτος των βομβαρδισμών, προτίμησαν την επιβίωση από την επανάσταση, αφήνοντας τους σχεδιαστές του πολέμου στην Ουάσιγκτον να αναρωτιούνται τι πήγε στραβά.
Το «Κουρδικό χαρτί» και το Τουρκικό «Όχι»
Το σχέδιο περιλάμβανε και τη χρήση Κούρδων πολιτοφυλάκων από το Βόρειο Ιράκ ως «αιχμή του δόρατος». Όμως, αυτό το «χαρτί» κάηκε πριν καν παιχτεί. Οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, φοβούμενοι μια γενικευμένη ανάφλεξη, έκαναν πίσω, ενώ η Τουρκία έστειλε ξεκάθαρο τελεσίγραφο: «Μην τολμήσετε να στηρίξετε κουρδική κίνηση». Ακόμα και οι ίδιοι οι Κούρδοι ηγέτες, όπως ο Μπαφέλ Ταλαμπανί, κατάλαβαν ότι μια δική τους εισβολή θα έκανε τους Ιρανούς να ενωθούν ακόμα περισσότερο γύρω από την κυβέρνησή τους.
Απογοήτευση και «κατόπιν εορτής» κριτική
Στο παρασκήνιο, ο Νετανιάχου εκφράζει πλέον ανοιχτά την απογοήτευσή του για τις προβλέψεις της Μοσάντ που δεν επιβεβαιώθηκαν. «Δεν μπορείς να κάνεις επαναστάσεις μόνο από τον αέρα», παραδέχθηκε πρόσφατα, προετοιμάζοντας το έδαφος για μια χερσαία διάσταση του πολέμου που κανείς δεν ήθελε στην αρχή. Η ανησυχία στην Ιερουσαλήμ είναι διάχυτη, αν ο Τραμπ αντιληφθεί ότι το σχέδιο για «εσωτερική κατάρρευση» απέτυχε, ίσως τερματίσει τη σύγκρουση πριν επιτευχθούν οι στρατιωτικοί στόχοι, αφήνοντας το Ισραήλ έκθετο. Ωστόσο, παλιοί γνώστες της Μοσάντ, όπως ο Γιόσι Κοέν, είχαν προειδοποιήσει εδώ και χρόνια, το χάσμα μεταξύ των επιθυμιών μας και της πραγματικότητας στο Ιράν είναι τεράστιο.
