Σε μια βαρυσήμαντη και άκρως αποκαλυπτική ανάλυση προχωρά ο Ρώσος γεωπολιτικός στοχαστής Αλεξάντερ Ντούγκιν, με αφορμή τη νέα, βίαιη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή. Όπως τονίζει ο ίδιος, η κατάρρευση της εκεχειρίας και η έναρξη των νέων αμερικανικών βομβαρδισμών στο Ιράν —που απάντησε ακαριαία με επιθέσεις σε αμερικανικές βάσεις στο Μπαχρέιν και νέο κλείσιμο στα Στενά του Ορμούζ— ήταν απολύτως προδιαγεγραμμένη, καθώς «με τον Αντίχριστο δεν μπορεί να υπάρξει καμία αξιόπιστη συμφωνία».
Η μεταφυσική του πολέμου και η παγίδα των διαπραγματεύσεων
Ο Ντούγκιν εξηγεί ότι οι ειρηνευτικές συνομιλίες με τη Δύση αποτελούν μια διαχρονική διπλωματική παγίδα, η οποία εξυπηρετεί αποκλειστικά τα συμφέροντα των ΗΠΑ και των συμμάχων τους.
Ο σιδερένιος κανόνας της κλιμάκωσης:
«Στο Ιράν, όπως ακριβώς και στον δικό μας πόλεμο με τη Δύση, ισχύει ένας απαράβατος κανόνας: Η κλιμάκωση πρέπει να είναι αυστηρά αμοιβαία. Όταν ο εχθρός χτυπά, οφείλεις να απαντάς με την ίδια ή μεγαλύτερη ένταση. Αν η κλιμάκωση παραμείνει μονομερής, τότε ο εχθρός αποκτά τον απόλυτο έλεγχο των εξελίξεων και εσύ μετατρέπεσαι σε έναν απλό, παθητικό θεατή».
Σύμφωνα με τον Ρώσο αναλυτή, το Ιράν προσήλθε στις συνομιλίες χωρίς να κερδίσει το παραμικρό, καθώς κάθε δημόσια διαπραγμάτευση μετατρέπεται αμέσως σε ένα πανίσχυρο πληροφοριακό όπλο στα χέρια της Δύσης.
Η «έκτη φάλαγγα» και η οργή του πλήθους στην Τεχεράνη
Ο Ντούγκιν αποκαλύπτει ότι τα πρώτα αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα κατά της ιρανικής ηγεσίας και των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) είχαν ως αποτέλεσμα να εξαρθρωθεί ένα μεγάλο μέρος της λεγόμενης «Έκτης Φάλαγγας» (των εσωτερικών υπονομευτών), αν και ορισμένοι θύλακες παραμένουν ενεργοί.
Η λαϊκή οργή στην Τεχεράνη ξεχείλισε κατά τη διάρκεια της κηδείας του Ιμάμη Χαμενεΐ και της οικογενείας του. Οι Ιρανοί αξιωματούχοι Πεζεσκιάν και Αραγτσί, οι οποίοι ηγήθηκαν των συνομιλιών, βρέθηκαν στο στόχαστρο του πλήθους, δεχόμενοι άγριες κατάρες επειδή κάθισαν στο ίδιο τραπέζι με τον «Ντατζάλ» (τον Ψευτομεσσία/Αντίχριστο των Μουσουλμάνων, δηλαδή τις ΗΠΑ και το Ισραήλ). Ο Ντούγκιν, ωστόσο, σημειώνει ότι οι ίδιοι δεν φταίνε, αλλά έπεσαν θύματα των κανόνων του πληροφοριακού πολέμου που ορίζει μονομερώς η Δύση.
Το σκληρό κατηγορώ στη Μόσχα: «Γιατί δεν αντιδρούμε;»
Ο στοχαστής στρέφει τα βέλη του και προς το εσωτερικό της Ρωσίας, εκφράζοντας βαθιά ανησυχία για τη στάση της Μόσχας απέναντι στις προκλήσεις:
Οποιαδήποτε διαρροή ή είδηση για συνομιλίες μέσω Αμερικανών ή Ρώσων μεσολαβητών (όπως οι Γουίτκοφ, Κούσνερ ή Ντμίτριεφ) αποτελεί βαρύ πλήγμα για το ηθικό των στρατιωτών στην πρώτη γραμμή και για το πατριωτικό φρόνημα της χώρας.Ο Ντούγκιν αναρωτιέται με νόημα γιατί στη Ρωσία δεν καταστρέφονται τα σύμβολα του δαιμονικού «θεού» Βάαλ και γιατί δεν υπάρχει εντονότερη αντίδραση κατά των εγκληματικών ελίτ του Έπσταϊν.
Καυτηριάζει το γεγονός ότι η Ρωσία δεν απαντά δυναμικά στην άμεση και ξεκάθαρη εμπλοκή δυτικών χωρών (όπως η Γερμανία, η Αγγλία και οι χώρες της Βαλτικής) στον πόλεμο που διεξάγεται εναντίον της, παρά το γεγονός ότι η εμπλοκή αυτή έχει επισήμως καταγγελθεί.