Οι Ελβετοί έχουν κάθε δικαίωμα να ανησυχούν για τον ρυθμό με τον οποίο αλλάζει η κοινωνία τους.
Δεν έχουν όμως κανέναν λόγο να υιοθετήσουν μια πολιτική που, σύμφωνα με τον Economist, θα ήταν σαν να «τρέχουν με το αυτοκίνητο πάνω σε τοίχο»
Σε άρθρο γνώμης ενόψει του δημοψηφίσματος της 14ης Ιουνίου, το βρετανικό περιοδικό καλεί τους ψηφοφόρους να απορρίψουν την πρόταση που θα απαγόρευε στην Ελβετία να ξεπεράσει τα 10 εκατομμύρια κατοίκους, προειδοποιώντας για σοβαρές οικονομικές και πολιτικές συνέπειες.
Ένα πλαφόν χωρίς προηγούμενο
Το δημοψήφισμα προωθείται από το δεξιό λαϊκιστικό SVP και προβλέπει ότι η χώρα δεν θα μπορεί να φιλοξενεί περισσότερους από 10 εκατ. κατοίκους. Σύμφωνα με τον Economist, καμία άλλη χώρα δεν έχει υιοθετήσει ποτέ αντίστοιχο ανώτατο όριο πληθυσμού.
Το περιοδικό σημειώνει ότι η πραγματική συζήτηση δεν αφορά τον πληθυσμό, αλλά τη μετανάστευση. Με δείκτη γονιμότητας μόλις 1,3 παιδιά ανά γυναίκα, η Ελβετία θα αντιμετώπιζε δημογραφική συρρίκνωση χωρίς τη συμβολή των μεταναστών.
Ο κίνδυνος για την οικονομία
Κατά τον Economist, ένα αυστηρό πληθυσμιακό όριο θα περιόριζε κυρίως την είσοδο εξειδικευμένων επαγγελματιών που στηρίζουν κρίσιμους κλάδους της ελβετικής οικονομίας, από τα νοσοκομεία και τις φαρμακοβιομηχανίες έως τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές εταιρείες.
Η Ελβετία συγκαταλέγεται διαχρονικά στις χώρες που προσελκύουν ευκολότερα υψηλής κατάρτισης εργαζομένους και, σύμφωνα με το περιοδικό, η απώλεια αυτού του πλεονεκτήματος θα έπληττε την παραγωγικότητα και την καινοτομία.
Ένα «ελβετικό Brexit»
Ιδιαίτερη έμφαση δίνει ο Economist στις σχέσεις της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η ελεύθερη κυκλοφορία προσώπων αποτελεί βασικό στοιχείο των διμερών συμφωνιών μεταξύ Βέρνης και Βρυξελλών.
Η μονομερής επιβολή περιορισμών θα οδηγούσε σε επαναδιαπραγμάτευση του συνολικού πλαισίου σχέσεων με την Ε.Ε. και θα στερούσε από τους ίδιους τους Ελβετούς το δικαίωμα να ζουν και να εργάζονται ελεύθερα στις χώρες της Ένωσης.
Το περιοδικό παρομοιάζει το ενδεχόμενο με μια στιγμή αντίστοιχη του Brexit.
Ο λογαριασμός των 500 δισ. φράγκων
Σύμφωνα με εκτιμήσεις που επικαλείται ο Economist, το όριο των 10 εκατ. κατοίκων αναμένεται να επιτευχθεί γύρω στο 2041.
Η αποτροπή αυτής της εξέλιξης θα απαιτούσε σημαντικό περιορισμό της εισροής εξειδικευμένων εργαζομένων. Σε συνδυασμό με τη διατάραξη των σχέσεων με την Ε.Ε., το συνολικό κόστος για την ελβετική οικονομία θα μπορούσε να φθάσει τα 500 δισ. ελβετικά φράγκα σε βάθος 20ετίας — ποσό ιδιαίτερα υψηλό για μια οικονομία μεγέθους περίπου 1,15 τρισ. δολαρίων.
«Όχι» στην απομόνωση
Ο Economist αναγνωρίζει ότι πολλοί πολίτες ανησυχούν για τις πιέσεις στις τιμές των ακινήτων, στις υποδομές και στο περιβάλλον. Ωστόσο υποστηρίζει ότι υπάρχουν πιο αποτελεσματικοί τρόποι αντιμετώπισης αυτών των προβλημάτων από ένα αυθαίρετο πληθυσμιακό πλαφόν.
Αντί για περιορισμούς που θα έκλειναν την πόρτα σε ξένους εργαζομένους και επενδυτές, προτείνει στοχευμένες παρεμβάσεις στη μεταναστευτική πολιτική και χαλάρωση των περιορισμών στην οικοδόμηση κατοικιών.
«Η Ελβετία είναι πλούσια επειδή αποτελεί διεθνή επιχειρηματικό κόμβο», καταλήγει το περιοδικό. «Θα δυσκολευτεί να παραμείνει τέτοιος αν κλείσει την πόρτα στα ξένα μυαλά». Για τον Economist, το μήνυμα προς τους ψηφοφόρους είναι σαφές: η σωστή απάντηση στην κάλπη είναι «όχι».
