Εκεί που η ελπίδα πεθαίνει και η φρίκη παίρνει σάρκα και οστά, χιλιάδες διαδηλωτές ζουν το απόλυτο μαρτύριο. Δεν είναι απλά φυλακές, είναι κολαστήρια σχεδιασμένα να αφανίσουν την ψυχή και το σώμα όποιου τόλμησε να ζητήσει ελευθερία.
Η "φυλακή Εβίν" και η επισημοποίηση της φρίκης
Το σκοτάδι της φυλακής Εβίν στην Τεχεράνη ήρθε στο φως μέσα από πλάνα που διέρρευσαν, επιβεβαιώνοντας αυτό που οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων φώναζαν για χρόνια. Τουλάχιστον 3.000 άνθρωποι βρίσκονται αυτή τη στιγμή στοιβαγμένοι σε κελιά-τάφους. Οι δεσμοφύλακες, μεταμορφωμένοι σε δήμιους, εφαρμόζουν το διαβόητο βασανιστήριο «κεμπάπ», δηλαδή κρεμούν τους κρατούμενους από τα άκρα σαν σφάγια, αφήνοντας το σώμα να καταρρεύσει κάτω από το ίδιο του το βάρος.
Σεξουαλική βία: Το όπλο της απόλυτης ταπείνωσης
Η σεξουαλική βία χρησιμοποιείται ως εργαλείο υποταγής. Οι μαρτυρίες σοκάρουν, ομαδικοί βιασμοί μέσα σε βαν, επιθέσεις με γκλομπ και ηλεκτροσόκ στα γεννητικά όργανα. Γυναίκες και άνδρες περιγράφουν πώς οι δυνάμεις ασφαλείας τούς αφήνουν αναίσθητους από τον πόνο και την κακοποίηση. Είναι ένας συστηματικός αφανισμός της αξιοπρέπειας, μια προσπάθεια να σβήσουν κάθε ίχνος αντίστασης μέσα από τον απόλυτο εξευτελισμό.
72 ώρες μαρτυρίου και εικονικοί θάνατοι
Οι ανακρίσεις μπορεί να κρατήσουν τρία μερόνυχτα ασταμάτητου πόνου. Εικονικοί πνιγμοί, εικονικές εκτελέσεις όπου το θύμα νιώθει την αγχόνη στον λαιμό του πριν του την αφαιρέσουν τελευταία στιγμή, στέρηση ύπνου και βίαιη αφαίρεση νυχιών. Όλα αυτά για μια «ομολογία» στην κρατική τηλεόραση, ένα στημένο θέατρο όπου οι κρατούμενοι ξεσπούν σε κλάματα μπροστά στους δήμιους τους, την ώρα που ο κόσμος παρακολουθεί παγωμένος.
Εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ προειδοποιούν: το καθεστώς δεν τιμωρεί απλά, θέλει να δείξει ότι του ανήκει το σώμα και η ζωή του πολίτη. Μαστιγώσεις μέχρι να σκιστεί το δέρμα, ακρωτηριασμοί δακτύλων και ψυχολογικός πόλεμος με ακραίους θορύβους και φώτα. Είναι ένας «κατήφορος» προς την κτηνωδία που δεν έχει πάτο.
Η μαύρη ιστορία της Εβίν: Από το 1971 μέχρι σήμερα
Η φυλακή χτίστηκε το 1971, επί Σάχη, αλλά μετά την Επανάσταση του 1979 μετατράπηκε στο απόλυτο φόβητρο. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι, ακαδημαϊκοί, δημοσιογράφοι και ακτιβιστές κλείστηκαν εκεί. Η πιο σκοτεινή της σελίδα γράφτηκε το καλοκαίρι του 1988, όταν χιλιάδες άνθρωποι εκτελέστηκαν μετά από δίκες-παρωδία.
Συνθήκες που «στραγγαλίζουν» την ύπαρξη
Οι πληροφορίες από τη Διεθνή Αμνηστία και το Human Rights Watch περιγράφουν μια καθημερινότητα που μοιάζει με αργό θάνατο:
Υπερπληθυσμός και Βρωμιά: Οι κρατούμενοι στοιβάζονται σε κελιά γεμάτα έντομα και κατσαρίδες, συχνά αναγκασμένοι να κοιμούνται στο πάτωμα, ακόμα και το χειμώνα.
Απομόνωση: Πολλοί κρατούνται για εβδομάδες ή μήνες σε μικροσκοπικά κελιά στην απομόνωση, χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο, βυθισμένοι στην απόλυτη σιωπή.
Άθλια Διατροφή: Το φαγητό περιγράφεται ως «σχεδόν ακατάλληλο για βρώση», ενώ η πρόσβαση σε καθαρό νερό και ιατρική περίθαλψη είναι πολυτέλεια που συχνά αρνούνται στους κρατούμενους ως επιπλέον τιμωρία.
Τα μαρτύρια των ανακριτών
Στα μπουντρούμια της Εβίν, η φαντασία των βασανιστών δεν έχει όρια:
Βασανιστήρια: Ηλεκτροσόκ, εικονικές εκτελέσεις, ξυλοδαρμοί και το φρικτό «κεμπάπ» (κρέμασμα από τα άκρα).
Σεξουαλική Βία: Χρησιμοποιείται συστηματικά για να σπάσει το ηθικό των διαδηλωτών.
Εκβιασμοί: Απειλούν να βασανίσουν μέλη των οικογενειών των κρατουμένων για να αποσπάσουν «ομολογίες» που μετά προβάλλονται στην κρατική τηλεόραση.
Τον Ιούνιο του 2025, η φυλακή υπέστη σοβαρές ζημιές μετά από ισραηλινή επίθεση, προκαλώντας φωτιές και χάος.Εκατοντάδες κρατούμενοι μεταφέρθηκαν σε άλλες φυλακές κάτω από άθλιες συνθήκες, ενώ υπάρχουν καταγγελίες για «εξαφανίσεις» ανθρώπων που τα ίχνη τους χάθηκαν μετά τις μεταγωγές.