Σε πλήρη ανάπτυξη βρίσκεται η επικοινωνιακή και πολιτική αντεπίθεση του Μεγάρου Μαξίμου, με στόχο τη διαμόρφωση ενός συμπαγούς αφηγήματος σταθερότητας.
Ενόψει ενός ρευστού γεωπολιτικού τοπίου αλλά και των πολιτικών ζυμώσεων στο εσωτερικό, το κυβερνητικό επιτελείο επιχειρεί να οχυρωθεί πίσω από το διεθνές προφίλ του Πρωθυπουργού, εργαλειοποιώντας την κατακερματισμένη εικόνα της αντιπολίτευσης.
Η ρητορική της αποτροπής και η παγίδα των ήρεμων νερών
Στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών, η κυβέρνηση επιχειρεί να απαντήσει προκαταβολικά στον τουρκικό αναθεωρητισμό και την επικείμενη νομοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας». Το μήνυμα που εκπέμπεται είναι πως η τακτική του «έτσι θέλω» δεν παράγει νομικά αποτελέσματα και πως το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας παραμένει η μοναδική οδός οριοθέτησης.
Παράλληλα, το κυβερνητικό στρατόπεδο προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει το δόγμα των «ήρεμων νερών», υποστηρίζοντας πως η διπλωματική αποκλιμάκωση δεν συνεπάγεται εθνική αδράνεια, αλλά προσφέρει πολύτιμο χρόνο για αμυντική θωράκιση.
Η διπλωματική προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο είναι αυτονόητη, ωστόσο η απλή επίκλησή του δεν συνιστά από μόνη της στρατηγική αποτροπής. Όταν η Άγκυρα μετουσιώνει τις διεκδικήσεις της σε εσωτερικούς νόμους και δημιουργεί τετελεσμένα, η ελληνική απάντηση δεν μπορεί να εξαντλείται σε ρητορικές απορρίψεις.
Η παρατεταμένη επανάπαυση στην ψευδαίσθηση της ηρεμίας κρύβει τον κίνδυνο ενός στρατηγικού εγκλωβισμού, τον οποίο κανένα θεωρητικό νομικό πλαίσιο δεν θα μπορέσει να αναχαιτίσει επί του πεδίου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τουρκικό παραλήρημα για τη Γενοκτονία των Ποντίων
Το τηλέφωνο στις 3 το πρωί: θεσμική ισχύς ή πολιτική αλαζονεία;
Η εξωτερική πολιτική αποτέλεσε και το πεδίο σφοδρής σύγκρουσης με τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Η αποστροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη για το ποιος έχει το ειδικό βάρος να σηκώσει το τηλέφωνο «στις 3 τα ξημερώματα» για να διαχειριστεί μια εθνική κρίση, προκάλεσε την αιχμηρή αντίδραση του πρώην υπουργού Εξωτερικών.
Το Μαξίμου υπερασπίστηκε το πρωθυπουργικό προφίλ, τονίζοντας πως ο ίδιος έχει κατακτήσει το προνόμιο να συνομιλεί ισότιμα με τα παγκόσμια κέντρα αποφάσεων, προβάλλοντας αυτή την προσωπική ατζέντα επαφών ως το απόλυτο εχέγγυο ασφάλειας.
Η προσωπική διεθνής δικτύωση ενός πρωθυπουργού αποτελεί αναμφίβολα ισχυρό διπλωματικό χαρτί, όμως η αναγωγή της εθνικής ασφάλειας σε ατομικό επίτευγμα είναι βαθιά προβληματική. Τα κράτη θωρακίζονται από τους ισχυρούς θεσμούς, τη συνέχεια της διπλωματίας και την αποτρεπτική ικανότητα των ενόπλων δυνάμεων, όχι από τις τηλεφωνικές επαφές. Η ταύτιση της τύχης της χώρας με τις ατομικές ικανότητες ενός και μόνο προσώπου αγγίζει, αν δεν ξεπερνά, τα όρια της πολιτικής αλαζονείας.
Το δίλημμα του 2027 και το άλλοθι της ακέφαλης αντιπολίτευσης
Με το βλέμμα στις κάλπες του 2027, το κυβερνητικό επιτελείο πασχίζει να εξουδετερώσει κάθε πιθανό αντίπαλο προτού καν συγκροτηθεί ένας αξιόπιστος πόλος εξουσίας.
Από τη μία, υποβαθμίζει την όποια κινητικότητα του Αλέξη Τσίπρα, υπενθυμίζοντας τις κυβερνητικές του παλινωδίες, και από την άλλη, κατηγορεί τον Νίκο Ανδρουλάκη για διολίσθηση στον λαϊκισμό. Σκοπός της κυβέρνησης είναι να εδραιωθεί η αντίληψη πως εκτός της σημερινής διακυβέρνησης, η μόνη εναλλακτική είναι το θεσμικό κενό.
Το να χτίζει μια κυβέρνηση την πολιτική της επιβίωση αποκλειστικά πάνω στην ανεπάρκεια των αντιπάλων της αποτελεί μια εξαιρετικά ρηχή και επισφαλή στρατηγική. Το δόγμα «δεν υπάρχει εναλλακτική» μπορεί να συσπειρώνει προσωρινά ένα συντηρητικό ακροατήριο, αλλά δεν εξαλείφει την κυβερνητική φθορά.
