Η 19η Μαΐου αποτελεί για τον απανταχού Ελληνισμό ημέρα πένθους και βαθιάς ιστορικής μνήμης. Για την επίσημη τουρκική κρατική μηχανή, ωστόσο, παραμένει μια ευκαιρία επιθετικής διαστρέβλωσης των γεγονότων.
Με μια ανακοίνωση που υπερβαίνει τα ειωθότα της διπλωματικής πρακτικής, το υπουργείο Εξωτερικών της γείτονος επιχείρησε να διαγράψει μονοκοντυλιά τη Γενοκτονία των Ποντίων, επιστρατεύοντας ανοιχτά το δόγμα της αντιστροφής της πραγματικότητας.
Η κατασκευή του τουρκικού αφηγήματος και η ενοχή του θύτη
Το κείμενο της τουρκικής διπλωματίας δεν περιορίζεται στην πάγια, ανιστόρητη άρνηση της συστηματικής εξόντωσης εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου. Προχωρά ένα επικίνδυνο βήμα παραπέρα, εγκαλώντας την Ελλάδα για δήθεν «εργαλειοποίηση της ιστορίας» και χαρακτηρίζοντας τους διωγμούς του κεμαλικού καθεστώτος ως αβάσιμες κατηγορίες στερούμενες νομικού θεμελίου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΗΠΑ - Ιράν: Το τελεσίγραφο Τραμπ για «βαρύ χτύπημα»
Η Άγκυρα δείχνει να ενοχλείται σφόδρα από τη θεσμική θωράκιση της μνήμης στην Ελλάδα, επικρίνοντας την εθνική νομοθεσία του 1994 και την ένταξη της Γενοκτονίας στα σχολικά εγχειρίδια. Στην απέλπιδα προσπάθειά της να αποτινάξει το βάρος των οργανωμένων εγκλημάτων του Μουσταφά Κεμάλ, η τουρκική ηγεσία καταφεύγει στη γνώριμη τακτική της επίθεσης, κατηγορώντας την Αθήνα ότι προσπαθεί να καλύψει την τελική έκβαση της Μικρασιατικής Εκστρατείας.
«Η Ελλάδα... επιχειρεί να καλύψει την ήττα της και τις σοβαρές θηριωδίες που διέπραξε, επαναφέροντας τον αβάσιμο ισχυρισμό περί Πόντου».
Το φτηνό άλλοθι της Τριπολιτσάς και η επιλεκτική μνήμη
Το πλέον εξοργιστικό στοιχείο της τουρκικής ανακοίνωσης είναι η απροκάλυπτη απόπειρα ιστορικού συμψηφισμού. Το υπουργείο ανασύρει εντελώς αυθαίρετα ορόσημα του παρελθόντος, καλώντας την ελληνική πλευρά να αναλογιστεί τις σφαγές που δήθεν ξεκίνησαν με την Άλωση της Τριπολιτσάς κατά την Επανάσταση του 1821 και συνεχίστηκαν με την απόβαση του στρατού στη Σμύρνη τον Μάιο του 1919.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Απάντηση στον Ερντογάν : Η Ελλάδα θα εξοπλιστεί με νέους βαλλιστικούς πυραύλους σε συνεργασία με Ισραήλ και Γαλλία
Επικαλούμενη αποσπασματικά το άρθρο 59 της Συνθήκης της Λωζάνης, η Άγκυρα πασχίζει να εξισώσει τις βιαιότητες μιας πολεμικής σύρραξης με το μεθοδευμένο, κρατικά καθοδηγούμενο σχέδιο εξόντωσης ενός ολόκληρου χριστιανικού πληθυσμού.
Η ιστορική και νομική διαφορά, φυσικά, είναι χαώδης: οι πορείες θανάτου, τα τάγματα εργασίας (Amele Taburlari) και οι σφαγές αμάχων στον Πόντο δεν αποτέλεσαν παράπλευρες πολεμικές απώλειες, αλλά καθαρή, προσχεδιασμένη εθνοκάθαρση.
Όταν ένα κράτος αδυνατεί να αντικρίσει κατάματα τα μελανά σημεία της ίδρυσής του, ο αναθεωρητισμός γίνεται η μοναδική του διέξοδος. Το κάλεσμα της Τουρκίας για ανάπτυξη διμερών σχέσεων «σε πνεύμα συνεργασίας» θα ηχεί μονίμως κίβδηλο, όσο επιχειρεί να οικοδομηθεί πάνω στη διαγραφή της αλήθειας και τη βάναυση προσβολή των θυμάτων.
