Μια εκτεταμένη ανάλυση στο πρόσωπο και την πολιτική στρατηγική του Πρωθυπουργού της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, φιλοξενούν οι New York Times.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΗΠΑ: Βουλευτές ζητούν εξηγήσεις από Ρούμπιο για Τουρκία και F-35
Στο άρθρο του, ο Ομάρ Γ. Ενκαρνασιόν, καθηγητής Πολιτικής στο Bard College και συγγραφέας, εξηγεί πώς ο Ισπανός ηγέτης έχει μετεξελιχθεί στον ισχυρότερο και πιο ηχηρό διεθνή αντίπαλο του Ντόναλντ Τραμπ, διατηρώντας ταυτόχρονα τη χώρα του ως το τελευταίο μεγάλο προπύργιο της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας.
Με αφορμή την πρόσφατη συνάντηση κορυφαίων προοδευτικών ηγετών στη Βαρκελώνη, όπου έδωσαν το παρών ο Πρόεδρος της Βραζιλίας Λούλα ντα Σίλβα, η Πρόεδρος του Μεξικού Κλαούντια Σέινμπαουμ και ο Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής Σίριλ Ραμαφόζα, ο αρθρογράφος επισημάνει ότι η εκδήλωση λειτούργησε ως μια άτυπη αναγνώριση της ηγετικής φυσιογνωμίας του Σάντσεθ.
Η ανοιχτή σύγκρουση με τον Τραμπ και το δόγμα της Γάζας
Το βασικό στοιχείο που διαφοροποιεί τον Σάντσεθ στη διεθνή σκακιέρα είναι η άρνησή του να ακολουθήσει το δόγμα του κατευνασμού απέναντι στην Ουάσιγκτον. Σε αντίθεση με άλλους ξένους ηγέτες που αποφεύγουν να προκαλέσουν τον Λευκό Οίκο, ο Ισπανός Πρωθυπουργός επιλέγει τη μετωπική αντιπαράθεση σε κρίσιμα γεωπολιτικά ζητήματα.
Συγκεκριμένα, καταδίκασε τις προσπάθειες απομάκρυνσης του Νικολάς Μαδούρο, άσκησε βέτο στη χρήση των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων επί ισπανικού εδάφους για επιχειρήσεις κατά του Ιράν, και υπήρξε ο μοναδικός ηγέτης του ΝΑΤΟ που απέρριψε τελεσιγραφικά τις πιέσεις Τραμπ για κατακόρυφη αύξηση των αμυντικών δαπανών. Επιπλέον, τέθηκε επικεφαλής του ευρωπαϊκού μπλοκ που προχώρησε στην επίσημη αναγνώριση του Παλαιστινιακού Κράτους, χαρακτηρίζοντας ανοιχτά τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στη Γάζα ως γενοκτονία.
Η απάντηση στο «Sanchismo» και το οικονομικό θαύμα
Στο εσωτερικό της Ισπανίας, οι συντηρητικοί του αντίπαλοι χρησιμοποιούν υποτιμητικά τον όρο «Sanchismo» για να περιγράψουν έναν αδίστακτο τακτικισμό με μοναδικό σκοπό την παραμονή στην εξουσία. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτέλεσε η αμφιλεγόμενη συμφωνία του 2023 με τους Καταλανούς αυτονομιστές, στην οποία προσέφερε αμνηστία με αντάλλαγμα την κυβερνητική στήριξη.
Ωστόσο, ο Ενκαρνασιόν θεωρεί την κριτική επιφανειακή, τονίζοντας ότι ο πραγματισμός του Σάντσεθ απέδωσε: η κυβέρνηση διατηρήθηκε και τα ποσοστά υπέρ της απόσχισης στην Καταλονία κατέρρευσαν.
Το ισχυρότερο χαρτί του Πέδρο Σάντσεθ παραμένει η οικονομία. Εφαρμόζοντας ένα καθαρά σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα, πέτυχε:
Αύξηση του κατώτατου μισθού κατά 61% την περίοδο 2018–2025.
Μείωση της ανεργίας και δραστικό περιορισμό των επισφαλών συμβάσεων ορισμένου χρόνου.
Υψηλότερη φορολόγηση στα μεγάλα εισοδήματα για τη χρηματοδότηση του κοινωνικού κράτους.
Το αποτέλεσμα δικαίωσε το μοντέλο του, οδηγώντας το περιοδικό Economist να ανακηρύξει την Ισπανία ως την καλύτερη οικονομία του ανεπτυγμένου κόσμου.
Η ρήξη με τον Φράνκο και το αντίπαλο δέος στον τραμπισμό
Παράλληλα με την οικονομία, ο Σάντσεθ τόλμησε να αγγίξει τα ιστορικά ταμπού της χώρας. Το 2019 προχώρησε στην απομάκρυνση των λειψάνων του δικτάτορα Φρανθίσκο Φράνκο από το μαυσωλείο της Κοιλάδας των Πεσόντων, ενώ με τον Νόμο Δημοκρατικής Μνήμης το 2022 υποχρέωσε την πολιτεία να αναλάβει την εκταφή και ταυτοποίηση των χιλιάδων θυμάτων του Εμφυλίου.
Ο αρθρογράφος των New York Times καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Πέδρο Σάντσεθ έχει δημιουργήσει ένα επιτυχημένο, εναλλακτικό υπόδειγμα διακυβέρνησης. Αποδεικνύοντας ότι η Κεντροαριστερά δεν χρειάζεται να κυβερνά ως μια πιο «λάιτ» εκδοχή της Δεξιάς, έχτισε το απόλυτο ιδεολογικό και πολιτικό αντίπαλο δέος απέναντι στον παγκόσμιο τραμπισμό.
