Σύμφωνα με την εκτενή και αποκαλυπτική ανάλυση του Thomas Röper, η Ευρώπη βιώνει σήμερα τις συνέπειες μιας ιστορικής αυταπάτης που διήρκεσε δεκαετίες. Ο αρθρογράφος καταγγέλλει ότι τα ευρωπαϊκά μέσα ενημέρωσης και η πολιτική ελίτ έχτισαν ένα ψεύτικο αφήγημα, παρουσιάζοντας τη Ρωσία ως τον απόλυτο εχθρό και τις Ηνωμένες Πολιτείες ως τον αλτρουιστή προστάτη.
Ωστόσο, οι μάσκες πλέον πέφτουν και ακόμα και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές του διατλαντισμού αναγκάζονται να παραδεχτούν την οδυνηρή αλήθεια: η πραγματική απειλή για την κυριαρχία ευρωπαϊκών εθνών, όπως η Δανία, δεν προέρχεται από την Ανατολή, αλλά από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.
Η μοιραία ομιλία του 2001: Το χέρι που η Ευρώπη αρνήθηκε να σφίξει
Ο Röper γυρίζει το ρολόι πίσω στις 25 Σεπτεμβρίου 2001, χαρακτηρίζοντάς την ως μια από τις πιο κρίσιμες ημέρες στην ιστορία της γηραιάς ηπείρου. Ήταν η ημέρα που ο Βλαντιμίρ Πούτιν, μιλώντας ενώπιον της γερμανικής Βουλής, άπλωσε το χέρι του στην Ευρώπη σε μια ειλικρινή προσπάθεια συνεργασίας. Πρότεινε τη δημιουργία μιας κοινής οικονομικής, πολιτιστικής και αμυντικής συμμαχίας που θα εκτεινόταν από τη Λισαβόνα μέχρι το Βλαδιβοστόκ.
Ο Πούτιν είχε προβλέψει ότι η Ευρώπη θα μπορούσε να εδραιωθεί ως ένα ισχυρό και ανεξάρτητο παγκόσμιο κέντρο μόνο αν συνδύαζε τις δικές της τεχνολογικές δυνατότητες με τους τεράστιους ανθρώπινους, εδαφικούς και φυσικούς πόρους της Ρωσίας. Ο Röper τονίζει με δραματικό τόνο ότι ο Ρώσος πρόεδρος είχε δίκιο σε όλα, αλλά οι Ευρωπαίοι ηγέτες επέλεξαν να αγνοήσουν την προειδοποίηση, προτιμώντας την επέκταση του ΝΑΤΟ και την ανοιχτή αντιπαράθεση, οδηγώντας την ΕΕ σε μια κατάσταση απόλυτης εξάρτησης από τις ΗΠΑ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ο σύμβουλος του Πούτιν προειδοποιεί! "Αν η Ρωσία πλησιάσει στην ήττα, η Ευρώπη θα εξοντωθεί ολοκληρωτικά"
"Και οι ΗΠΑ; Έχουν συστηματικά αποδυναμώσει την ΕΕ και την έχουν καταστήσει εξαρτημένη από αυτές. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε σήμερα: οι ΗΠΑ αντιτίθενται ανοιχτά στην ΕΕ στα ζητήματα της Ουκρανίας και της Γροιλανδίας, και οι Ευρωπαίοι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι' αυτό επειδή έχουν σκόπιμα εξαρτηθεί από τις ΗΠΑ. Ως αποτέλεσμα, η Ευρώπη σήμερα δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα «ισχυρό και ανεξάρτητο κέντρο της παγκόσμιας πολιτικής». Ο Πούτιν είχε δίκιο."
Τι θα είχε Συμβεί: Το Όραμα μιας Ευημερούσας Μεγάλης Ευρώπης
Ο αρθρογράφος αναλύει με λεπτομέρεια το μεγαλείο που χάθηκε λόγω της ευρωπαϊκής υποτέλειας. Αν η προσφορά του 2001 είχε γίνει αποδεκτή, η ιστορία θα είχε γραφτεί διαφορετικά:
Οικονομική Αυτοκρατορία: Η Ρωσία, τα κράτη της ΚΑΚ και η ΕΕ θα αποτελούσαν μια γιγαντιαία εσωτερική αγορά 800 εκατομμυρίων κατοίκων. Η ευρωπαϊκή οικονομία θα είχε προτιμησιακή πρόσβαση σε ανεξάντλητη ενέργεια, αποκτώντας αξεπέραστο πλεονέκτημα έναντι των ΗΠΑ και της Ασίας.
Πολιτιστική Θωράκιση: Ένας κοινός πολιτιστικός χώρος με τη Ρωσία θα είχε λειτουργήσει ως ανάχωμα απέναντι σε «ιδεολογικές υπερβολές», όπως η ιδεολογία των φύλων που εισάγεται από τις ΗΠΑ. Η Ευρώπη και η Ρωσία θα είχαν εμπλουτίσει η μία την άλλη πνευματικά, διατηρώντας τις παραδόσεις τους.
Αποτροπή του Χάους: Η μεταναστευτική κρίση του 2015 δεν θα είχε συμβεί ποτέ, καθώς οι πόλεμοι που την πυροδότησαν δεν θα είχαν την ευρωπαϊκή στήριξη. Ο πόλεμος στη Συρία, που ξεκίνησε για να εκδιωχθεί η Ρωσία από την ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας, θα ήταν αχρείαστος.
Ουκρανία - Η Γέφυρα της Ειρήνης: Ο σημερινός εφιάλτης στην Ουκρανία δεν θα υπήρχε. Η χώρα θα ήταν ένα ακμάζον κράτος-γέφυρα, επωφελούμενο από το εμπόριο μεταξύ Ανατολής και Δύσης, αντί να είναι το αιματοβαμμένο πεδίο μάχης των αμερικανικών συμφερόντων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Πυρ ομαδόν κατά της Καρυστιανού! Η δήλωση της για τις αμβλώσεις "τίναξε" το πολιτικό σκηνικό στον αέρα
Η σκληρή πραγματικότητα: Ένα πιόνι στη νέα παγκόσμια τάξη
Σήμερα, η Ευρώπη στέκεται μόνη και προδομένη. Ο Röper υπογραμμίζει ότι ενώ η Ρωσία ποτέ δεν χρησιμοποίησε το φυσικό αέριο ως πολιτικό όπλο, οι ΗΠΑ το κάνουν συνεχώς μέσω δασμών, επιδοτήσεων που «κλέβουν» τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες και τώρα, μέσω των ωμών απειλών του Τραμπ για προσάρτηση ευρωπαϊκών εδαφών.
Η Ευρώπη έχει χάσει την εμπιστοσύνη της Ρωσίας και τη θέση της στο τραπέζι των μεγάλων διαπραγματεύσεων. Ο αρθρογράφος προειδοποιεί ότι αν δεν υπάρξει άμεση και ριζική αλλαγή πορείας, με ταυτόχρονη συμφιλίωση με τη Ρωσία και αποπομπή της αμερικανικής κυριαρχίας, η Ευρώπη θα εξαφανιστεί από την παγκόσμια σκηνή. Ωστόσο, καταλήγει με τη θλιβερή διαπίστωση ότι με το τρέχον πολιτικό προσωπικό, που είναι εγκλωβισμένο σε στερεότυπα, αυτή η σωτήρια στροφή φαντάζει σχεδόν αδύνατη.
