Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Κλείνουν τραπεζικά καταστήματα και ΑΤΜ και η «λύση» είναι ο μικρός επαγγελματίας να δίνει μετρητά στους κατοίκους – Τι προβλέπει το νέο ευρωπαϊκό πλαίσιο
Κάποτε ο κάτοικος του χωριού ήξερε ότι, όταν χρειαζόταν τα χρήματά του, υπήρχε μια τράπεζα ή ένα ΑΤΜ σε σχετικά κοντινή απόσταση. Σήμερα αυτή η αυτονόητη δυνατότητα υποχωρεί μαζί με τις υποδομές της ελληνικής περιφέρειας.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται μια πραγματικότητα που μοιάζει σχεδόν απίστευτη: ο μπακάλης, ο φούρναρης, ο καφετζής ή ο μικρός έμπορος μπορεί να αποτελέσει το νέο σημείο πρόσβασης των κατοίκων στα μετρητά, όπως αναφέρει το efsyn.gr
Όχι επειδή οι επαγγελματίες αποφάσισαν να γίνουν τραπεζίτες, αλλά επειδή το τραπεζικό δίκτυο απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τα μικρά και απομονωμένα χωριά.
Και το ερώτημα είναι πλέον αμείλικτο:
Πόσο ακόμη θα υποχωρούν οι βασικές υποδομές της ελληνικής επαρχίας;
Η νέα «λύση» για τα χωριά χωρίς ΑΤΜ
Η συζήτηση ήρθε στο προσκήνιο μέσα από κοινοβουλευτικό έλεγχο και την απάντηση της γενικής γραμματέως Χρηματοπιστωτικού Τομέα και Διαχείρισης Ιδιωτικού Χρέους Θεώνης Αλαμπάση, μετά από ερώτηση του βουλευτή Ιωαννίνων Γιάννη Τσίμαρη.
Μέσω της αναθεώρησης του ευρωπαϊκού κανονιστικού πλαισίου για τις υπηρεσίες πληρωμών (Κανονισμός PSR και Οδηγία PSD3), η οποία βρίσκεται σε πλήρη συνεννόηση και συμφωνία με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, θεσμοθετείται η δυνατότητα ανάληψης μετρητών από εμπόρους λιανικής μέσω φυσικών καταστημάτων, ακόμη και χωρίς να προηγείται αγορά αγαθών ή υπηρεσιών από τον πελάτη.
Το έγγραφο-σοκ της κ. Αλαμπάση αναφέρει αυτολεξεί: «Θα προβλέπεται η δυνατότητα παροχής υπηρεσιών ανάληψης μετρητών από εμπόρους λιανικής μέσω φυσικών καταστημάτων, ακόμη και χωρίς να προηγείται αγορά αγαθών ή υπηρεσιών από τον πελάτη. Η παροχή των εν λόγω υπηρεσιών θα πραγματοποιείται σε προαιρετική βάση από τους εμπόρους λιανικής και αποσκοπεί στη βελτίωση της διαθεσιμότητας μετρητών, ιδίως σε περιοχές με περιορισμένη πρόσβαση σε ΑΤΜ ή τραπεζικά καταστήματα. Στο πλαίσιο αυτό, νομικά πρόσωπα θα παρέχουν υπηρεσίες διάθεσης μετρητών μέσω καταστημάτων λιανικής, ανεξάρτητα από την πραγματοποίηση αγοράς».
Η απάντηση δημοσιεύτηκε προ ημερών από το Epiruspost και ήδη έχει κάνει τον γύρο της Ελλάδας. Έδωσε το έναυσμα για πλήθος δημοσιευμάτων και για εκατοντάδες σχόλια καθώς είναι αποκαλυπτική όσων σχεδιάζονται.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Τέλος εποχής για τα παλιά αυτοκίνητα! Τι θα γίνει με τα παλιά ΙΧ
Στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αναθεώρησης των κανόνων για τις υπηρεσίες πληρωμών, προβλέπεται η δυνατότητα παροχής μετρητών από καταστήματα λιανικής ακόμη και χωρίς να έχει προηγηθεί αγορά.
Με απλά λόγια, ένας κάτοικος χωριού που δεν διαθέτει ΑΤΜ θα μπορεί, εφόσον το κατάστημα συμμετέχει στην υπηρεσία και διαθέτει επαρκή ρευστότητα, να χρησιμοποιήσει την κάρτα του και να πάρει μετρητά από το ταμείο.
Η υπηρεσία είναι προαιρετική για τον έμπορο και παρουσιάζεται ως ένας συμπληρωματικός τρόπος πρόσβασης στα μετρητά, ιδιαίτερα σε περιοχές όπου οι τραπεζικές υποδομές είναι περιορισμένες.
Και εδώ ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα.
Ο μπακάλης δεν είναι τράπεζα
Άλλο πράγμα είναι ένα οργανωμένο τραπεζικό κατάστημα ή ένα ΑΤΜ και άλλο ένα μικρό παντοπωλείο ή καφενείο.
Ο επαγγελματίας έχει τα δικά του έξοδα, τις δικές του υποχρεώσεις και, κυρίως, δεν μπορεί να θεωρείται δεδομένη πηγή ρευστότητας για ολόκληρο το χωριό.
Αν δεν διαθέτει αρκετά μετρητά στο ταμείο, η ανάληψη δεν θα μπορεί να πραγματοποιηθεί.
Και εδώ δημιουργείται μια μεγάλη αντίφαση: όσο περισσότερες συναλλαγές γίνονται ηλεκτρονικά, τόσο λιγότερα μετρητά μπορεί να κυκλοφορούν στα μικρά καταστήματα. Την ίδια στιγμή, όμως, από αυτά τα καταστήματα ζητείται να λειτουργήσουν ως εναλλακτικά σημεία διάθεσης φυσικού χρήματος.
Το κενό που αφήνει πίσω του το τραπεζικό δίκτυο δεν μπορεί να μεταφέρεται αυτόματα στις πλάτες του μικρού επαγγελματία.
Από το τραπεζικό γκισέ στο συρτάρι του ταμείου
Η εικόνα είναι χαρακτηριστική.
Ένας ηλικιωμένος κάτοικος ενός απομακρυσμένου χωριού χρειάζεται μετρητά. Το κοντινότερο ΑΤΜ μπορεί να απέχει δεκάδες χιλιόμετρα και το τραπεζικό κατάστημα να έχει κλείσει εδώ και χρόνια.
Η νέα λύση είναι να πάει στο παντοπωλείο ή στο καφενείο και, εφόσον παρέχεται η υπηρεσία, να πάρει χρήματα μέσω POS.
Από το τραπεζικό γκισέ στο παντοπωλείο. Από το ΑΤΜ στο συρτάρι του ταμείου.
Μπορεί να παρουσιάζεται ως τεχνολογική καινοτομία. Δεν παύει όμως να αποτελεί και ένδειξη μιας βαθύτερης πραγματικότητας: η φυσική τραπεζική παρουσία στην επαρχία συρρικνώνεται.
Τα 50 ευρώ και η πραγματική διάσταση
Η προτεινόμενη ευρωπαϊκή ρύθμιση προβλέπει ανώτατο ποσό 50 ευρώ ανά ανάληψη χωρίς αγορά για τη συγκεκριμένη υπηρεσία.
Αυτό σημαίνει ότι δεν πρόκειται για πλήρη αντικατάσταση ενός ΑΤΜ ή τραπεζικού καταστήματος.
Και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό.
Ο ηλικιωμένος δεν θα μπορεί να αντιμετωπίζει το παντοπωλείο ως τραπεζικό υποκατάστημα, ενώ ο επαγγελματίας δεν μπορεί να θεωρείται απεριόριστη «δεξαμενή» μετρητών.Η δυνατότητα είναι συμπληρωματική.Το ερώτημα όμως παραμένει:
Γιατί ένας κάτοικος χωριού πρέπει εξαρχής να αναζητά εναλλακτικές λύσεις επειδή οι βασικές τραπεζικές υποδομές απομακρύνονται από τον τόπο του;
Η επαρχία δεν αντέχει άλλη εγκατάλειψη
Το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τις τράπεζες.
Σχολεία έκλεισαν, ταχυδρομικές υπηρεσίες συρρικνώθηκαν, δημόσιες δομές συγκεντρώθηκαν στα μεγαλύτερα αστικά κέντρα και τώρα η πρόσβαση στα μετρητά γίνεται ολοένα δυσκολότερη.
Κάθε λουκέτο σημαίνει περισσότερα χιλιόμετρα, περισσότερο κόστος και μεγαλύτερη εξάρτηση.
Για έναν ηλικιωμένο άνθρωπο, η απόσταση από το ΑΤΜ δεν είναι απλώς ένας αριθμός.
Είναι αποκλεισμός.
Και όταν ένα χωριό χάνει διαδοχικά το σχολείο, το ταχυδρομείο, την τράπεζα και τις υπόλοιπες υπηρεσίες του, δεν χάνει απλώς υποδομές.Δεν έχουν λόγους για να παραμείνουν οι άνθρωποι εκεί.
Ο μικρός επαγγελματίας δεν μπορεί να γίνει τραπεζίτης
Ο καφετζής και ο παντοπώλης δεν είναι το πρόβλημα. Μπορούν πράγματι να αποτελέσουν μέρος μιας λύσης.
Δεν μπορούν όμως να αντικαταστήσουν μόνοι τους ένα οργανωμένο τραπεζικό δίκτυο.
Χρειάζονται σαφείς κανόνες, ασφάλεια, ασφαλιστική κάλυψη και ξεκάθαρο πλαίσιο ευθύνης. Δεν είναι δυνατόν να μεταφέρεται στον μικρό επαγγελματία το κόστος και ο κίνδυνος μιας υπηρεσίας που παραδοσιακά παρείχε το τραπεζικό σύστημα.
Το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι αν ο μπακάλης θα δίνει 50 ευρώ.
Το πραγματικό ζητούμενο είναι αν η ελληνική επαρχία θα συνεχίσει να έχει πρόσβαση στις βασικές υπηρεσίες που χρειάζεται για να παραμείνει ζωντανή.
Η ψηφιοποίηση είναι χρήσιμη. Οι ηλεκτρονικές συναλλαγές είναι αναγκαίες. Οι εναλλακτικοί τρόποι πρόσβασης στα μετρητά μπορούν να βοηθήσουν.Δεν μπορούν όμως να αποτελέσουν άλλοθι για την εγκατάλειψη των χωριών.
Ο καφετζής δεν μπορεί να γίνει υποκατάστημα τράπεζας. Ο μπακάλης δεν μπορεί να γίνει ΑΤΜ. Και ο κάτοικος της ελληνικής επαρχίας δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως πολίτης δεύτερης κατηγορίας.
Γιατί όταν κλείνει και το τελευταίο ΑΤΜ, δεν αποσύρεται απλώς ένα μηχάνημα.Κλείνει ακόμη μία πόρτα προς την κανονική ζωή της ελληνικής περιφέρειας.
