Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Η καρδιά του καλοκαιριού για τον Ελληνισμό και την Ορθοδοξία ταυτίζεται ιστορικά και πνευματικά με μία και μόνο ημερομηνία, τον Δεκαπενταύγουστο.
Το «Πάσχα του καλοκαιριού» αποτελεί την κορυφαία στιγμή θρησκευτικής ευλάβειας και εθνικής συνοχής, όπου ολόκληρη η χώρα προετοιμάζεται για την Κοίμηση της Θεοτόκου. Σε αυτό ακριβώς το κατανυκτικό κλίμα, η απόφαση του Δήμου Αθηναίων να παραχωρήσει την πλατεία Κοτζιά στις 14 Αυγούστου για τον εορτασμό της Ημέρας Ανεξαρτησίας του Πακιστάν, έρχεται ως μια οδυνηρή παραφωνία που δοκιμάζει τα όρια της κοινωνικής ανοχής.
Απόλυτη έλλειψη πολιτισμικής ενσυναίσθησης και εθνικών αντανακλαστικών από πλευράς του κρατικού και δημοτικού μηχανισμού. Το γεγονός ότι η κεντρικότερη πλατεία της ελληνικής πρωτεύουσας, με την επίσημη σφραγίδα των αρχών, παραδίδεται σε ξένα εθνικά σύμβολα ακριβώς τις ώρες που οι Έλληνες συρρέουν στις εκκλησίες για τον Εσπερινό της Παναγίας, καταδεικνύει μια αποξένωση της διοίκησης από το αίσθημα του ίδιου της του λαού.
Η κοινοβουλευτική παρέμβαση και η ιστορική ανησυχία
Η συγκεκριμένη κίνηση δεν πέρασε απαρατήρητη. Οι έντονες αντιδράσεις των πολιτών στα κοινωνικά δίκτυα πήραν γρήγορα τη μορφή χιονοστιβάδας, οδηγώντας το ζήτημα μέχρι τα έδρανα του ελληνικού κοινοβουλίου. Η κατάθεση σχετικής ερώτησης στη Βουλή αποδεικνύει ότι το θέμα ξεφεύγει από τα στενά όρια μιας απλής δημοτικής αδειοδότησης και αγγίζει τον πυρήνα της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας. Οι πολίτες απαιτούν να μάθουν με ποια κριτήρια λαμβάνονται αποφάσεις που αλλοιώνουν την εικόνα και τον χαρακτήρα του ιστορικού κέντρου σε τόσο κρίσιμες ημερομηνίες.
Είναι χαρακτηριστικό της ψυχολογίας της κοινωνίας το γεγονός ότι η είδηση συνοδεύεται ευρέως στο διαδίκτυο από αναφορές σε ιστορικές προφητείες, όπως αυτές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού. Όταν ο απλός πολίτης ανατρέχει στα λόγια των Αγίων για να ερμηνεύσει τη σύγχρονη πραγματικότητα («θα σας ζητήσουν τα ντουφέκια...»), αποτυπώνεται ξεκάθαρα μια βαθιά ριζωμένη αγωνία. Μια αγωνία για τη σταδιακή απώλεια της ταυτότητας, για την αίσθηση ότι η ελληνική κοινωνία βρίσκεται υπό καθεστώς αθόρυβης αλλά σταθερής πολιορκίας, την ώρα που οι αρμόδιοι φορείς κρατούν ορθάνοιχτες τις πύλες.
Η διαχείριση του δημόσιου χώρου ως καθρέφτης της εξουσίας
Ο δημόσιος χώρος δεν είναι απλώς ένα άθροισμα τετραγωνικών μέτρων προς ενοικίαση ή παραχώρηση· είναι ο καθρέφτης του πολιτισμού, της ιστορίας και των προτεραιοτήτων ενός έθνους. Η επιλογή να «ντυθεί» η πλατεία Κοτζιά στα χρώματα μιας άλλης χώρας, ακριβώς την παραμονή της μεγαλύτερης εθνικής και θρησκευτικής εορτής, συνιστά ένα σημειολογικό ατόπημα μεγατόνων.
Η πολιτεία και οι κατά τόπους άρχοντες οφείλουν να αντιληφθούν ότι η κοινωνική ειρήνη δεν χτίζεται με την περιθωριοποίηση των παραδόσεων της πλειοψηφίας. Όταν οι θεσμοί δείχνουν να αγνοούν επιδεικτικά τον πολιτισμικό χρόνο και τις ευαισθησίες της ίδιας τους της πατρίδας, το μόνο που καταφέρνουν είναι να γιγαντώνουν το αίσθημα ανασφάλειας και οργής. Η ανοχή και η φιλοξενία είναι αρετές των Ελλήνων, αλλά δεν μπορούν να λειτουργούν ως όχημα για την ακύρωση της δικής μας ταυτότητας μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.
