Μέσα σε 10 λεπτά ο σκηνοθέτης Ιωάννης Σμαραγδής εξηγεί πως ένα σύστημα τύπου ΟΠΕΚΕΠΕ με "woke παράγκες" ξοδεύει τα λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων και προσπαθεί να ακυρώσει την ταινία του "Καποδίστρια".
Ο Σμαραγδής μίλησε για ένα διεθνιστικό παράστημα και παράγκες που έχουν δημιουργηθεί και ελέγχει τα λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων και ελέγχουν πολλές πτυχές εντός κράτους.
Ο ίδιος ανέφερε ότι το Ελληνικό κέντρο κινηματογράφου χρηματοδοτεί μόνο ταινίες με woke και διεθνιστικά μηνύματα. "Κάποιοι "άγνωστοι περίεργοι" έχουν δύναμη να διατάζουν την Ελληνική κυβέρνηση τι να κάνει και που να δίνει τα λεφτά των φορολογουμένων. Ποιοι είναι αυτοί που τρώνε τα λεφτά των Ελλήνων φορολογουμένων και δεν επιτρέπουν να δημιουργούνται ιστορικές και εθνικές ταινίες; Γιατί η Ελληνική κυβέρνηση δεν βάζει τέλος σε αυτήν την κατάσταση;", δηλώνει ο ίδιος μεταξύ άλλων.
Πράγματι πολλά είναι καταστάσεις χωρίς εξήγηση στην χώρα μας, ενώ οι κυβερνήσεις αλλάζουν αλλά οι " παράγκες" στους αρμούς της εξουσίας που έλεγαν κάποτε ζουν και βασιλεύουν κανονικά.
Σε πέντε ημέρες άνω των 150.000 ανθρώπων στην χώρα μας σηκώθηκαν από τον καναπέ τους και πήγαν σινεμά για να δουν τον Καποδίστρια
Μέσα σε πέντε ημέρες, περισσότεροι από 150.000 άνθρωποι στην Ελλάδα σηκώθηκαν από τον καναπέ τους και πήγαν σινεμά για να δουν μια ταινία, η οποία είναι ελληνική μάλιστα.
Η ταινία αυτή έχει ορισμένα χαρακτηριστικά.
Πρώτον, η ταινία έχει θαφτεί από όλους σχεδόν τους κριτικούς κινηματογράφου. Όταν λέμε «θαφτεί», δεν μιλάμε για κριτικές που στηλιτεύουν κάποιες αδυναμίες του σεναρίου ή των απόδοσης των ρόλων, αλλά για απόλυτα απαξιωτικές αναφορές που μιλάνε για μια παιδαριώδη πατάτα χωρίς την παραμικρή καλλιτεχνική σημασία, αντίστοιχη με τις γεμάτες λάθη ταινίες που γύριζε τη δεκαετία του 1950 ο περιβόητος Εντ Γουντ και σήμερα ανήκουν στη σφαίρα του καλτ.
"Η λατρεία αυτή προς τον Καποδίστρια, αλλά επίσης και προς την αγιογραφική και χωρίς αντιθέσεις και αποχρώσεις παρουσίασή του, αντιστοιχεί σε μια πολύ πραγματική και πολύ ανησυχητική τάση στην ελληνική κοινωνία. Την αναζήτηση ενός «Ηγέτη» (ή μιας ηγέτιδας, μια που αρκετές γυναίκες διεκδικούν τον ρόλο), αποκαθαρμένου από την πολυπλοκότητα των συσχετισμών, άγονου ως προς την αναλυτική σκέψη, που να περιβάλλεται από την ιερότητα πρωτόγονων και απλοϊκών αξιών, σαν αυτές που διδαχθήκαμε στις σχολικές γιορτές. Η πατρίδα, η θρησκεία, η οικογένεια, και επικουρικά η «μάνα», η «Παναγία», η «τιμωρία», η «εντιμότητα», είναι οι έννοιες γύρω από τις οποίες οφείλει να περιορίζεται η πολιτική σκέψη, προσανατολισμένη σε έναν αντιδραστικό ηθικισμό", αναφέρει μία από αυτές.
Η ουσία όμως είναι ότι πολλοί εντός χώρας, αλλά και εκτός φοβούνται την αναπόφευκτη σύγκριση μιας μορφής όπως ο Καποδίστριας, ο οποίος έδωσε άδολα την ψυχή του για την Ελλάδα ( με τα σωστά και τα λάθη του) , σε σχέση με την σημερινή πολιτική ελίτ, που κυβερνά την χώρα μας.
Η σύγκριση απλά δεν μπορεί να γίνει επουδενί επειδή το χάσμα είναι τεράστιο και αχανές.