Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Το γεωπολιτικό δόγμα της Άνκαρας έχει πλέον μετατοπιστεί σημαντικά από την εποχή του δόγματος των «2,5 πολέμων» (Two and a Half Wars Doctrine) της δεκαετίας του 1990.
Ενώ ιστορικά η Τουρκία σχεδίαζε την αποτροπή της βασιζόμενη στο σενάριο ενός ταυτόχρονου συμβατικού πολέμου με την Ελλάδα και τη Συρία (υπό το καθεστώς Άσαντ), παράλληλα με τη διαχείριση της εσωτερικής ασφάλειας κατά του PKK (το «μισό» μέτωπο), η κατάρρευση του παλαιού καθεστώτος στη Συρία και η ανάδυση νέων συμμαχιών έχουν αναδιαμορφώσει πλήρως τον στρατηγικό χάρτη της περιοχής.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Καθηγητής Φίλης: Γιώργος Φίλης: «Πάμε σε τελικό παίγνιο» – Τι έρχεται με την Τουρκία (βίντεο)
Η σύγχρονη τουρκική στρατιωτική σχεδίαση επικεντρώνεται πλέον σε τρία κύρια μέτωπα («3 πόλεμοι»), αντανακλώντας τις τρέχουσες περιφερειακές εντάσεις
1. Το Μέτωπο του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου (Ελλάδα & Κύπρος)
Η πάγια αντιπαράθεση με την Ελλάδα για την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία συνεχίζει να προωθεί το αναθεωρητικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan).
Η Άγκυρα απαντά στις εκτεταμένες εξοπλιστικές αγορές της Αθήνας (όπως το αμυντικό σύστημα «Ασπίδα του Αχιλλέα») και στην ανακήρυξη θαλάσσιων πάρκων, θεωρώντας ότι απειλούνται οι γεωγραφικές και ενεργειακές της διεκδικήσεις.
2. Το Μέτωπο της Μέσης Ανατολής (Ισραήλ)
Η νέα απειλή: Η ραγδαία επιδείνωση των σχέσεων με το Ισραήλ έχει μετατρέψει το Τελ Αβίβ σε έναν από τους βασικούς υπολογίσιμους αντίπαλους της Άνκαρας.
Επίσημα τουρκικά έγγραφα και δηλώσεις του Υπουργείου Άμυνας (όπως η πρόσφατη επιστολή του Γιασάρ Γκιουλέρ) συνδέουν άμεσα την τουρκική πολεμική προετοιμασία με τη ραγδαία αναπτυσσόμενη στρατιωτική συμμαχία μεταξύ Ισραήλ και Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η Τουρκία βλέπει αυτή τη συνεργασία ως μια προσπάθεια στρατιωτικής περικύκλωσης και αμφισβήτησης της περιφερειακής της ισχύος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ξεπούλημα άνευ προηγουμένου! 2,3 εκατ. Έλληνες κινδυνεύουν να χάσουν τα σπίτια τους το φθινόπωρο
3. Το Μέτωπο της Συρίας (Ανταγωνισμός Ισχύος και Ασφάλεια)
Η Συρία δεν αποτελεί πλέον την απειλή του παρελθόντος, καθώς η Άνκαρα στηρίζει τη νέα μετα-Ασαντική κυβέρνηση και επιδιώκει να λειτουργήσει ως ο κύριος προστάτης και ανοικοδομητής της χώρας.
Παρά τη διάλυση των ελεγχόμενων από το YPG/SDF κουρδικών δυνάμεων, η Συρία μετατρέπεται σε θέατρο έμμεσης ή άμεσης αντιπαράθεσης με το Ισραήλ. Η Τουρκία διατηρεί ισχυρή στρατιωτική παρουσία εκεί, ενώ το Ισραήλ πιέζει για τη μείωση της τουρκικής επιρροής και τη διατήρηση της δικής του στρατιωτικής υπεροχής στα σύνορα.
Συνολικά, η Τουρκία έχει μετατοπιστεί από ένα αμυντικό δόγμα αποτροπής σε μια προληπτική, διεκδικητική στρατηγική (Forward Defense). Χρησιμοποιώντας την εγχώρια αμυντική της βιομηχανία και τα drones, προετοιμάζεται για τη διαχείριση πολλαπλών κρίσεων ταυτόχρονα, με το βάρος να πέφτει πλέον στον άξονα Ελλάδας-Ισραήλ και στις περιφερειακές προεκτάσεις του στη Συρία.
Η απάντηση στο αν η Τουρκία μπορεί να αντέξει έναν ταυτόχρονο πόλεμο σε τρία μέτωπα εξαρτάται από τη διάρκεια, την ένταση και την φύση των πιθανών συγκρούσεων
Με καθαρά στρατιωτικούς όρους, καμία μεσαία περιφερειακή δύναμη στον κόσμο δεν μπορεί να διεξάγει παρατεταμένο, συμβατικό πόλεμο υψηλής έντασης σε τρία μεγάλα μέτωπα ταυτόχρονα χωρίς να υποστεί κατάρρευση.
Η Τουρκία σχεδιάζει προσαρμόζοντας την στρατηγική της ώστε να μπορεί να διαχειρίζεται πολλαπλές κρίσεις, αλλά εδώ μιλάμε για σύγκρουση με τακτικές δυνάμεις και όχι με αντάρτες.
Ο τουρκικός στρατός είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στο ΝΑΤΟ και έχει μια σχετική εμπειρία λόγω των συνεχών διασυνοριακών επιχειρήσεων στη Συρία και το Ιράκ, καθώς και των συγκρούσεων με το PKK.
Η Τουρκία έχει πετύχει υψηλό βαθμό αυτονόμησης (60% σε ορισμένους τομείς) στην παραγωγή πυρομαχικών, drones (π.χ. Bayraktar), θωρακισμένων οχημάτων και συστημάτων πυροβολικού.
Αυτό της δίνει πλεονέκτημα σε πόλεμο φθοράς, καθώς δεν εξαρτάται αποκλειστικά από ξένες εισαγωγές για την καθημερινή τροφοδοσία των μετώπων.
Η τουρκική στρατιωτική ηγεσία, μπορεί τώρα να μεταφέρει δυνάμεις και εφόδια από το εσωτερικό της προς οποιοδήποτε σύνορο (δυτικό, νότιο ή ανατολικό) σχετικά γρήγορα, εκμεταλλευόμενη τις εσωτερικές γραμμές συγκοινωνιών, αλλά σε μια σύγκρουση με την ελληνική ή την ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία, αυτό θα ήταν αδύνατο για παράδειγμα.
Κρίσιμοι Περιορισμοί (Αδυναμίες):
Αυτός είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την Άγκυρα. Ένας σύγχρονος πόλεμος κοστίζει δισεκατομμύρια δολάρια την ημέρα. Η τουρκική οικονομία, η οποία τα τελευταία χρόνια δοκιμάζεται από υψηλό πληθωρισμό και συναλλαγματική αστάθεια, θα δυσκολευόταν να αντέξει το οικονομικό βάρος ενός τριπλού μετώπου.
Οι ξένες επενδύσεις θα αποχωρούσαν αμέσως και το εθνικό νόμισμα θα κατέρρεε.
Ενώ η Τουρκία κυριαρχεί στα drones, η Πολεμική της Αεροπορία (με τον στόλο των F-16) αντιμετωπίζει προκλήσεις αναβάθμισης και γήρανσης, ειδικά μετά τον αποκλεισμό της από το πρόγραμμα των F-35.
Η διασπορά των μαχητικών αεροσκαφών σε τρία διαφορετικά θέατρα (π.χ. Αιγαίο, Συρία, Καύκασος ή Λιβύη) θα μείωνε δραματικά την αποτελεσματικότητά τους.
Ένας πόλεμος σε τρία μέτωπα σημαίνει ότι η Τουρκία θα βρισκόταν αντιμέτωπη με πολλούς διεθνείς παίκτες ταυτόχρονα.
Η πίεση από τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και ενδεχομένως τη Ρωσία (ανάλογα με το ποιος είναι ο αντίπαλος στα ανατολικά/νότια) θα εκφραζόταν με καθολικά οικονομικά και εξοπλιστικά εμπάργκο, τα οποία μακροπρόθεσμα θα παρέλυαν την πολεμική της μηχανή.
Πώς σχεδιάζει η Άγκυρα τρεις ταυτόχρονους συμβατικούς πολέμους
Η Τουρκία εφαρμόζει μια στρατηγική «διαβάθμισης της έντασης». Στο μέτωπο του Αιγαίου αποφεύγει έναν κανονικό πόλεμο, καθώς γνωρίζει το κόστος μιας σύγκρουσης με την Ελλάδα θα την πλήγωνα βαθιά , και προτιμά την πολιτική πίεση και την επίδειξη ισχύος.
Υβριδικός και Ασύμμετρος Πόλεμος στον Νότο (Συρία/Ιράκ)
Εκεί διεξάγει επιχειρήσεις χαμηλής ή μέσης έντασης, χρησιμοποιώντας συχνά τοπικούς πληρεξουσίους (proxies), drones και ειδικές δυνάμεις, ώστε να μην δεσμεύει το σύνολο του τακτικού στρατού της.
Σε μακρινά μέτωπα (Λιβύη, Αζερμπαϊτζάν), η Τουρκία δεν στέλνει μαζικά δικά της στρατεύματα, αλλά παρέχει τεχνογνωσία, drones και συμβούλους, ελαχιστοποιώντας το δικό της ρίσκο.
Η Τουρκία έχει τη δομή και την αμυντική παραγωγή να αντέξει ταυτόχρονες κρίσεις ή έναν πόλεμο σε ένα μέτωπο με παράλληλη διαχείριση μικρότερων εστιών. Όμως, τρεις ταυτόχρονοι ολοκληρωτικοί πόλεμοι θα οδηγούσαν σε οικονομική και στρατιωτική κατάρρευση , κυρίως λόγω της οικονομικής της κατάστασης και της γεωπολιτικής πίεσης που θα δεχόταν από τη Δύση.
