Δυτικοί γεωπολιτικοί και στρατηγικοί αναλυτές, εξάρουν την στάση της χώρας μας στον πόλεμο κατά του Ιράν, αναφέροντας ειδικά την αλλαγή στάσης της Αθήνας, αλλάζοντας πολιτικές απομόνωσης δεκαετιών.
Η Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της έντονης κρίσης στις σχέσεις Ιράν-Δύσης το 2026, φαίνεται να ακολουθεί μια εξωτερική πολιτική που συνδυάζει την ρεαλιστική διπλωματία, τη διαχείριση κρίσεων και την αποφυγή άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής, διαφοροποιούμενη από παλαιότερες προσεγγίσεις και κερδίζοντας την προσοχή των συμμάχων της.
Για παράδειγμα ο στρατηγικός αναλυτής Gray Connolly ανέφερε:
"Οι Έλληνες έχουν παίξει τέλεια αυτή την κρίση, κινούμενοι ακόμη πιο κοντά στις ΗΠΑ, κοντά στους Ισραηλινούς, κοντά στους Άραβες, ενώ αναμένουμε ότι η εσωτερική ελληνική νομενκλατούρα σχεδιασμού θα εφαρμόσει ένα σχέδιο με το όνομα Θεμιστοκλής ή Επιχείρηση ΣΑΛΑΜΙΣ".
Έτερος αναλυτής ανέφερε ότι “αυτή η κρίση στο Ιράν έκανε πιο ορατό τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της ελληνικής διπλωματίας, σε συνδυασμό με την αυξανόμενη επιχειρησιακή ικανότητα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
Σε αντίθεση με άλλες που επέλεξαν την ασάφεια και τον καταναγκασμό, η Ελλάδα επένδυσε στην αξιοπιστία των πολύπλευρων συμμαχιών και δεσμεύσεών της.
Επεκτείνοντας προσεκτικά και σταδιακά το στρατιωτικό και διπλωματικό της αποτύπωμα τα προηγούμενα χρόνια, η Ελλάδα μετατράπηκε αθόρυβα σε έναν πολυπεριφερειακό πάροχο ασφάλειας (Βαλκάνια, EastMed, Μέση Ανατολή), συμμετέχοντας ταυτόχρονα στην προστασία της νοτιοανατολικής πλευράς του ΝΑΤΟ, της εμπορικά κρίσιμης πλωτής οδού της Ερυθράς Θάλασσας που οδηγεί στο Σουέζ και κρίσιμων για τον παγκόσμιο εφοδιασμό με πετρέλαιο ενεργειακών εγκαταστάσεων, μεταξύ άλλων.
Φυσικά, η κύρια αποστολή παραμένει η προστασία του ελληνικού εδάφους, των συμφερόντων και της ασφάλειας, καθώς και της αδελφής Κύπρου, από ενεργές απειλές που δυστυχώς εξακολουθούν να υπάρχουν.
Παρόλο που οι υπερπόντιες αναπτύξεις είναι καθαρά αμυντικές και οι περισσότερες προηγούνται της τρέχουσας κρίσης, η πρόσφατη επιτυχημένη αναχαίτιση βαλλιστικών πυραύλων στην Σαουδική Αραβία και μη επανδρωμένων αεροσκαφών στην Κύπρο και την Ερυθρά Θάλασσα τις καθιστά πιο υψηλού προφίλ, αυξάνοντας τους κινδύνους. Επομένως, η πρόκληση είναι να παραμείνουμε σε στρατιωτική επαγρύπνηση, ενώ ταυτόχρονα να τονίσουμε διπλωματικά την αμυντική στάση της Ελλάδας”.
Η ουσία είναι ότι αλλάζει με πόλεμο ο χάρτης της Μέσης Ανατολής, η Ανατολική Μεσόγειος “βράζει” από την παρουσία ξένων δυνάμεων, η Κύπρος από την μία πλευρά απειλείται, αλλά από την άλλη ξεκινά θέμα εκδίωξης των βρετανικών βάσεων.
Μέσα σε όλα αυτά ο τουρκικός νεο-Οθωμανικός κίνδυνος μεγαλώνει επικίνδυνα, και απειλεί τον ελληνισμό ακόμα πιο ωμά με στρατιωτική επέμβαση τύπου 1974.
Καμία υποχωρητική ή κατευναστική πολιτική δεν χωρά πλέον για την Ελλάδα, που αύριο θα γιορτάσει μία ακόμη επέτειο του 1821.
Τότε πριν 205 χρόνια ήμασταν ξυπόλητοι, πεινασμένοι, και σε δεινή θέση, αλλά καταφέραμε να δημιουργήσουμε το πρόπλασμα ενός κράτους.
Σήμερα με ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, οικονομία και συμμάχους, μπορούμε ακόμα περισσότερα εφόσον διώξουμε τα λάθη του παρελθόντος και κινηθούμε δυναμικά πλέον, κατά του κύριου εχθρού μας που λέγεται Τουρκία.