“Εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι”, λέει μια σοφή ελληνική παροιμία, η οποία ταιριάζει γάντι στην προκειμένη περίπτωση.
Οι δηλώσεις του καθηγητή Θανάση Διαμαντόπουλου στην εκπομπή «Newsroom» της ΕΡΤ, οι οποίες προκάλεσαν θύελλα αντιδράσεων έγιναν σημαία από το τουρκικό κρατικό TRT.
"Τα σχόλια του Διαμαντόπουλου έρχονται καθώς η Ελλάδα συνεχίζει να δέχεται επικρίσεις από την Τουρκία για προσπάθειες παραμόρφωσης του ιστορικού αρχείου που αφορά την κατοχή της Ανατολίας και τα εγκλήματα που διέπραξε ο ελληνικός στρατός κατά τη διάρκεια της εκστρατείας", γραφει το κρατικό τουρκικό κανάλι χωρίς ίχνος ντροπής για τα εγκλήματα της Τουρκίας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Αλεξάντερ Ντούγκιν: "Το 2026 τελείωσε η προσποίηση – Η Ρωσία πλέον μάχεται για την επιβίωσή της ενάντια στη Δύση"
ο κ. Διαμαντόπουλος εμφανίστηκε στην εκπομπή «Newsroom» και ανέφερε : «Η Γαλλία αναγνώρισε επίσημα το έγκλημα του πνιγμού στον Σηκουάνα 80 Αλγερινών Αράβων, οι οποίοι ζητούσαν την ανεξαρτησία της πατρίδας τους, αφού νωρίτερα είχε αποδεχθεί τα εγκλήματα για τα βασανιστήρια στην Αλγερία και ακόμα πιο νωρίς τη συμβολή του γαλλικού κράτους του στρατάρχη Πετέν, του κράτους του Βισί, στον εκτοπισμό Γάλλων Εβραίων.
Δηλαδή βλέπουμε ότι μια κοινωνία που ωριμάζει μπορεί να βλέπει (γιατί δεν υπάρχει ιστορικό υποκείμενο χωρίς εγκλήματα στο παρελθόν του) και τα εγκλήματά της, όπως και η Ρωσία, η Σοβιετική Ενωση επί Γκορμπατσόφ, αποδέχτηκε το έγκλημα για το Κατίν.
Γι’ αυτό μου επιτρέπετε να διερωτηθώ πότε η ελληνική Πολιτεία θα βρει,το οποίο γίνεται βέβαια με το άρθρο 59 της Συνθήκης της Λωζάννης- αλλά και επισήμως να αναγνωρίσει τα εγκλήματα του Ελληνικού Στρατού στη Μικρά Ασία, τους βιασμούς των μουσουλμανίδων, τους μαζικούς, τα κομπολόγια που φτιάχνανε οι φαντάροι μας με ανοχή των αξιωματικών από θηλές μουσουλμανίδων βιασμένων και δολοφονημένων. Διότι ένας λαός που βρίσκει τη δύναμη να δει τα προσωπικά του εγκλήματα έχει και το μεγαλείο να προωθείται και να προχωράει προς τα μπροστά σε έναν δρόμο ειρήνης και αναβάθμισης του πολιτισμού».
Οι αναφορές του καθηγητή σε «μαζικούς βιασμούς μουσουλμάνων» και «κομπολόγια από θηλές» βασίζονται σε αμφιλεγόμενες ιστορικές αφηγήσεις.
Παρόλο που η ιστορική έρευνα αναγνωρίζει ότι υπήρξαν αντίποινα, λεηλασίες και εγκλήματα πολέμου και από τις δύο πλευρές κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ο ισχυρισμός περί κατασκευής κομπολογιών από ανθρώπινα μέλη από τον ελληνικό στρατό αποτελεί εξαιρετικά ακραία καταγγελία που δεν υπάρχει στην κύρια, επίσημη ιστοριογραφία.
Τουρκικά εγκλήματα στη Μικρά Ασία κατά την περίοδο 1914–1922
Τα τουρκικά εγκλήματα στη Μικρά Ασία κατά την περίοδο 1914–1922 εντάσσονται στο πλαίσιο της συστηματικής Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής και των συμπατριωτών τους Αρμενίων και Ασσυρίων, με στόχο την πλήρη εκτουρκισμό της περιοχής.
Οι βιαιότητες αυτές κορυφώθηκαν με τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, αφήνοντας πίσω τους εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς, βιασμούς, λεηλασίες και τον βίαιο ξεριζωμό του ελληνικού στοιχείου.
Μαζικές εκτελέσεις αμάχων σε πόλεις και χωριά, με πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα τη σφαγή του Αϊδινίου το 1919 και την ολοκληρωτική καταστροφή και σφαγή της Σμύρνης τον Σεπτέμβριο του 1922, ήταν η κύρια τουρκική μέθοδο.
Καταναγκαστική εργασία για τον ανδρικό χριστιανικό πληθυσμό κάτω από απάνθρωπες συνθήκες, με ελάχιστο φαγητό και νερό, οδηγούσε σε μαζικό θάνατο από εξάντληση και ασθένειες.
Αναγκαστικοί εκτοπισμοί ολόκληρων πληθυσμών (γυναικών, παιδιών και ηλικιωμένων) στο εσωτερικό της Ανατολίας, μέσα από δύσβατες διαδρομές, κάτω από πολικές ή εξαιρετικά θερμές θερμοκρασίες.
Βιασμοί και Βιαιότητες κατά Γυναικών
Συστηματική χρήση σεξουαλικής βίας και διακόρευσης νεαρών κοριτσιών ως μέσο τρομοκράτησης και ταπείνωσης των χριστιανικών κοινοτήτων.
Περισσότεροι από 34.000 Έλληνες στρατιώτες και πολίτες που αιχμαλωτίστηκαν το 1922 οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Οι περισσότεροι πέθαναν κατά τις εξαντλητικές πεζοπορίες ή από επιδημίες (όπως ο εξανθηματικός τύφος).
Ενώ είχαμε πλήρης πυρπόληση χριστιανικών συνοικιών, διαρπαγή περιουσιών, βεβήλωση ναών και καταστροφή σχολείων.
Αυτό είναι αληθινή ιστορία τεκμηριωμένη με αποδείξεις, περιγραφές και γεγονότα.
