Πίσω από τις βαριές, κλειστές πόρτες του Μεγάρου Μαξίμου παίζεται σήμερα η επόμενη πράξη στο θέατρο του παραλόγου που ονομάζεται πάταξη της ακρίβειας. Από τη μία πλευρά το κυβερνητικό επιτελείο και από την άλλη οι εκπρόσωποι των βιομηχανιών τροφίμων και των αλυσίδων σούπερ μάρκετ κάθονται στο ίδιο τραπέζι για να αποφασίσουν πόσο ακριβώς θα ματώσει ο μέσος Έλληνας στο ταμείο τους επόμενους μήνες.
Το αφήγημα που πλασάρεται στον λαό κάνει λόγο για μια δήθεν «συμφωνία κυρίων». Στην πραγματικότητα παρακολουθούμε ένα στυγνό, επιχειρηματικό πάρε-δώσε. Η αγορά έφτασε στα όριά της, οι μισθοί εξαερώνονται το πρώτο δεκαήμερο του μήνα και το πολιτικό κόστος αρχίζει να γίνεται δυσβάσταχτο. Αντί όμως για σκληρά μέτρα προστασίας του εισοδήματος και χτύπημα στα καρτέλ, το σύστημα καταφεύγει ξανά στη δοκιμασμένη συνταγή των δημοσίων σχέσεων.
Το χάρτινο μαστίγιο του πλαφόν
Το βασικό διαπραγματευτικό χαρτί της κυβέρνησης είναι το περίφημο πλαφόν στο περιθώριο κέρδους. Ένα νομικό εργαλείο που λήγει στα τέλη Ιουνίου και το οποίο η αγορά διψάει να το ξεφορτωθεί μια ώρα αρχύτερα. Το πολιτικό προσωπικό χρησιμοποιεί αυτή τη λήξη ως φόβητρο. Η λογική του παζαριού είναι αφοπλιστικά κυνική. Η πολιτεία απειλεί με παράταση του περιορισμού, εκτός αν οι αλυσίδες δεήσουν να ρίξουν τις τιμές μέσα στον Ιούλιο.
Οι βιομήχανοι φυσικά δεν ιδρώνουν από τέτοιες ρητορικές εξάρσεις. Αντιπροτείνουν να ξεκινήσουν οι όποιες ουσιαστικές μειώσεις από τον Σεπτέμβριο, αφού πρώτα εξαντλήσουν τα περιθώρια υπερκερδών μέσα στην καρδιά της τουριστικής και θερινής περιόδου. Το σχέδιό τους είναι να διατηρήσουν απλώς τις ήδη υπάρχουσες, ρυθμισμένες τιμές σε περίπου δύο χιλιάδες κωδικούς βασικών προϊόντων για το καλοκαίρι, πουλώντας εκδούλευση στο κράτος.
Η φιέστα του φθινοπώρου
Εκεί ακριβώς κρύβεται η ουσία του ντιλ. Η αγορά θα απαλλαγεί άμεσα από τους ενοχλητικούς περιορισμούς του πλαφόν και σε αντάλλαγμα θα προσφέρει μια λίστα επιλεγμένων προϊόντων με μειωμένες τιμές από το φθινόπωρο. Όλοι βγαίνουν κερδισμένοι σε αυτό το κλειστό κλαμπ. Η κυβέρνηση θα έχει τα πρωτοσέλιδά της για να διαφημίσει τον σκληρό αγώνα κατά της ακρίβειας και οι αλυσίδες θα ανακτήσουν την απόλυτη ελευθερία τους να τιμολογούν ανεξέλεγκτα το υπόλοιπο ράφι.
Αυτή είναι η ωμή αλήθεια πίσω από τους κομψούς όρους της οικονομικής διπλωματίας. Δεν υπάρχουν κύριοι σε αυτή τη συμφωνία, παρά μόνο ψυχρά λογιστικά φύλλα. Η ελληνική οικογένεια θα συνεχίσει να μετράει τα κέρματα για το γάλα και το ψωμί, περιμένοντας τη μεγαλειώδη στιγμή που το σύστημα θα αποφασίσει να της κάνει έκπτωση μερικά λεπτά του ευρώ, απλώς και μόνο για να σώσει τα προσχήματα.