Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Το «καμπανάκι» που χτυπά η Σαξονία στην Αθήνα και σε όλες τις πρωτεύουσες της Ευρώπης, αφορά την ιστορική άνοδο και τη διαφαινόμενη επικράτηση της ακροδεξιάς (AfD) στις γερμανικές τοπικές εκλογές.
Το αποτέλεσμα αυτό προκαλεί έντονο προβληματισμό, όχι μόνο στην ελληνική κυβέρνηση, καθώς αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη ευρωπαϊκή στροφή προς τον δεξιό λαϊκισμό, η οποία ασκεί πιέσεις και στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό, αλλά σε όλους τους πολιτικούς.
Η άνοδος και η εκλογική νίκη του εθνικιστικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) στην Ανατολική Γερμανία, όπως στην Σαξονία-Άνχαλτ, συνδέονται άμεσα με τις έντονες ανησυχίες των ψηφοφόρων για το μεταναστευτικό.
Ωστόσο, οι πολιτικοί αναλυτές και οι κοινωνιολογικές μελέτες δείχνουν ότι το φαινόμενο αυτό δεν οφείλεται αποκλειστικά σε έναν παράγοντα, αλλά αποτελεί συνάρτηση βαθύτερων δομικών ζητημάτων.
Σύμφωνα με έρευνες (όπως αυτή του Πανεπιστημίου του Σάαρλαντ), η ανησυχία για τη μετανάστευση επηρεάζει την πρόθεση ψήφου (υπέρ του AfD στην προκειμένη περίπτωση) σχεδόν 10 φορές περισσότερο από την υποκειμενική οικονομική δυσπραγία.
Δηλαδή οι ψηφοφόροι θεωρούν μια οικονοιμική κρίση ακόμα και μεγάλη ως παροδική, ενώ η μετακίνηση χιλιάδων παράνομων μεταναστών στην χώρα τους ως "μόνιμη", η οποία αλοιώνει το έθνος, την θρησκεία και τον τρόπο ζωής, ενώ επηρεάζει και την σύνθεση της μελλοντικής κοινωνίας, που θα ζουν τα παιδιά τους.
Αυτό είναι που δεν κατανοούν όλες οι πολιτικές ηγεσίες στην Ευρώπη, οι οποίες με λίγες εξαιρέσεις στηρίζουν έμμεσα τους μετανάστες, ενώ οι λαοί τους απαιτούν πλέον την επαναπροώθηση των μεταναστών στις χώρες τους.
Το AfD στην Γερανία κεφαλαιοποίησε τη λαϊκή δυσαρέσκεια προτείνοντας ριζικές αλλαγές, όπως μαζικές απελάσεις ("remigration") και αυστηροποίηση των νόμων για το άσυλο και πήρε ένα ποσοστό που τα μέλη του κόμματος αυτού δεν πίστευαν ούτε στα όνειρα τους.
Στα ανατολικά κρατίδια (όπως στη Σαξονία-Άνχαλτ), το ποσοστό των ξένων υπηκόων στον πληθυσμό παραμένει συγκριτικά χαμηλό (περίπου 9%) σε σχέση με τη δυτική Γερμανία.
Παρά ταύτα, η αίσθηση απώλειας του ελέγχου των συνόρων από την κεντρική κυβέρνηση διογκώνει το αίσθημα ανασφάλειας των Γερμανών αλλά και όλων των Ευρωπαίων θα λέγαμε.
Τι «δεν Καταλαβαίνουν» οι πολιτικές ηγεσίες στην ΕΕ
Ξένοι αναλυτές επισημαίνουν ότι οι παραδοσιακές πολιτικές ηγεσίες συχνά υποτιμούν μια σειρά από παράγοντες που ωθούν τους πολίτες προς την αντισυστημική ψήφο, θεωρόντας ότι αυτή είναι περιστασιακή, ενώ εκτικούν ότι τα πάντα είναι η σωστή επικοινωνία με τον ψηφοφόρο.
Στην Γερμανία και ειδικά στην Σαξονία χιλιλαδες κάτοικοι της πρώην Ανατολικής Γερμανίας αισθάνονται «πολίτες δεύτερης κατηγορίας», θεωρόντας ότι οι ανάγκες τους αγνοούνται από την πολιτική ελίτ του Βερολίνου.
Η συνεχιζόμενη απόκλιση μισθών και ευκαιριών μεταξύ Ανατολής και Δύσης και Βορρά -Νότου, σε συνδυασμό με τη γήρανση του πληθυσμού και τη φυγή των νέων, προκαλεί κοινωνική ερήμωση.
Η ψήφος στο AfD λειτουργεί ως ισχυρή ψήφος διαμαρτυρίας. Αντικατοπτρίζει την πλήρη αποδοκιμασία των χειρισμών της ομοσπονδιακής κυβέρνησης σε ζητήματα οικονομίας, ενέργειας και εξωτερικής πολιτικής.
Ήδη μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος αντιδρά στην ατζέντα των φιλελεύθερων κοινωνικών αλλαγών (δικαιώματα, συμπερίληψη), επιζητώντας την επιστροφή σε παραδοσιακές εθνικές αξίες.
Πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι οι ευρωπαϊκές ηγεσίες υποτιμούν συστηματικά το γεγονός ότι η αντισυστημική ψήφος δεν είναι απλώς μια αντίδραση της στιγμής, αλλά το αποτέλεσμα βαθιών, δομικών αλλαγών που βιώνουν οι κοινωνίες.
Η εστίαση των κυβερνήσεων αποκλειστικά στη διαχείριση των κρίσεων (όπως το μεταναστευτικό ή ο πληθωρισμός) συχνά παραβλέπει το υπόστρωμα της λαϊκής δυσαρέσκειας.
Οι πολίτες νιώθουν ότι οι εθνικές κυβερνήσεις έχουν εκχωρήσει την κυριαρχία τους σε υπερεθνικούς οργανισμούς (π.χ. Ευρωπαϊκή Ένωση) και στις παγκόσμιες αγορές, αδυνατώντας να τους προστατεύσουν από εξωτερικές απειλές.
Πέρα από τα οικονομικά μεγέθη, υπάρχει ο φόβος της αλλοίωσης της εθνικής ταυτότητας και των παραδοσιακών αξιών. Η γρήγορη επιβολή μιας φιλελεύθερης κοινωνικής ατζέντας από τα πάνω προκαλεί ισχυρές αντιστάσεις σε συντηρητικά στρώματα.
Αναπτύσσεται ένα τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις δυναμικές, κοσμοπολίτικες μητροπόλεις και την ξεχασμένη επαρχία (ή τις πρώην βιομηχανικές περιοχές).
Οι κάτοικοι της περιφέρειας βλέπουν τις υποδομές τους (νοσοκομεία, σχολεία, συγκοινωνίες) να υποβαθμίζονται.
Τα παραδοσιακά κόμματα (Κεντροδεξιά και Κεντροαριστερά) έχουν συγκλίνει ιδεολογικά σε πολλά βασικά ζητήματα. Αυτό δημιουργεί στους ψηφοφόρους την εντύπωση ότι «όλοι είναι ίδιοι» και ότι η εναλλαγή στην εξουσία δεν επιφέρει πραγματική αλλαγή.
Η ρητορική των παραδοσιακών πολιτκών ελίτ συχνά εκλαμβάνεται ως συγκαταβατική ή επικριτική απέναντι στις ανησυχίες του μέσου πολίτη, ωθώντας τον σε κόμματα που χρησιμοποιούν μια πιο άμεση, «λαϊκή» γλώσσα.
Το αποτέλεσμα σε ολόκληρη την Ευρώπη θα είναι πραγματικά σοκαριστικό για τις νυν πολιτικές ηγεσίες και την ηγεσία της ΕΕ στις Βρυξέλλες, προκαλώντας στην συνέχεια καταστάσεις που θα θυμίζουν πιθανότατα " πόλεμο πόλεων" , χωρίς τέλος.
