Το διεθνές σύστημα δείχνει να διψά τόσο πολύ για μια αποκλιμάκωση στη Μέση Ανατολή, που είναι έτοιμο να πιστέψει το παραμικρό αφήγημα ειρήνης.
Οι αγορές, αντιδρώντας σπασμωδικά στις φήμες για επικείμενη συμφωνία μεταξύ Ουάσινγκτον και Τεχεράνης, έστειλαν τις τιμές του πετρελαίου στα τάρταρα κατά την έναρξη της εβδομάδας. Τα συμβόλαια του Brent σημείωσαν κατακόρυφη πτώση της τάξης του 6%, σπάζοντας το ψυχολογικό φράγμα των 100 δολαρίων και φτάνοντας στα 97,69 δολάρια, ενώ το αμερικανικό WTI κατρακύλησε στα 90,85 δολάρια.
Ωστόσο, η οικονομική αυτή ευφορία στηρίζεται σε σαθρά θεμέλια. Από την 8η Απριλίου, οπότε και τέθηκε σε ισχύ η εύθραυστη εκεχειρία μετά τον πόλεμο που πυροδότησαν τα αμερικανοϊσραηλινά χτυπήματα της 28ης Φεβρουαρίου, η ναυσιπλοΐα στον Περσικό Κόλπο παραμένει όμηρος.
Το Ιράν κρατά κλειστά τα Στενά του Ορμούζ, η Ουάσινγκτον διατηρεί τον ναυτικό αποκλεισμό των ιρανικών λιμανιών, και η πραγματική επιστροφή στην κανονικότητα αποτελεί μακρινό σενάριο.
Το καρότο του Ρούμπιο και το μαστίγιο του Τραμπ
Η τακτική της αμερικανικής διπλωματίας θυμίζει το κλασικό παιχνίδι του «καλού και του κακού αστυνομικού», εμπαίζοντας ουσιαστικά τη διεθνή κοινότητα. Από το Νέο Δελχί, ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο μοιράζει υποσχέσεις, κάνοντας λόγο για «πρόταση στο τραπέζι» που περιλαμβάνει άνοιγμα των Στενών και χρονικά περιορισμένες συζητήσεις για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα.
Φροντίζει, βέβαια, να αφήσει ανοιχτή την πόρτα των απειλών, σημειώνοντας πως αν η διπλωματία αποτύχει, οι ΗΠΑ θα εξετάσουν «εναλλακτικές επιλογές».
Την ίδια στιγμή, ο Ντόναλντ Τραμπ ρίχνει επιδεικτικά τον πήχη των προσδοκιών. Παίζοντας με τον χρόνο, ο Αμερικανός πρόεδρος δηλώνει κυνικά πως δεν υπάρχει λόγος βιασύνης, τονίζοντας ότι «ο χρόνος είναι με το μέρος μας». Το γεγονός αυτό καταδεικνύει πως η Ουάσινγκτον δεν ενδιαφέρεται για μια ταχεία ειρήνευση που θα αποκαταστήσει τις παγκόσμιες εφοδιαστικές αλυσίδες, αλλά προσπαθεί να στριμώξει ασφυκτικά την Τεχεράνη στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αδιαφορώντας για το παγκόσμιο οικονομικό κόστος.
Ο λογαριασμός της καθυστέρησης
Η πραγματικότητα στο πεδίο είναι αμείλικτη και δεν υπακούει στα επικοινωνιακά τεχνάσματα του Λευκού Οίκου. Ακόμη και αν υπογραφεί αύριο το πρωί η πολυπόθητη συμφωνία, η ζημιά στις υποδομές έχει ήδη γίνει. Όπως επισημαίνουν κορυφαίοι αναλυτές διεθνών οίκων, όπως η ING και η MST Marquee, η αγορά έχει «καεί» στο παρελθόν από διαπραγματεύσεις που κατέρρευσαν την τελευταία στιγμή.
Η πλήρης αποκατάσταση της ροής πετρελαίου μέσω των Στενών του Ορμούζ, από όπου περνά το ένα πέμπτο των παγκόσμιων εξαγωγών, θα απαιτήσει μήνες, όχι ημέρες.
Οι εγκαταστάσεις που έχουν πληγεί χρειάζονται επισκευές, η περιοχή απαιτεί ενδελεχή αποναρκοθέτηση, και οι ναυτασφαλιστικές εταιρείες δεν πρόκειται να ρισκάρουν στόλους δισεκατομμυρίων βασιζόμενες σε προφορικές διαβεβαιώσεις.
