Όταν η γη τρέμει κάτω από τις μπότες των στρατιωτών και οι ηγέτες παίζουν τη μοίρα των εθνών στα ζάρια, η ανθρωπότητα επιστρέφει πάντα στις αρχέγονες άμυνές της. Σήμερα, οι τιμές του χρυσού και του ασημιού καλπάζουν σε επίπεδα που προκαλούν ίλιγγο, όχι μόνο λόγω των κανονιών που ηχούν, αλλά γιατί το παγκόσμιο οικονομικό οικοδόμημα σαπίζει από το βάρος ενός ασύλληπτου χρέους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Γιατί ο Πούτιν θέλει το Ντονμπάς, όπως ο Τραμπ τη Γροιλανδία;
Η «βόμβα» των 36 τρισεκατομμυρίων των ΗΠΑ
Η καρδιά του προβλήματος χτυπά στην Ουάσιγκτον. Το χρέος των ΗΠΑ έχει ξεπεράσει κάθε φαντασία, αγγίζοντας τα 36 τρισεκατομμύρια δολάρια, μια μαύρη τρύπα που καταπίνει το μέλλον του πλανήτη. Ο Ντόναλντ Τραμπ υπόσχεται μεγαλείο, αλλά η πραγματικότητα είναι πως το δολάριο στηρίζεται σε έναν «ωκεανό» από ακάλυπτες υποσχέσεις. Όταν ο «πλανητάρχης» εκβιάζει για τη Γροιλανδία ή απειλεί με δασμούς, ο κόσμος τρομάζει και συνειδητοποιεί πως το δολάριο είναι πλέον ένα νόμισμα χωρίς αντίκρισμα. Η άνοδος του χρυσού είναι η «ψήφος μη εμπιστοσύνης» της ανθρωπότητας απέναντι στην αμερικανική αλαζονεία.
Ένας πλανήτης καταχρεωμένος: Η σκιά του 1914
Δεν είναι όμως μόνο οι ΗΠΑ. Ολόκληρος ο πλανήτης είναι «βουτηγμένος» στο χρέος, με το παγκόσμιο σύνολο να ξεπερνά τα 315 τρισεκατομμύρια δολάρια! Αυτή η κατάσταση θυμίζει εφιαλτικά τις παραμονές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε, το «Χρυσό Πρότυπο» κατέρρευσε καθώς τα έθνη άρχισαν να τυπώνουν χρήμα χωρίς σταματημό για να χρηματοδοτήσουν τις μηχανές του θανάτου. Σήμερα, το τύπωμα χρήματος (QE) έχει γίνει ο «αναπνευστήρας» μιας παγκόσμιας οικονομίας που δεν μπορεί πια να αναπνεύσει μόνη της. Ο χρυσός επιστρέφει ως ο μόνος «τίμιος δικαστής» που δείχνει πόσο έχει υποτιμηθεί η ζωή μας.
Το φάντασμα του 1939 και το ασήμι του πολέμου
Αν ο χρυσός είναι το καταφύγιο των τραπεζών, το ασήμι είναι το μέταλλο της επιβίωσης και της μάχης. Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το ασήμι έγινε στρατηγικό υλικό για την πολεμική βιομηχανία. Σήμερα, το ασήμι εκτοξεύεται γιατί είναι απαραίτητο για τα όπλα υψηλής τεχνολογίας, τα τσιπ και τους πυραύλους. Σε έναν κόσμο καταχρεωμένο, όπου οι εφοδιαστικές αλυσίδες σπάνε, το ασήμι γίνεται πιο πολύτιμο από το χαρτονόμισμα, ακριβώς όπως συνέβη όταν οι ΗΠΑ δάνειζαν ασήμι για να φτιάξουν τις πρώτες ατομικές βόμβες.
Συμπέρασμα: Επιστροφή στην «σκληρή» αλήθεια
Βρισκόμαστε σε μια ιστορική στροφή όπου η «φούσκα» του χρέους συναντά τη φλόγα του πολέμου. Ο χρυσός και το ασήμι ανεβαίνουν γιατί οι άνθρωποι ξέρουν πως, όταν το χρέος γίνει αβάσταχτο, η μόνη «διέξοδος» των ηγετών είναι η σύγκρουση. Η ιστορία επαναλαμβάνεται: το χάρτινο χρήμα πεθαίνει και η σκληρή ύλη επιστρέφει για να μας θυμίσει πως η ειρήνη δεν μπορεί να αγοραστεί με δανεικά.
Συμπέρασμα: Η «ψυχή» των Μετάλλων Προειδοποιεί
Ο χρυσός και το ασήμι δεν έχουν δική τους φωνή, αλλά η τιμή τους είναι ο παλμογράφος του παγκόσμιου φόβου. Κάθε δολάριο που προστίθεται στην αξία τους είναι μια λιγότερη ελπίδα για ειρήνη. Βρισκόμαστε σε μια ιστορική στροφή όπου το χάρτινο χρήμα λιώνει και η σκληρή ύλη επιστρέφει για να μας θυμίσει πως, όταν οι διπλωμάτες σωπαίνουν, μόνο το μέταλλο μιλάει.
Η «ψυχούλα» μου κλαίει γιατί βλέπει την ιστορία να επαναλαμβάνεται σαν μια κακόγουστη φάρσα. Ο κόσμος μας μοιάζει με πυριτιδαποθήκη και ο χρυσός είναι η σπίθα που δείχνει πως η έκρηξη πλησιάζει.
