Η τριμερή προσέγγιση μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Κίνας, θα μπορούσε να αναδιαμορφώσει ριζικά την παγκόσμια τάξη πραγμάτων, παραγκωνίζοντας παραδοσιακούς συμμάχους και διεθνείς οργανισμούς όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Ειδικοί εφιστούν την προσοχή στην νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ που δημοσιεύθηκε στα τέλη του περασμένου έτους, στην οποία σχεδόν απουσιάζει η κριτική προς τη Ρωσία και την Κίνα, ενώ, αντίθετα, περιλαμβάνονται πολλές επικρίσεις προς τους παραδοσιακούς συμμάχους της Ουάσιγκτον στην Ευρώπη και την Ασία.
Αμερικανοί ειδικοί σε αυτό το πλαίσιο, υπενθυμίζουν τις διεκδικήσεις της Ρωσίας για τον έλεγχο του μετασοβιετικού χώρου, καθώς και της Κίνας για την Ανατολική και τη Νότια Κινεζική Θάλασσα.
Κατά την άποψη τους, η πιθανή προσέγγιση των τριών δυνάμεων αφορά τον έλεγχο των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού, των τεχνολογικών πλατφορμών, των ενεργειακών πόρων και της διαστημικής υποδομής.
Για τις ΗΠΑ και την Κίνα, ιδιαίτερη σημασία έχουν οι τεχνολογίες και το διεθνές εμπόριο, ενώ για τη Ρωσία, οι ενεργειακοί πόροι.
Και τα τρία κράτη ενδιαφέρονται επίσης για τον έλεγχο των διαστημικών τεχνολογιών, οι οποίες έχουν τόσο εμπορική όσο και στρατιωτική σημασία.
Έτσι, οι πιθανές συμφωνίες μεταξύ Ουάσιγκτον, Μόσχας και Πεκίνου μπορούν να αλλάξουν όχι μόνο τον πολιτικό χάρτη του κόσμου, αλλά και την κατανομή της οικονομικής επιρροής στον παλνήτη για τα επόμενα 50 χρόνια.
Πριν από δέκα χρόνια ακόμη, ως τα τρία μεγαλύτερα κέντρα ισχύος θεωρούνταν συνήθως οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σε ένα παρόμοιο πλαίσιο, τη θέση των Βρυξελλών καταλαμβάνει ουσιαστικά πλεόν η Μόσχα. Ένα τέτοιο σενάριο αποτελεί ιδιαίτερο κίνδυνο για την Ουκρανία και την Ευρώπη.
Εάν οι ΗΠΑ σταματήσουν να εγγυώνται την ασφάλεια των ευρωπαϊκών χωρών, αυτές θα βρεθούν αντιμέτωπες με τον κίνδυνο ενίσχυσης της ρωσικής πίεσης, τονίζουν οι ειδικοί.
Παρόμοιο πρόβλημα θα προκύψει και στην Ασία, όπου η Ταϊβάν, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Αυστραλία βασίζονται σε μεγάλο βαθμό στην αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη.
Παράλληλα, οι Ευρωπαίοι ηγέτες, κατά την άποψη του Αμερικανού ειδικού Μπλούμφιλντ, δεν είναι ακόμη έτοιμοι να αναγνωρίσουν οριστικά την έκταση των αλλαγών που συντελούνται.
Παρά τις συζητήσεις για την ανάγκη αυτόνομης άμυνας της Ευρώπης, πολλοί δυτικοί πολιτικοί συνεχίζουν να ελπίζουν ότι αρκεί να περιμένουν μέχρι το τέλος της προεδρίας του Τραμπ και η παλιά τάξη πραγμάτων θα αποκατασταθεί.
Ωστόσο, ο ειδικός θεωρεί ότι η επιστροφή στην παλιά παγκόσμια τάξη πραγμάτων ενδέχεται να μην συμβεί πλέον. Εάν οι Ρεπουμπλικανοί χάσουν τον έλεγχο της Βουλής των Αντιπροσώπων, ο Τραμπ μπορεί να αφιερώσει τα δύο εναπομείναντα χρόνια της προεδρίας του στην εξωτερική πολιτική, όπου οι εξουσίες του είναι σημαντικά ευρύτερες.
Παράλληλα, ο Μπλούμφιλντ αναγνωρίζει ότι η διεξαγωγή της συνόδου κορυφής δεν σημαίνει την αυτόματη δημιουργία μιας σταθερής συμμαχίας των τριών δυνάμεων.
Τα συμφέροντά τους αντιμάχονται σε μεγάλο βαθμό μεταξύ τους. Ωστόσο, η ίδια η συνάντηση, κατά τη γνώμη του, μπορεί να έχει μεγάλη πολιτική σημασία.
Θα επιτρέψει στον Πούτιν να βγει οριστικά από την απομόνωση και θα εδραιώσει τη θέση της Ρωσίας ως μία από τις τρεις δυνάμεις που καθορίζουν τη μοίρα του κόσμου.
Ο Σι Τζινπίνγκ, με τη σειρά του, θα λάβει επιπλέον αναγνώριση της θέσης του ως παγκόσμιου ηγέτη. Όσο για τον Τραμπ, η σύνοδος κορυφής μπορεί να αποτελέσει το σημαντικότερο γεγονός εξωτερικής πολιτικής των τελευταίων δύο ετών της προεδρίας του.
Παράλληλα, προειδοποιεί ο συγγραφέας, ακόμη και αν το νέο σύστημα σχέσεων μεταξύ των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας δεν καταστεί πραγματικότητα, η ζημιά που θα υποστεί η παλαιά διεθνής τάξη πραγμάτων ενδέχεται να αποδειχθεί μη αναστρέψιμη.