Η μεγαλύτερη στρατιωτική και γεωπολιτική παραδοχή των τελευταίων δεκαετιών είναι πλέον γεγονός. Ακόμη και τα πιο σκληροπυρηνικά, νεοσυντηρητικά "γεράκια" της Ουάσιγκτον –εκείνοι ακριβώς οι αρχιτέκτονες των πολέμων σε Ιράκ, Λιβύη και Συρία που ούρλιαζαν για επίθεση στο Ιράν– αναγκάζονται να ομολογήσουν την πικρή αλήθεια: Οι Ηνωμένες Πολιτείες χάνουν κατά κράτος τον πόλεμο που οι ίδιες ξεκίνησαν. Η παντοκρατορία της υπερδύναμης δέχεται τελειωτικό χτύπημα, ανοίγοντας την πόρτα σε έναν πολυπολικό κόσμο.

Το «Ματ» από την Τεχεράνη και η ομολογία των ελίτ
Δεν το λικνίζουν πλέον περιθωριακές φωνές, ούτε αναλυτές της αριστεράς. Το παραδέχονται ανοιχτά τα ίδια τα στόματα του αμερικανικού κατεστημένου. Σε ένα συνταρακτικό άρθρο στο περιοδικό The Atlantic με τίτλο «Checkmate in Iran», ο γνωστός νεοσυντηρητικός ιδεολόγος Ρόμπερτ Κέγκαν έγραψε χωρίς περιστροφές: «Δεν θα υπάρξει επιστροφή στο status quo, καμία απόλυτη αμερικανική θριαμβολογία δεν θα αναιρέσει τη ζημιά. Με τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ, το Ιράν αναδεικνύεται σε καθοριστικό παίκτη παγκοσμίως, ενώ ο ρόλος της Κίνας και της Ρωσίας ενισχύεται και η αμερικανική παρουσία συρρικνώνεται».
Οι διαρροές από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες προς τα μεγάλα δίκτυα (New York Times, Washington Post, CNN) επιβεβαιώνουν το χάος. Παρά το ναυτικό αποκλεισμό που κήρυξε ο Λευκός Οίκος, το Ιράν διατηρεί ανέπαφη τη συντριπτική πλειοψηφία των πυραυλικών του εγκαταστάσεων και μπορεί να αντέξει τον αποκλεισμό για μήνες. Την ίδια στιγμή, οι αμερικανικές βάσεις στη Μέση Ανατολή έχουν υποστεί τεράστιες καταστροφές, τα αποθέματα πυραύλων του Πενταγώνου αδειάζουν με τρομακτικούς ρυθμούς, και ο λογαριασμός ξεπερνά ήδη το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια.

Η σύγκρουση των ψεμάτων και η νέα πραγματικότητα
Ενώ ο Λευκός Οίκος συνεχίζει επικοινωνιακά να διακηρύσσει τη «νίκη» του, λέγοντας ότι το Ιράν είναι στρατιωτικά ηττημένο, η πραγματικότητα στο πεδίο διαψεύδει τα πάντα. Τα κορυφαία δυτικά μέσα ενημέρωσης, όπως οι Financial Times και η Wall Street Journal, συνομολογούν ότι η στρατηγική αποτυχία είναι πλέον ολοφάνερη.

Η ήττα αυτή δεν αφορά απλώς μια στρατιωτική επιχείρηση. Σηματοδοτεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής όπου η Ουάσιγκτον μπορούσε να επιβάλλει τη θέληση της στη Μέση Ανατολή χωρίς συνέπειες. Καθώς η Ουάσιγκτον βλέπει την ηγεμονία της να καταρρέει κάτω από το βάρος των λανθασμένων επιλογών της, η παγκόσμια σκακιέρα αναδιατάσσεται οριστικά, αφήνοντας τις ΗΠΑ αποδυναμωμένες απέναντι σε έναν κόσμο που δεν τις φοβάται πια.
