Γιατί αποφάσισαν να χτυπήσουν τώρα οι Αμερικανοί το Ιράν σε έναν πόλεμο, ο οποίος δεν τους “βγαίνει”, παρόλα αυτά τίποτε δεν έχει τελειώσει, και έχουμε πολλά να δούμε ακόμη;
Ο κύριος λόγος φαίνεται ότι ήταν το γεγονός ότι το πετρέλαιο της Βενεζουέλας ( την οποία ελέγχει ο Τραμπ πλέον) είναι εξαιρετικά βαρύ (πολύ χαμηλή βαρύτητα API, περίπου 8-10° ή λιγότερο), παχύρρευστο σαν πίσσα/ρητίνη, με υψηλό ποσοστό θείου, μετάλλων και ασφαλτενίων.
Δεν ρέει εύκολα, είναι δύσκολο να μεταφερθεί με αγωγό ή πλοίο χωρίς θέρμανση και απαιτεί ακριβά διυλιστήρια για επεξεργασία. Χωρίς αραίωση, η παραγωγή και οι εξαγωγές είναι περιορισμένες.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Σήμα κινδύνου Παπαδόπουλου για τον Κορινθιακό Κόλπο! "Με τους προσεισμούς δεν παίζουμε"
Το Ιράν παράγει ελαφρύ πετρέλαιο (Iranian Light ~34-36° API) και συμπύκνωμα αερίου (πολύ ελαφρύ και πτητικό).
Αυτό δρα ως αραιωτικό: μειώνει το ιξώδες, αυξάνει τη βαρύτητα του API και διευκολύνει τη μεταφορά και τη βελτίωση του μείγματος.
Τυπική αναλογία: 3:1 (3 βαρέλια βαρύ Βενεζουέλας + 1 βαρέλι ιρανικό ελαφρύ/συμπύκνωμα) → παράγει Merey 16 ή παρόμοιο μείγμα (περίπου 16° API), το οποίο είναι δημοφιλές στα ασιατικά διυλιστήρια (ειδικά στην Κίνα).
Αυτό έκανε η Κίνα εισάγοντας και τα δύο. Μίξη. Αυτό προσπαθούν τώρα να κάνουν οι ΗΠΑ, για να έχουν τεράστια κέρδη.
Η ανάμειξη βαρέος πετρελαίου της Βενεζουέλας (με αρνητικά χαρακτηριστικά όπως το χαμηλό (API) και τα υψηλά ποσοστά θείου και ασφαλτενίων) με ιρανικό ελαφρύ αργό ή συμπύκνωμα αερίου είναι μια στρατηγική που έχει χρησιμοποιηθεί εκτενώς.
Η προσπάθεια των ΗΠΑ να εκμεταλλευτούν αυτή τη συνθήκη βασίζεται σε συγκεκριμένα γεωπολιτικά και οικονομικά δεδομένα:
Τα διυλιστήρια στον Κόλπο του Μεξικού (Gulf Coast) σχεδιάστηκαν ιστορικά για να επεξεργάζονται βαρέα, υψηλής περιεκτικότητας σε θείο αργά πετρέλαια (heavy sour crudes), πριν από την έκρηξη του σχιστολιθικού πετρελαίου (shale oil). Επομένως, το βενεζουελανό πετρέλαιο ταιριάζει τεχνικά στις υποδομές τους.
Η αμερικανική στρατηγική επιδιώκει να ανακατευθύνει τα βαρέα φορτία αργού από τη Βενεζουέλα προς τις ΗΠΑ, εξασφαλίζοντας παράλληλα τα αναγκαία ελαφρύτερα παράγωγα για τη διάλυση και διύλισή τους.
Η διαδικασία αυτή δίνει τη δυνατότητα στους αμερικανικούς ενεργειακούς κολοσσούς (όπως η Chevron) να επεξεργάζονται το εξαιρετικά φθηνό βενεζουελανό αργό και να εξάγουν το δικό τους ελαφρύ, καθαρό (sweet) αμερικανικό πετρέλαιο σε ανταγωνιστικές αγορές.
Για πολλά χρόνια, η Βενεζουέλα και το Ιράν είχαν δημιουργήσει ένα σύστημα "ανταλλαγής πετρελαίου" (oil swaps) για να παρακάμπτουν τις διεθνείς κυρώσεις και να τροφοδοτούν με μείγματα (όπως το Merey 16) ασιατικά διυλιστήρια, ιδίως στην Κίνα.
Για την υλοποίηση αυτών των αναμείξεων, τα διυλιστήρια χρησιμοποιούν συνήθως μονάδες οπτάνθρακα (cokers), οι οποίες είναι προσαρμοσμένες για να μετατρέπουν τα υπολείμματα του βαρέος πετρελαίου σε εμπορεύσιμα καύσιμα.
Η σύγκρουση βρίσκεται σε μια ασταθή φάση με κλιμακούμενες αεροπορικές επιδρομές και καταρρίψεις drones στα Στενά του Ορμούζ, ενώ παράλληλα διεξάγονται αδιέξοδες διαπραγματεύσεις για την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας.
