Δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών και αναλυτές καταγράφουν μια μεγάλης κλίμακας αναδιάρθρωση των ιρανικών πυραυλικών δυνάμεων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Διάγγελμα Μητσοτάκη: Αυτά είναι τα 4 έκτακτα μέτρα για καύσιμα, εισιτήρια και αγρότες
Σύμφωνα με ενημερωμένους χάρτες δραστηριότητας των Ιρανών, το επίκεντρο των εκτοξεύσεων των πυραύλων τους έχει μετατοπιστεί από τις δυτικές παραμεθόριες περιοχές βαθύτερα στη χώρα, προς οχυρωμένες υπόγειες εγκαταστάσεις στις δυτικές περιοχές.
Η δραστηριότητα ξένων μυστικών υπηρεσιών με παρακολούθηση από δορυφόρους και πηγές στο έδαφος, αποκάλυψε τρία επίπεδα έντασης χρήσης βάσεων :
Πράσινη Ζώνη (μέγιστη δραστηριότητα): Ο κύριος κόμβος είναι η βάση Kuhestan (Yazd), που βρίσκεται 1.730 χλμ από το Ισραήλ.
Οι πιο συχνές εκτοξεύσεις καταγράφονται επίσης στις περιοχές της Shiraz, Isfahan και Tehran. Τουλάχιστον τρεις ξεχωριστές τοποθεσίες εκτόξευσης βρίσκονται κοντά σε κάθε μία από αυτές τις πόλεις.
Κίτρινη Ζώνη (διακοπτόμενες εκτοξεύσεις): Καταγράφηκαν τακτικά περιστατικά τις τελευταίες δύο εβδομάδες. Αυτό περιλαμβάνει βάσεις κατά μήκος της νότιας ακτής, που παραμένουν ενεργές παρά τις επιθέσεις από το Κεντρικό Επιτελείο των ΗΠΑ.
Κόκκινη Ζώνη (σπάνιες εκτοξεύσεις): Συγκροτήματα πυραύλων σε σιλό στα δυτικά της χώρας (Tabriz, Urmia, Kermanshah και Dezful).
Η δραστηριότητα εδώ είναι ελάχιστη λόγω της αποτελεσματικής καταστολής από ισραηλινά μη επανδρωμένα αεροσκάφη και αεροπλάνα.
Τις τελευταίες τρεις ημέρες, η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ έχει συγκεντρώσει τη δύναμη πυρός της σε υπόγειες αποθηκευτικές εγκαταστάσεις και εισόδους σηράγγων. Οι κινητοί εκτοξευτές που κρύβονται κάτω από στρώματα γρανίτη πάχους 100 μέτρων αποτελούν ιδιαίτερη πρόκληση για την αναχαίτιση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ντόναλντ Τραμπ: Απειλεί τα εργοστάσια ρεύματος της Τεχεράνης
Αφήνουν τα οχυρά τους μόνο για λίγο για να εκτοξεύσουν τους πυραύλους τους , μετά την οποία επιστρέφουν αμέσως στους προστατευμένους τους τούνελ.
Σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές και αναλύσεις, παρατηρείται μια σημαντική στρατηγική μετατόπιση των ιρανικών πυραυλικών δυνάμεων από τις δυτικές παραμεθόριες περιοχές προς το εσωτερικό της χώρας.
Αυτή η αναδιοργάνωση οφείλεται κυρίως στις συνεχιζόμενες αεροπορικές επιθέσεις της συμμαχίας ΗΠΑ-Ισραήλ, οι οποίες έχουν προκαλέσει μεγάλες καταστροφές.
Πόσο κινδυνεύουν Ελλάδα και Κύπρος
Η τρέχουσα κατάσταση στη Μέση Ανατολή έχει αυξήσει το επίπεδο επιφυλακής σε Ελλάδα και Κύπρο, αν και οι επίσημες εκτιμήσεις υπογραμμίζουν ότι δεν υπάρχει άμεσος κίνδυνος σκόπιμης επίθεσης κατά των δύο χωρών.
Η Κύπρος βρίσκεται σε μεγαλύτερη εγγύτητα με την περιοχή των συγκρούσεων, γεγονός που προκαλεί έντονη ανησυχία.
Για την Ελλάδα, ο κίνδυνος θεωρείται κυρίως έμμεσος και αφορά τη συμμετοχή σε αμυντικές επιχειρήσεις:
Η χώρα μας έχει θέσει σε ετοιμότητα τα συστήματα Patriot, με χαρακτηριστική τη μεταφορά μονάδων στην Κάρπαθο για την ενίσχυση της νότιας πτέρυγας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
LIVE: Η δίκη για την τραγωδία των Τεμπών
Η χρήση των Patriot για κατάρριψη πυραύλων θεωρείται καθαρά αμυντική ενέργεια και όχι εμπλοκή σε επίθεση, ενώ έχουν αυξηθεί κατακόρυφα τα μέτρα ασφαλείας σε στρατηγικές υποδομές όπως η Σούδα, η Λάρισα και η Αλεξανδρούπολη.
Η μβέλεια των ιρανικών πυραύλων καλύπτει γεωγραφικά τόσο την Κύπρο, όσο και την χώρα μας, μαζί με άλλες χώρες, η απειλή παραμένει χαμηλή, ενώ η ετοιμότητας των ελληνικών δυνάμεων είναι πολύ υψηλή.
Τι συμβαίνει στο ίδιο το Ιράν μετ´πα τις επιθέσεις των ΗΠΑ
Ένα καθεστώς που επιβιώνει από απόπειρες αποκεφαλισμού δεν παραμένει αμετάβλητο. Προσαρμόζεται, ενισχύεται, διασκορπίζεται και αναπτύσσει πλεονάζοντα στοιχεία και προσχεδιασμένη διαδοχή.
Τροποποιεί τα πρότυπα επικοινωνίας και δεν εμφανίζεται πλέον ως ένας τακτοποιημένος στόχος σε μια διαφάνεια PowerPoint ενός αξιωματικού του επιτελείου των ΗΠΑ.
Μετά τα χτυπήματα του 2025, οι ανώτεροι στρατιωτικοί ηγέτες του Ιράν παραδέχτηκαν δημόσια τις ζημιές στα μέσα αεράμυνας και ισχυρίστηκαν ότι είχαν αντικατασταθεί με συστήματα που ήταν ήδη αποθηκευμένα και προ-τοποθετημένα.
Από τη μία πλευρά, αυτή ήταν μια παραδοχή ευπάθειας που μεταμφιέστηκε ως ένδειξη θεσμικής ανθεκτικότητας. Από την άλλη, αποκαλύπτει πώς το ιρανικό καθεστώς αντιλαμβάνεται τον πόλεμο, όχι ως μια ενιαία αποφασιστική συνάντηση, αλλά ως πολλαπλούς γύρους τιμωρίας, όπου η απλή επιβίωση γίνεται μια μορφή νίκης.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν σχεδόν σίγουρα να επιτύχουν ελευθερία κινήσεων στον ιρανικό εναέριο χώρο. Η καταστολή και η καταστροφή των εχθρικών αεραμυνών από την Αμερική αποτελούν παράδειγμα εκλεπτυσμένων και ανεπτυγμένων δυνατοτήτων.
Το ερώτημα είναι τι επιτυγχάνει πολιτικά αυτή η ελευθερία και για πόσο καιρό οι ΗΠΑ μπορούν να διατηρήσουν την απόκτησή της.
