Ένοπλες Συρράξεις

Μια αντίθετη ματιά από τη Δύση! Ειδική ανάλυση Ελβετού στρατιωτικού: Το αλάθητο των δυτικών ΜΜΕ & το ξέπλυμα των νεοναζί- Μέρος Β'

Ο Jacques Baud, πρώην συνταγματάρχης του Γενικού Επιτελείου, πρώην μέλος της ελβετικής υπηρεσίας πληροφοριών, ειδικός στις ανατολικές χώρες και εκπαιδευμένος από τις αμερικανικές και βρετανικές υπηρεσίες πληροφοριών. Ο συνταγματάρχης ε.α. είχε κομβικό ρόλο στις συνομιλίες με Ρώσους αξιωματούχους μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης.

Στο πλαίσιο του εξελισσόμενου πολέμου στην Ουκρανία που δυνητικά απειλεί τον πλανήτη ακόμα και με Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Jacques Baud παρουσιάζει μια ανάλυση της πορείας προς τον πόλεμο, των ευθυνών της Δύσης, αλλά και της πολύπλοκης φύσης των πληροφοριών που έρχονται στο φως της δημοσιότητας εν καιρώ πολέμου.

Στο πρώτο μέρος της μελέτης, αναλύθηκε ο δρόμος προς τον πόλεμο, το ξέσπασμά του και η ρωσική προέλαση και επίτευξη των αντικειμενικών σκοπών της αποστρατικοποίησης της χώρας.

Ακολουθεί το δεύτερο μέρος

3. Αποναζιστικοποίηση

Σε πόλεις όπως το Χάρκοβο, η Μαριούπολη και η Οδησσός, η ουκρανική άμυνα παρέχεται από τις παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές. Γνωρίζουν ότι ο στόχος της «αποναζιστικοποίησης» στοχεύει πρωτίστως σε αυτούς. Για έναν επιτιθέμενο σε μια αστικοποιημένη περιοχή, οι πολίτες αποτελούν πρόβλημα. Αυτός είναι ο λόγος που η Ρωσία επιδιώκει να δημιουργήσει ανθρωπιστικούς διαδρόμους για να αδειάσει πόλεις από αμάχους και να αφήσει μόνο τις πολιτοφυλακές, για να τους πολεμήσει πιο εύκολα.

Αντίθετα, αυτές οι πολιτοφυλακές επιδιώκουν να εμποδίσουν τους αμάχους στις πόλεις να εκκενώσουν προκειμένου να αποτρέψουν τον ρωσικό στρατό να πολεμήσει εκεί. Αυτός είναι ο λόγος που διστάζουν να εφαρμόσουν αυτούς τους διαδρόμους και κάνουν τα πάντα για να διασφαλίσουν ότι οι ρωσικές προσπάθειες θα είναι ανεπιτυχείς — χρησιμοποιούν τον άμαχο πληθυσμό ως «ανθρώπινες ασπίδες». Βίντεο που δείχνουν πολίτες να προσπαθούν να εγκαταλείψουν τη Μαριούπολη και ξυλοκοπούνται από μαχητές του συντάγματος Αζόφ λογοκρίνονται φυσικά προσεκτικά από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης.

Στο Facebook, η ομάδα Αζόφ θεωρούνταν στην ίδια κατηγορία με το Ισλαμικό Κράτος [ISIS] και υπόκειται στην «πολιτική της πλατφόρμας για επικίνδυνα άτομα και οργανισμούς». Απαγορευόταν λοιπόν να δοξάζει τις δραστηριότητές της και απαγορεύονταν συστηματικά «αναρτήσεις» που ήταν ευνοϊκές για αυτήν. Αλλά στις 24 Φεβρουαρίου, το Facebook άλλαξε την πολιτική του και επέτρεψε δημοσιεύσεις ευνοϊκές για την πολιτοφυλακή. Με το ίδιο πνεύμα, τον Μάρτιο, η εξουσιοδοτημένη πλατφόρμα, στις πρώην ανατολικές χώρες, ζητά τη δολοφονία Ρώσων στρατιωτών και ηγετών.

Τα μέσα ενημέρωσης μας διαδίδουν μια ρομαντική εικόνα λαϊκής αντίστασης από τον ουκρανικό λαό. Αυτή η εικόνα είναι που οδήγησε την Ευρωπαϊκή Ένωση να χρηματοδοτήσει τη διανομή όπλων στον άμαχο πληθυσμό. Υπό την ιδιότητά μου ως επικεφαλής της διατήρησης της ειρήνης στον ΟΗΕ, εργάστηκα στο θέμα της πολιτικής προστασίας. Διαπιστώσαμε ότι η βία κατά αμάχων σημειώθηκε σε πολύ συγκεκριμένα πλαίσια. Ειδικότερα, όταν τα όπλα είναι άφθονα και δεν υπάρχουν δομές διοίκησης.

Αυτές οι δομές διοίκησης είναι η ουσία των στρατών: η λειτουργία τους είναι να διοχετεύουν τη χρήση βίας προς έναν στόχο. Εξοπλίζοντας τους πολίτες με τυχαίο τρόπο, όπως συμβαίνει σήμερα, η ΕΕ τους μετατρέπει σε μαχητές, με συνέπεια να τους καθιστά δυνητικούς στόχους. Επιπλέον, χωρίς διοίκηση, χωρίς επιχειρησιακούς στόχους, η διανομή όπλων οδηγεί αναπόφευκτα σε εκκαθάριση, ληστείες και ενέργειες που είναι περισσότερο θανατηφόρες παρά αποτελεσματικές. Ο πόλεμος γίνεται θέμα συναισθημάτων. Η δύναμη γίνεται βία. Αυτό συνέβη στην Ταβάργκα (Λιβύη) από τις 11 έως τις 13 Αυγούστου 2011, όπου 30.000 μαύροι Αφρικανοί σφαγιάστηκαν με όπλα που μεταφέρθηκαν (παράνομα) από τη Γαλλία. Παρεμπιπτόντως, το Βρετανικό Βασιλικό Ινστιτούτο Στρατηγικών Μελετών (RUSI) δεν βλέπει καμία προστιθέμενη αξία σε αυτές τις παραδόσεις όπλων.

Επιπλέον, παραδίδοντας όπλα σε μια χώρα που βρίσκεται σε πόλεμο, εκτίθεται κανείς ότι θεωρείται πολεμιστής. Τα ρωσικά χτυπήματα της 13ης Μαρτίου 2022 κατά της αεροπορικής βάσης Μικολάιβ ακολουθούν τις ρωσικές προειδοποιήσεις ότι οι αποστολές όπλων θα αντιμετωπίζονταν ως εχθρικοί στόχοι.

Η ΕΕ επαναλαμβάνει την καταστροφική εμπειρία του Τρίτου Ράιχ τις τελευταίες ώρες της Μάχης του Βερολίνου. Ο πόλεμος πρέπει να αφεθεί στον στρατό και όταν η μία πλευρά έχει χάσει, πρέπει να το παραδεχτεί. Και αν είναι να υπάρξει αντίσταση, πρέπει να οδηγηθεί και να δομηθεί. Αλλά κάνουμε ακριβώς το αντίθετο — πιέζουμε τους πολίτες να πάνε να πολεμήσουν, και την ίδια στιγμή, το Facebook εγκρίνει εκκλήσεις για δολοφονία Ρώσων στρατιωτών και ηγετών.

Ορισμένες υπηρεσίες πληροφοριών βλέπουν αυτή την ανεύθυνη απόφαση ως έναν τρόπο να χρησιμοποιήσουν τον ουκρανικό πληθυσμό ως τροφή για κανόνια για να πολεμήσουν τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν. Θα ήταν καλύτερο να εμπλακούν σε διαπραγματεύσεις και έτσι να λάβουν εγγυήσεις για τον άμαχο πληθυσμό παρά να ρίξουμε λάδι στη φωτιά. Είναι εύκολο να είσαι μάχιμος με το αίμα των άλλων.

4. Το Μαιευτήριο στη Μαριούπολη

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε εκ των προτέρων ότι δεν είναι ο ουκρανικός στρατός που υπερασπίζεται τη Μαριούπολη, αλλά η πολιτοφυλακή του Αζόφ, που αποτελείται από ξένους μισθοφόρους.

Στην περίληψη της κατάστασης στις 7 Μαρτίου 2022, η ρωσική αποστολή του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη δήλωσε ότι "Κάτοικοι αναφέρουν ότι οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις απέλασαν προσωπικό από το νοσοκομείο γεννήσεων της πόλης Μαριούπολη Νο. 1 και έστησαν πυροβολικό μέσα στις εγκαταστάσεις." Στις 8 Μαρτίου, το ανεξάρτητο ρωσικό μέσο Lenta.ru δημοσίευσε τη μαρτυρία πολιτών από τη Μαριούπολη που είπαν ότι το μαιευτήριο κατελήφθη από τη πολιτοφυλακή του συντάγματος Αζόφ και οι οποίοι έδιωξαν τους πολίτες απειλώντας τους με τα όπλα τους. Επιβεβαίωσαν τις δηλώσεις του Ρώσου πρέσβη λίγες ώρες νωρίτερα.

Το νοσοκομείο της Μαριούπολης κατέχει δεσπόζουσα θέση, απόλυτα κατάλληλο για την εγκατάσταση αντιαρματικών όπλων και για παρατήρηση. Στις 9 Μαρτίου, οι ρωσικές δυνάμεις έπληξαν το κτίριο. Σύμφωνα με το CNN, 17 άνθρωποι τραυματίστηκαν, αλλά οι εικόνες δεν δείχνουν θύματα στο κτίριο και δεν υπάρχουν στοιχεία ότι τα θύματα που αναφέρονται σχετίζονται με αυτό το χτύπημα. Γίνεται λόγος για παιδιά, αλλά στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα. Αυτό δεν εμποδίζει τους ηγέτες της ΕΕ να το δουν ως έγκλημα πολέμου. Και αυτό επιτρέπει στον Ζελένσκι να ζητήσει μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων πάνω από την Ουκρανία.

Στην πραγματικότητα, δεν γνωρίζουμε ακριβώς τι συνέβη. Αλλά η σειρά των γεγονότων τείνει να επιβεβαιώσει ότι οι ρωσικές δυνάμεις έπληξαν μια θέση του συντάγματος του Αζόφ και ότι το μαιευτήριο ήταν τότε απαλλαγμένο από πολίτες.

Το πρόβλημα είναι ότι οι παραστρατιωτικές πολιτοφυλακές που υπερασπίζονται τις πόλεις ενθαρρύνονται από τη διεθνή κοινότητα να μην σέβονται τους κανόνες του πολέμου. Φαίνεται ότι οι Ουκρανοί έχουν επαναλάβει το σενάριο του μαιευτηρίου της πόλης του Κουβέιτ το 1990, το οποίο οργανώθηκε πλήρως από την εταιρεία Hill & Knowlton για 10,7 εκατομμύρια δολάρια προκειμένου να πείσουν το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών να παρέμβει στο Ιράκ για την Επιχείρηση Desert Shield/Storm .

Οι δυτικοί πολιτικοί δέχονται χτυπήματα αμάχων στο Ντονμπάς εδώ και οκτώ χρόνια χωρίς να έχουν επιβάλει κυρώσεις κατά της ουκρανικής κυβέρνησης. Έχουμε μπει εδώ και καιρό σε μια δυναμική όπου οι δυτικοί πολιτικοί έχουν συμφωνήσει να θυσιάσουν το διεθνές δίκαιο για τον στόχο τους να αποδυναμώσουν τη Ρωσία.

Μέρος τρίτο: Συμπεράσματα

Ως πρώην επαγγελματίας πληροφοριών, το πρώτο πράγμα που μου κάνει εντύπωση είναι η παντελής απουσία των δυτικών υπηρεσιών πληροφοριών να αναπαραστήσουν με ακρίβεια την κατάσταση τον περασμένο χρόνο. Μάλιστα, φαίνεται ότι σε όλο τον δυτικό κόσμο οι υπηρεσίες πληροφοριών έχουν κατακλυστεί από τους πολιτικούς. Το πρόβλημα είναι ότι οι πολιτικοί είναι αυτοί που αποφασίζουν — η καλύτερη υπηρεσία πληροφοριών στον κόσμο είναι άχρηστη εάν ο υπεύθυνος λήψης αποφάσεων δεν ακούει. Αυτό συνέβη κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης.

Τούτου λεχθέντος, ενώ μερικές υπηρεσίες πληροφοριών είχαν μια πολύ ακριβή και ορθολογική εικόνα της κατάστασης, άλλες είχαν σαφώς την ίδια εικόνα με αυτή που διαδόθηκε από τα μέσα ενημέρωσης μας. Το πρόβλημα είναι ότι, εκ πείρας, έχω βρει ότι είναι εξαιρετικά κακοί σε αναλυτικό επίπεδο — δογματικοί, στερούνται της πνευματικής και πολιτικής ανεξαρτησίας που απαιτείται για την αξιολόγηση μιας κατάστασης με στρατιωτική «ποιότητα».

Δεύτερον, φαίνεται ότι σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες, οι πολιτικοί απάντησαν σκόπιμα ιδεολογικά στην κατάσταση. Γι' αυτό και αυτή η κρίση ήταν εξαρχής παράλογη. Να σημειωθεί ότι όλα τα έγγραφα που παρουσιάστηκαν στο κοινό κατά τη διάρκεια αυτής της κρίσης παρουσιάστηκαν από πολιτικούς με βάση εμπορικές πηγές.

Ορισμένοι δυτικοί πολιτικοί ήθελαν προφανώς να υπάρξει σύγκρουση. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα σενάρια επίθεσης που παρουσίασε ο Άντονι Μπλίνκεν στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ήταν μόνο το προϊόν της φαντασίας μιας Ομάδας Τίγρης που εργαζόταν για αυτόν — έκανε ακριβώς όπως έκανε ο Ντόναλντ Ράμσφελντ το 2002, ο οποίος «παράκαμψε» τη CIA και άλλες υπηρεσίες πληροφοριών που ήταν πολύ λιγότερο ισχυρές για τα ιρακινά χημικά όπλα.

Οι δραματικές εξελίξεις που βλέπουμε σήμερα έχουν αιτίες που γνωρίζαμε αλλά αρνηθήκαμε να δούμε:

  • Σε στρατηγικό επίπεδο, η επέκταση του ΝΑΤΟ (με την οποία δεν έχουμε ασχοληθεί εδώ).
  • Σε πολιτικό επίπεδο, η άρνηση της Δύσης να εφαρμόσει τις Συμφωνίες του Μινσκ·
  • και επιχειρησιακά, οι συνεχείς και επαναλαμβανόμενες επιθέσεις στον άμαχο πληθυσμό του Ντονμπάς τα τελευταία χρόνια και η δραματική αύξηση στα τέλη Φεβρουαρίου 2022.

Με άλλα λόγια, μπορούμε φυσικά να αποδοκιμάζουμε και να καταδικάζουμε τη ρωσική επίθεση. Όμως ΕΜΕΙΣ (δηλαδή: οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και η Ευρωπαϊκή Ένωση) δημιουργήσαμε τις προϋποθέσεις για να ξεσπάσει μια σύγκρουση. Δείχνουμε συμπόνια για τον ουκρανικό λαό και τα δύο εκατομμύρια πρόσφυγες. Αλλά αν είχαμε λίγη συμπόνια για τον ίδιο αριθμό προσφύγων από τους ουκρανικούς πληθυσμούς του Ντονμπάς που σφαγιάστηκαν από την ίδια τους την κυβέρνηση και που αναζήτησαν καταφύγιο στη Ρωσία για οκτώ χρόνια, τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί.

Το αν ο όρος «γενοκτονία» ισχύει για τις καταχρήσεις που υπέστησαν οι κάτοικοι του Ντονμπάς είναι ένα ανοιχτό ερώτημα. Ο όρος γενικά προορίζεται για περιπτώσεις μεγαλύτερου μεγέθους (Ολοκαύτωμα κ.λπ.). Αλλά ο ορισμός που δίνεται από τη Σύμβαση για τη Γενοκτονία είναι πιθανώς αρκετά ευρύς για να εφαρμοστεί σε αυτήν την περίπτωση.

Σαφώς, αυτή η σύγκρουση μας έχει οδηγήσει σε υστερία. Οι κυρώσεις φαίνεται να έχουν γίνει το προτιμώμενο εργαλείο της εξωτερικής μας πολιτικής. Αν είχαμε επιμείνει να τηρήσει η Ουκρανία τις Συμφωνίες του Μινσκ, τις οποίες είχαμε διαπραγματευτεί και εγκρίνει, τίποτα από αυτά δεν θα είχε συμβεί. Η καταδίκη του Βλαντιμίρ Πούτιν είναι και δική μας. Δεν έχει νόημα να γκρινιάζουμε μετά — έπρεπε να είχαμε δράσει νωρίτερα. Ωστόσο, ούτε ο Εμμανουέλ Μακρόν (ως εγγυητής και μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ), ούτε ο Όλαφ Σολτς, ούτε ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι έχουν σεβαστεί τις δεσμεύσεις τους. Τελικά, η πραγματική ήττα είναι αυτή που δεν έχει φωνή.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μπόρεσε να προωθήσει την εφαρμογή των συμφωνιών του Μινσκ — αντίθετα, δεν αντέδρασε όταν η Ουκρανία βομβάρδιζε τον πληθυσμό της στο Ντονμπάς. Αν το είχε κάνει, ο Βλαντιμίρ Πούτιν δεν θα χρειαζόταν να αντιδράσει. Απουσία από τη διπλωματική φάση, η ΕΕ διακρίθηκε τροφοδοτώντας τη σύγκρουση. Στις 27 Φεβρουαρίου, η ουκρανική κυβέρνηση συμφώνησε να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία. Όμως, λίγες ώρες αργότερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ψήφισε έναν προϋπολογισμό 450 εκατομμυρίων ευρώ για την προμήθεια όπλων στην Ουκρανία, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά. Από εκεί και πέρα ​​οι Ουκρανοί ένιωσαν ότι δεν χρειάζεται να καταλήξουν σε συμφωνία. Η αντίσταση της πολιτοφυλακής του Αζόφ στη Μαριούπολη οδήγησε ακόμη και σε ώθηση 500 εκατομμυρίων ευρώ για όπλα.

Στην Ουκρανία, με την ευλογία των δυτικών χωρών, αυτοί που είναι υπέρ μιας διαπραγμάτευσης έχουν εξαλειφθεί. Αυτή είναι η περίπτωση του Ντένις Κιρέγιεφ, ενός από τους Ουκρανούς διαπραγματευτές, που δολοφονήθηκε στις 5 Μαρτίου από την ουκρανική μυστική υπηρεσία (SBU) επειδή ήταν πολύ ευνοϊκός για τη Ρωσία και θεωρήθηκε προδότης. Την ίδια μοίρα είχε και ο Ντμίτρι Ντεμιανένκο, πρώην αναπληρωτής επικεφαλής της κύριας διεύθυνσης της SBU για το Κίεβο και την περιοχή του, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 10 Μαρτίου επειδή ήταν πολύ ευνοϊκός για μια συμφωνία με τη Ρωσία — πυροβολήθηκε από την πολιτοφυλακή Mirotvorets ("Ειρηνοποιός"). . Αυτή η πολιτοφυλακή συνδέεται με τον ιστότοπο Mirotvorets, ο οποίος απαριθμεί τους «εχθρούς της Ουκρανίας», με τα προσωπικά τους δεδομένα, τις διευθύνσεις και τους αριθμούς τηλεφώνου τους, ώστε να μπορούν να παρενοχληθούν ή ακόμα και να εξαλειφθούν, μια πρακτική που τιμωρείται σε πολλές χώρες, αλλά όχι στην Ουκρανία. Τα Ηνωμένα Έθνη και ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες έχουν ζητήσει το κλείσιμο αυτού του ιστότοπου — αλλά το αίτημα αυτό απορρίφθηκε από το Rada [ουκρανικό κοινοβούλιο].

Στο τέλος, το τίμημα θα είναι υψηλό, αλλά ο Βλαντιμίρ Πούτιν πιθανότατα θα πετύχει τους στόχους που έθεσε για τον εαυτό του. Τον έχουμε σπρώξει στην αγκαλιά της Κίνας. Οι δεσμοί του με το Πεκίνο έχουν σταθεροποιηθεί. Η Κίνα αναδεικνύεται ως μεσολαβητής στη σύγκρουση. Οι Αμερικανοί πρέπει να ζητήσουν από τη Βενεζουέλα και το Ιράν πετρέλαιο για να βγουν από το ενεργειακό αδιέξοδο στο οποίο έχουν πέσει οι ίδιοι - και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να υποχωρήσουν με θλίψη στις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στους εχθρούς τους.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Οι δυτικοί υπουργοί που επιδιώκουν να καταρρεύσουν τη ρωσική οικονομία και να κάνουν τον ρωσικό λαό να υποφέρει, ή ακόμα και να ζητούν τη δολοφονία του Πούτιν, δείχνουν (ακόμα κι αν έχουν αντιστρέψει εν μέρει τη μορφή των λόγων τους, αλλά όχι την ουσία!) ότι οι ηγέτες μας δεν είναι καλύτεροι από αυτούς που μισούμε — η επιβολή κυρώσεων σε Ρώσους αθλητές στους Παραολυμπιακούς Αγώνες ή σε Ρώσους καλλιτέχνες δεν έχει καμία σχέση με τη μάχη με τον Πούτιν.

Τι κάνει τη σύγκρουση στην Ουκρανία πιο αξιόλογη από τους πολέμους μας στο Ιράκ, το Αφγανιστάν ή τη Λιβύη; Ποιες κυρώσεις έχουμε υιοθετήσει εναντίον εκείνων που σκόπιμα είπαν ψέματα στη διεθνή κοινότητα για να διεξάγουν άδικους, αδικαιολόγητους και δολοφονικούς πολέμους; Έχουμε εγκρίνει μια ενιαία κύρωση κατά των χωρών, εταιρειών ή πολιτικών που προμηθεύουν όπλα στη σύγκρουση στην Υεμένη, η οποία θεωρείται ως η «χειρότερη ανθρωπιστική καταστροφή στον κόσμο;»

Το να κάνεις την ερώτηση σημαίνει να την απαντήσεις... και η απάντηση δεν είναι όμορφη.

Ακολουθήστε το Πενταπόσταγμα στο Google news Google News

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Ελληνοτουρκικά 0

Δεν του γλίτωσε ούτε ο βασιλιάς Αιγέας! Τούρκος συγγραφέας προαναγγέλλει την πρώτη φάση του σχεδίου υπαγωγής των νησιών μας στην τουρκική επικράτεια

“Βρώμικα” παιχνίδια με την ιστορία του Αιγαίου παίζουν οι Τούρκοι και ως γνωστόν η ιστορία εκδικείται