Η πίστα Στέλβιο στο Μπόρμιο της Λομβαρδίας ετοιμάζεται να γράψει μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην ιστορία του αλπικού σκι, καθώς φιλοξενεί για πρώτη φορά το ολυμπιακό αγώνισμα της ανδρικής κατάβασης. Οι κορυφαίοι αθλητές του κόσμου δεν κυνηγούν μόνο το χρυσό, αλλά και το… προνόμιο να φτάσουν ζωντανοί στον τερματισμό της διαδρομής που ήδη αποκαλείται «γκρι κορδέλα του θανάτου».
Στα 3.442 μέτρα παγωμένης κόλασης, οι σκιέρ εκτοξεύονται με ταχύτητες άνω των 145 χλμ/ώρα, πατώντας σε μια αμιγώς παγωμένη επιφάνεια που θυμίζει παγοδρόμιο και όχι ολυμπιακή πίστα σκι. Το ξεκίνημα, το λεγόμενο «Turbo Road», είναι μια σχεδόν κάθετη βουτιά στο κενό, ενώ ο τερματισμός ολοκληρώνεται με άλμα που μπορεί να εκτινάξει τους αθλητές σε απόσταση έως και 45 μέτρων στον αέρα, πριν συντριβούν ξανά πάνω στον πάγο. Στο ενδιάμεσο δεν υπάρχει ούτε ένα «νεκρό» σημείο για να ξεκουραστούν – κάθε στροφή είναι μια νέα μάχη για πρόσφυση, ισορροπία και, τελικά, για επιβίωση.
Οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές μιλούν για την πιο αμείλικτη διαδρομή του πλανήτη. Ο πρώην Αμερικανός σκιέρ Ντάρον Ραλβς, δύο φορές νικητής σε αγώνες World Cup στη Στέλβιο, περιγράφει τον αγώνα ως «μάχη μέχρι τη γραμμή τερματισμού, μια μάχη για να επιβιώσεις». Ο συνάδελφός του, Μάρκο Σάλιβαν, παραδέχεται ότι, παρότι έχει κατέβει δεκάδες επικίνδυνες πλαγιές, «η Στέλβιο είναι το μόνο μέρος που πραγματικά με τρόμαξε».
Όταν το Σκι γίνεται μάχη με τον θάνατο
Η ζοφερή φήμη της πίστας δεν είναι υπερβολή των media, αλλά αποτέλεσμα σκληρών εικόνων. Πριν καν ανάψει η ολυμπιακή δάδα, η Στέλβιο έχει ήδη «κόψει» τα φτερά σε φαβορί για μετάλλιο: πριν από 13 μήνες, ο Γάλλος Κιπριέν Σαραζέν έχασε τον έλεγχο σε μια παγωμένη στροφή στην προπόνηση, απογειώθηκε, συνετρίβη στον πάγο και σύρθηκε αναίσθητος στην πλαγιά, καταλήγοντας στο χειρουργείο με σοβαρό εγκεφαλικό τραύμα και βλέποντας την ολυμπιακή του συμμετοχή να σβήνει έναν χρόνο πριν την έναρξη των Αγώνων.
Το σοκ στους συναθλητές του ήταν τέτοιο, ώστε ο συμπατριώτης του Νιλς Αλεγκρές ξέσπασε δημόσια, δηλώνοντας ότι «δεν αξίζουν να έχουν εδώ Ολυμπιακούς Αγώνες». Οι πτώσεις, όμως, δεν σταματούν στον Σαραζέν: οι θεατές έχουν ήδη δει εντυπωσιακές συντριβές, όπως του Αυστριακού Ντάνιελ Χεμέτσμπεργκερ, που βγήκε εκτός πορείας στην προσπάθειά του να τιθασεύσει τον πάγο.
Σκι στα όρια της ανθρώπινης αντοχής
Εκείνο που κάνει τη Στέλβιο πραγματικά μοναδική –και εφιαλτική– είναι η αδυσώπητη διάρκειά της. Σε αντίθεση με άλλες πίστες κατάβασης, εδώ δεν υπάρχει σημείο για να «κουρνιάσει» κανείς σε ασφαλές tuck και να αφήσει τη βαρύτητα να κάνει τη δουλειά της. Η κούρσα είναι μια ατέλειωτη ακολουθία στροφών και αλλαγών κλίσης, που «σπάνε» τα πόδια των αθλητών, οδηγώντας συχνά στο φαινόμενο που οι ίδιοι αποκαλούν «stumping out»: η στιγμή που τα πόδια παραδίδουν, ο σκιέρ απλώς καταρρέει και η πίστα τον καταπίνει.
Σύμφωνα με τον βετεράνο Πορίνο, κάπου στο 1:20 της διαδρομής ξεκινά το πραγματικό δράμα: τα πόδια είναι ήδη «καμένα», το γαλακτικό οξύ «ανεβαίνει μέχρι τα μάτια» και, παρ’ όλα αυτά, όποιος θέλει να κερδίσει πρέπει να συνεχίσει να οδηγεί επιθετικά, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Σε εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα, η λεπτή γραμμή ανάμεσα στον θρίαμβο και στο ελικόπτερο διάσωσης γίνεται πιο στενή από ποτέ, όπως γράφει σε άρθρο η Wall Street Journal.
Κι όμως, για πολλούς, αυτή η φονική πίστα σκι δεν είναι σκάνδαλο, αλλά η απόλυτη δοκιμασία. «Οι διαδρομές με τα μεγαλύτερα ρίσκα είναι αυτές που σε αναγκάζουν να συγκεντρωθείς περισσότερο – είναι η πιο ζωντανή στιγμή της ζωής μου», τονίζει ο Ραλβς, συμπυκνώνοντας την ιδιότυπη γοητεία της Στέλβιο για τους ανθρώπους που έχουν μάθει να ζουν με το βλέμμα καρφωμένο στο επόμενο κατακόρυφο κόκκινο σημάδι.
