Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Ο Αλεξάντερ Ντούγκιν υποστηρίζει ότι ο κόσμος βρίσκεται μπροστά σε μια βαθιά γεωπολιτική και πολιτισμική καμπή, καθώς οι ισορροπίες μεταξύ Ρωσίας, Ηνωμένων Πολιτειών, Κίνας και Ευρώπης μεταβάλλονται ραγδαία. Αναφερόμενος στις συνομιλίες του Αμπού Ντάμπι για την Ουκρανία, εκτιμά ότι δεν υπάρχουν ακόμη οι προϋποθέσεις για μια πραγματική ειρηνευτική συμφωνία.
Κατά την άποψή του, οι διαπραγματεύσεις έχουν αξία κυρίως ως μέσο περιορισμού της κλιμάκωσης, ενώ η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες εξακολουθούν να αποτελούν ενεργούς παράγοντες της σύγκρουσης και όχι ουδέτερους διαμεσολαβητές. Ο ίδιος θεωρεί ότι η Ρωσία θα συνεχίσει να επιδιώκει τη δημιουργία ενός πολυπολικού κόσμου και την «απόλυτη πολιτισμική κυριαρχία» της μέσα σε αυτόν, ανεξάρτητα από το ποιος βρίσκεται στον Λευκό Οίκο.
όπως γράφει ο Αλεξάντερ Ντούγκιν -Συνέντευξη στο Sputnik TV – 10 Νοεμβρίου 2026
Ιδιαίτερα σκληρή είναι η εκτίμησή του για τον Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο χαρακτηρίζει ουσιαστικά «κουτσό πρόεδρο» μετά την εκλογική ήττα των Ρεπουμπλικανών και υποστηρίζει ότι έχει χάσει μεγάλο μέρος της πολιτικής του επιρροής. Κατά τον Ντούγκιν, ο Τραμπ είχε την ευκαιρία να προωθήσει μια διαφορετική αμερικανική πολιτική, όμως απέτυχε να αξιοποιήσει την περίοδο κατά την οποία διέθετε μεγαλύτερη πολιτική ισχύ. Υποστηρίζει επίσης ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν κατάφερε να εμφανιστεί ως ειρηνοποιός, να αποσύρει τις ΗΠΑ από τις παγκοσμιοποιητικές στρατηγικές ή να αποκτήσει τον ηγετικό ρόλο που επιδίωκε. Παράλληλα, ωστόσο, θεωρεί ότι ακόμη και ένας αποδυναμωμένος Τραμπ είναι για τη Ρωσία προτιμότερος από τους Δημοκρατικούς αντιπάλους του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η μεγάλη απάτη της συνταξιοδότησης! Τώρα δουλεύουν μέχρι τα 70 γιατί δεν βγαίνουν οικονομικά
Στο επίκεντρο της ανάλυσης βρίσκεται και το Ισραήλ, καθώς ο Ντούγκιν συνδέει τις πολιτικές εξελίξεις γύρω από τον Μπενιαμίν Νετανιάχου με βαθύτερες θρησκευτικές και εσχατολογικές αντιλήψεις. Υποστηρίζει ότι τμήματα του ισραηλινού θρησκευτικού και πολιτικού χώρου είχαν επενδύσει στην ιδέα της δημιουργίας του «Μεγάλου Ισραήλ» και στην αποκατάσταση του Τρίτου Ναού, θεωρώντας ότι τέτοιες εξελίξεις θα συνδέονταν με την έλευση του Μεσσία. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Νετανιάχου, μαζί με πολιτικούς όπως ο Μπεζαλέλ Σμότριτς και ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, υιοθέτησε ή ενίσχυσε αυτή την πολιτική κατεύθυνση.
Ο Ντούγκιν συνοψίζει τη δική του ερμηνεία με τη φράση «ο Μεσσίας καθυστερεί». Κατά την άποψή του, οι προσδοκίες για μια άμεση εσχατολογική εξέλιξη δεν επαληθεύτηκαν και αυτό δημιουργεί μια βαθιά κρίση στο ιδεολογικό υπόβαθρο αυτών των αντιλήψεων. Παράλληλα, υποστηρίζει ότι η ισραηλινή πολιτική στη Γάζα, στον Λίβανο και απέναντι στο Ιράν προκάλεσε σοβαρή μεταβολή στη διεθνή εικόνα του Ισραήλ, ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο ίδιος θεωρεί ότι η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει πλέον αποκτήσει χαρακτηριστικά μιας ευρύτερης «γεωπολιτικής των έσχατων καιρών», στην οποία θρησκευτικές, ιδεολογικές και μεταφυσικές αντιλήψεις επηρεάζουν ολοένα περισσότερο τις διεθνείς εξελίξεις.
Σύμφωνα με τον Ντούγκιν, η ανθρωπότητα βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με διαφορετικά και ανταγωνιστικά οράματα για το «τέλος της Ιστορίας»: το φιλελεύθερο-παγκοσμιοποιητικό μοντέλο, το ριζοσπαστικό σιωνιστικό μεσσιανικό σχέδιο και μια χριστιανοσιωνιστική εκδοχή που, όπως υποστηρίζει, επηρεάζει τμήματα της αμερικανικής πολιτικής. Κατά την ανάλυσή του, οι θρησκευτικές και πολιτισμικές αντιλήψεις έχουν αποκτήσει τέτοια βαρύτητα ώστε σε πολλές περιπτώσεις υπερισχύουν ακόμη και των άμεσων οικονομικών συμφερόντων.
Ιδιαίτερο βάρος δίνει ο Ντούγκιν στην έννοια του πολυπολικού κόσμου. Υποστηρίζει ότι οι βασικοί πόλοι της νέας παγκόσμιας αρχιτεκτονικής είναι η Ρωσία, η Κίνα και η Δύση, ενώ ταυτόχρονα επισημαίνει ότι η ίδια η Δύση έχει πάψει να αποτελεί ένα ενιαίο και συμπαγές μπλοκ. Στην εκτίμησή του, υπάρχουν πλέον διαφορετικά «δυτικά»: η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Βρετανία, η Αμερική του Τραμπ, οι παγκοσμιοποιητικές ελίτ και το ριζοσπαστικό Ισραήλ. Αυτές οι δυνάμεις, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν έχουν πλέον κοινή στρατηγική ούτε ενιαία αντίληψη για το μέλλον.
Ο Ντούγκιν θεωρεί, επομένως, ότι μια ενδεχόμενη συνάντηση Τραμπ, Βλαντίμιρ Πούτιν και Σι Τζινπίνγκ δεν θα μπορούσε από μόνη της να επιλύσει τις βαθύτερες αντιθέσεις. Η ίδια η πραγματοποίηση μιας τέτοιας συνάντησης, όμως, θα είχε για εκείνον ιδιαίτερα ισχυρό συμβολισμό, καθώς θα επιβεβαίωνε ότι η διεθνής πραγματικότητα έχει ήδη μετακινηθεί προς ένα πολυπολικό σύστημα. Εκτιμά ότι μια τέτοια συνάντηση μπορεί να οδηγήσει σε επιμέρους αποκλιμακώσεις, αλλά όχι να εξαφανίσει τις βαθύτερες ιδεολογικές, πολιτισμικές και γεωπολιτικές συγκρούσεις.
Στο τέλος της ανάλυσής του, ο Ντούγκιν υποστηρίζει ότι η ανθρωπότητα δεν είναι ακόμη έτοιμη για μια πραγματική «σύνοδο των έσχατων καιρών». Επισημαίνει μάλιστα τη διαφορετική αντίληψη της Κίνας για τον χρόνο και την Ιστορία, καθώς, σύμφωνα με τη δική του ερμηνεία, η κινεζική παράδοση δεν αντιλαμβάνεται την Ιστορία ως μια γραμμική πορεία προς ένα οριστικό τέλος, όπως συμβαίνει στις αβρααμικές θρησκείες και σε ορισμένες δυτικές φιλοσοφικές θεωρίες.
Έτσι, ο Ντούγκιν καταλήγει ότι ο κόσμος βρίσκεται σε μια τεκτονική μετάβαση: η παλιά δυτικοκεντρική τάξη υποχωρεί, η Δύση εμφανίζεται ολοένα περισσότερο διαιρεμένη και η Ρωσία και η Κίνα επιμένουν στην οικοδόμηση μιας πολυπολικής διεθνούς τάξης. Για τον ίδιο, η επόμενη περίοδος δεν θα κριθεί μόνο από οικονομικές ή στρατιωτικές εξελίξεις, αλλά και από βαθύτερες πολιτισμικές, ιδεολογικές και θρησκευτικές συγκρούσεις που, όπως υποστηρίζει, έχουν ήδη αρχίσει να διαμορφώνουν τη νέα παγκόσμια πραγματικότητα.
