Το τουρκικό υπουργείο Εθνικής Άμυνας επανάφερε, στο πλαίσιο της εβδομαδιαίας ενημέρωσής του, την προκλητική θέση της Άγκυρας για το καθεστώς αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του ανατολικού Αιγαίου, συνδέοντας την με τις διεθνείς συνθήκες της Λωζάνης και των Παρισίων.
Ειδικότερα, αναφέρει:
«Οι δραστηριότητες εξοπλισμού που πραγματοποιούνται κατά παράβαση αυτού του καθεστώτος, καθώς και οι δηλώσεις που αποσκοπούν στη νομιμοποίησή τους, δεν μεταβάλλουν την υφιστάμενη νομική κατάσταση».
Το τουρκικό υπουργείο διατυπώνει παράλληλα την προσδοκία της Άγκυρας προς την Αθήνα να αποφεύγει ενέργειες που, κατά την τουρκική εκτίμηση, μπορούν να βλάψουν την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή.
«Προσδοκία μας είναι η Ελλάδα να απέχει από τέτοιες δραστηριότητες που θα μπορούσαν να βλάψουν την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή και να τηρεί τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τις συνθήκες».
Στην ίδια τοποθέτηση, το τουρκικό υπουργείο υπογραμμίζει ότι η Άγκυρα δηλώνει πως διατηρεί τη διάθεση για διάλογο, χωρίς ωστόσο να αποσυνδέει το διάλογο από την προστασία των δικαιωμάτων και των συμφερόντων που η ίδια επικαλείται.
«Η Τουρκία, ενώ συνεχίζει την εποικοδομητική προσέγγισή της υπέρ της καλής γειτονίας και του διαλόγου στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, θα συνεχίσει αποφασιστικά να προστατεύει τα δικαιώματα και τα συμφέροντά της που απορρέουν από το διεθνές δίκαιο και να λαμβάνει τα απαραίτητα μέτρα για την ασφάλεια της χώρας μας».
Η συγκεκριμένη τοποθέτηση του τουρκικού υπουργείου Εθνικής Άμυνας έγινε με αφορμή την επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στο Καστελλόριζο.
Η Άγκυρα επιχείρησε για ακόμη μία φορά να εργαλειοποιήσει τις Συνθήκες της Λωζάνης (1923) και των Παρισίων (1947), προκειμένου να αμφισβητήσει το νόμιμο δικαίωμα της Ελλάδας στην αυτοάμυνα και τη θωράκιση των ανατολικών της συνόρων
Σε αντίθεση με τους τουρκικούς ισχυρισμούς, η διεθνής νομική πραγματικότητα στηρίζει πλήρως τις ελληνικές θέσεις.
Σύμφωνα με το Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, κάθε κράτος-μέλος έχει το φυσικό δικαίωμα της νόμιμης άμυνας σε περίπτωση απειλής.
Η χώρα μας αντιμετωπίζει τη διαρκή απειλή του επίσημου τουρκικού Casus Belli (απειλή πολέμου σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών υδάτων), καθώς και τη μόνιμη παράταξη της τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου ακριβώς απέναντι από τα ελληνικά νησιά.
Η Συνθήκη του Μοντρέ (1936) αντικατέστησε πλήρως το καθεστώς της Λωζάνης για τα νησιά του Βορειοανατολικού Αιγαίου (Λήμνος, Σαμοθράκη), καταργώντας ρητά την αποστρατιωτικοποίησή τους.
Μάλιστα, η ίδια η Τουρκία είχε αναγνωρίσει τότε γραπτώς το δικαίωμα της Ελλάδας να εξοπλίσει αυτά τα νησιά.
Στην συνθήκη των Παρισίων (1947), στην οποία η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος στη συγκεκριμένη συνθήκη, και η οποία αφορά τα Δωδεκάνησα (μεταξύ των Συμμάχων και της Ιταλίας),η Άγκυρα δεν έχει λόγο.
Σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο (res inter alios acta), ένα τρίτο κράτος δεν μπορεί να αντλεί δικαιώματα ή να εγείρει αξιώσεις από μια συνθήκη στην οποία δεν συμμετέχει.Η Αθήνα απαντά σταθερά ότι δεν δέχεται τετελεσμένα, απορρίπτει τις αυθαίρετες τουρκικές ερμηνείες και ξεκαθαρίζει ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα και η αμυντική θωράκιση της χώρας δεν αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης
Αναφορά γίνεται από το τουρκικό ΥΠΑΝ και στο σχεδιαζόμενο υποθαλάσσιο ηλεκτρικό καλώδιο που πρόκειται να συνδέσει την Ελλάδα, την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ, με το τουρκικό υπουργείο να επαναφέρει τις θέσεις του για τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το τουρκικό ΥΠΑΜ επικαλείται το τουρκολιβυκό μνημόνιο για την οριοθέτηση θαλάσσιων δικαιοδοσιών, καθώς και τα όρια της τουρκικής υφαλοκρηπίδας που, όπως αναφέρει, γνωστοποιήθηκαν στα Ηνωμένα Έθνη στις 18 Μαρτίου 2020.
Όλα δείχνουν ότι οδεύουμε σε πιθανή πολεμική κρίση στο Αιγαίο, αφού οι Τούρκοι θέλουν να επιβάλουν με το έτσι θέλω τα παράνομα συμφέροντα τους, ενώ δεν έχουν λόγο για όλα σχεδόν τα ενεργειακά σχέδια στην περιοχή.