Αυτό που έκανε ο Μπάρακ δεν είναι απλώς μια διπλωματική απρέπεια, είναι μια φτυσιά στο αίμα των 353.000 προγόνων μας, μια βάναυση προσβολή στην ιστορική μνήμη του Ποντιακού Ελληνισμού.
Μνημείο ιστορικής αλαζονείας, κυνισμού και απόλυτης έλλειψης σεβασμού αποτελεί το επίσημο διάγγελμα της διπλωματικής αποστολής των ΗΠΑ στην Άγκυρα, με την υπογραφή του Αμερικανού πρεσβευτή Τόμας Μπάρακ. Σε μια επίδειξη πρωτοφανούς αναλγησίας και ιστορικής αμνησίας, ο εν λόγω διπλωμάτης επέλεξε εσκεμμένα τη 19η Μαΐου—τη βαθύτερη ημέρα πένθους για τον απανταχού Ελληνισμό, για να πλέξει το εγκώμιο του Μουσταφά Κεμάλ, αποκαλώντας τον «μεγάλο καθοδηγητή και οραματιστή».
Με αυτή την εγκληματική του στάση, ο Μπάρακ προχώρησε σε μια χυδαία αλλοίωση της ιστορικής πραγματικότητας, προκαλώντας το κοινό αίσθημα και την οργή κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου.
Το προκλητικό λιβάνισμα του Μπάρακ στην Άγκυρα
Στο κείμενο της ντροπής που δόθηκε στη δημοσιότητα, ο Αμερικανός αξιωματούχος δεν δίστασε να δηλώσει επί λέξει:
«Με αφορμή αυτή την εμβληματική Ημέρα Ατατούρκ, Νεολαίας και Αθλητισμού, απευθύνουμε τις πιο θερμές μας ευχές στον σπουδαίο τουρκικό λαό. Ο Ατατούρκ, ο εμπνευσμένος θεμελιωτής και μέγας ηγέτης του τουρκικού κράτους, εναπόθεσε τις ελπίδες του στη ζωντάνια της νεολαίας για τη δημιουργία ενός ιδανικότερου κόσμου. Αυτή η ακλόνητη πίστη του Ατατούρκ παραμένει ζωντανή και επίκαιρη μέχρι σήμερα».
Σαν να μην έφτανε αυτό το απροκάλυπτο διπλωματικό «γλείψιμο», ο Μπάρακ συνέχισε το παραλήρημά του, εξυμνώντας την Τουρκία ως έναν «απαραίτητο στρατηγικό σύμμαχο και ακλόνητο συνέταιρο» της Ουάσιγκτον. Μίλησε μάλιστα για μια «ακατάλυτη φιλία» που δήθεν σκορπά την ελπίδα στην ευρύτερη περιοχή, κλείνοντας προκλητικά τα μάτια μπροστά στα εγκλήματα του παρελθόντος και του παρόντος.
Η απόφαση του Τόμας Μπάρακ να ξεράσει αυτούς τους ύμνους ακριβώς στις 19 Μαΐου συνιστά μέγιστη ιεροσυλία και βάναυση κακοποίηση της αλήθειας. Η συγκεκριμένη ημερομηνία του 1919 δεν κρύβει καμία γιορτή, παρά μόνο το απόλυτο σκοτάδι, γιατί είναι η μέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ πάτησε το πόδι του στη Σαμψούντα, δίνοντας το σύνθημα για την πιο άγρια και απάνθρωπη φάση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.
Υπό την απόλυτη καθοδήγηση και τις εντολές του, 353.000 ψυχές εξοντώθηκαν, σφαγιάστηκαν χωρίς έλεος ή άφησαν την τελευταία τους πνοή στις φρικιαστικές πορείες θανάτου στα βάθη της Ανατολίας. Ο Κεμάλ Ατατούρκ υπήρξε ο απόλυτος ενορχηστρωτής της ολοκληρωτικής εκρίζωσης του χριστιανικού στοιχείου. Εκτός από το ξεκλήρισμα του Ποντιακού Ελληνισμού, βαραίνεται με το αίμα της Γενοκτονίας των Αρμενίων, καθώς και με τη βιβλική καταστροφή και το ολοκαύτωμα της Σμύρνης το 1922.
Ο «δάσκαλος» του Αδόλφου Χίτλερ
Ο Αμερικανός πρεσβευτής επιλέγει συνειδητά να εθελοτυφλεί μπροστά σε ένα ιστορικό γεγονός που προκαλεί ανατριχίλα. Οι τακτικές εθνοκάθαρσης και μαζικής εξόντωσης που εφάρμοσε ο Κεμάλ αποτέλεσαν τον απόλυτο φάρο και το πρότυπο για τον Αδόλφο Χίτλερ. Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι ο αρχηγός του ναζισμού αποκαλούσε τον Ατατούρκ «φωτεινό δάσκαλο» και θεωρούσε το κίνημά του ως το «λαμπρό αστέρι» που τον καθοδηγούσε.
Ο Χίτλερ μελέτησε με ακρίβεια πώς η Τουρκία κατάφερε να αφανίσει τις μειονότητές της (Έλληνες και Αρμενίους) και να δημιουργήσει ένα φυλετικά «καθαρό» κράτος, απολαμβάνοντας την πλήρη διεθνή ατιμωρησία. Αυτή ακριβώς η αδιαφορία της διεθνούς κοινότητας απέναντι στο τουρκικό έγκλημα έδωσε το θράσος στον Χίτλερ να σχεδιάσει το Ολοκαύτωμα των Εβραίων, ξεστομίζοντας το 1939 την κυνική φράση: «Ποιος εξάλλου θυμάται σήμερα την εξόντωση των Αρμενίων;».
Η απύθμενη υποκρισία του Τόμας Μπάρακ
Η στάση του Μπάρακ αποδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πώς τα ψυχρά γεωπολιτικά συμφέροντα της Ουάσιγκτον και η δουλική ανάγκη του πρέσβη να χαϊδέψει τα αυτιά της Άγκυρας οδηγούν στην πλήρη διαγραφή εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Η προσπάθεια του Τόμας Μπάρακ να παρουσιάσει ένα κράτος-σφαγέα ως «πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης» ,τη στιγμή που η σύγχρονη Τουρκία είναι θεμελιωμένη πάνω σε βουνά από κόκκαλα και συνεχίζει να αρνείται προκλητικά το παρελθόν της—τον καθιστά ηθικό αυτουργό και συνένοχο στην πιο χυδαία απόπειρα παραχάραξης της παγκόσμιας ιστορίας.