Συνεχίζει την βεβήλωση το τουρκικό κράτος σε κάθε τι ελληνικό, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να σβήσει κάθε ελληνικό ίχνος σε ίμβρο, Τένεδο, και Μικρά Ασία.
Τώρα σειρά πήρε η Ίμβρος.
Το ελληνικό νεκροταφείο δίπλα στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας στο νησί της Ίμβρου, που χρονολογείται από τον 18ο αιώνα, αντιμετωπίζει άμεση μετατροπή σε χώρο ανάπτυξης ξενοδοχείου, αναφέρει η δημοσιογράφος Uzay Bulut.
Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης του 1923, η Ίμβρος και η Τένεδος έπρεπε να διατηρήσουν την μορφή αυτόνομης ελληνικής διοίκησης.
Το θέμα δημοσιοποιήθηκε από την δημοσιογράφο Uzay Bulut με μια ανάρτηση στον λογαριασμό της X.Η σχεδιαζόμενη μετατροπή έχει προκαλέσει οργή και θεωρείται ως μια βαθιά βεβήλωση της ελληνικής ιερής κληρονομιάς.
Ο Μητροπολίτης Ίμβρου και Τενέδου Κύριλλος Σύκης εξέδωσε μια έντονη δήλωση καταδικάζοντας την κίνηση ως «πράξη ασέβειας».
Ο ίδιος τόνισε την επιθυμία της κοινότητας να ζει ειρηνικά, απαιτώντας παράλληλα σεβασμό στους θρησκευτικούς χώρους.
Συγκεκριμένα, ζήτησε την άμεση ακύρωση της διαδικασίας μίσθωσης, την αναστολή των συνεχιζόμενων κατασκευών, την απαγόρευση οποιουδήποτε νέου κτιρίου στην περιοχή του νεκροταφείου και την προστασία των υφιστάμενων ελαιόδεντρων από την κοπή.
Η υπόθεση αυτή αφορά την εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας στην περιοχή «Yeni Mahalle» (Νέα Συνοικία) της Ίμβρου, όπου καταγγέλλεται η ανέγερση ξενοδοχειακής μονάδας σε οικόπεδο που εφάπτεται ή και καταπατά τον ιστορικό χώρο του ελληνορθόδοξου νεκροταφείου.
Η ελληνική κοινότητα εκφράζει έντονες ανησυχίες για την ασέβεια προς τους νεκρούς και τους προγόνους τους, καθώς οι εργασίες προχωρούν σε έναν χώρο με ιδιαίτερη ιστορική και θρησκευτική σημασία.
Παρά τις επίσημες εκκλήσεις και τα ερωτήματα της ελληνορθόδοξης κοινότητας προς τις τουρκικές αρχές, σημειώνεται πλήρης αδιαφορία και «σιωπή» από την πλευρά της Άγκυρας.
Το ρεπορτάζ που ανέδειξε το θέμα (π.χ. στην εφημερίδα «Agos») υπογραμμίζει ότι το οικόπεδο συνορεύει άμεσα με το νεκροταφείο, προκαλώντας αντιδράσεις για την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού.
Η Σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης έχει γίνει " κουρελόχαρτο" από τους Τούρκους εντός Τουρκίας, αφού διαδοχικές τουρκικές κυβερνήσεις δεν την τήρησαν ποτέ.
Αντίθετα, ακολούθησαν πολιτικές συστηματικής δίωξης κατά του γηγενούς ελληνικού πληθυσμού μέσω βίαιων και διοικητικών πιέσεων, με αποτέλεσμα την αναγκαστική μετανάστευση και την δημογραφική αντικατάσταση.