Το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούμε έναν "πόλεμο" δηλώσεων Τούρκων αξιωματούχων με πρώτο και καλύτερο τον ΥΠΕΞ Φιντάν, αλλά και άρθρων τουρκικών ΜΜΕ, που βάλλουν κατά της συμμαχίας Ελλάδας-Ισραήλ-Κύπρου.
Ο λόγος προφανής, αφού πλέον η εμβάθυνση της συμμαχίας των τριών (3) χωρών σε στρατιωτικό επίπεδο βαίνει από το καλό στο καλύτερο, δημιουργώντας ανάχωμα στις επεκτατικές βλέψεις της Άγκυρας σε βάρος τους σε Αιγαίο-ΝΑ Μεσόγειο.
Από την πλευρά του ο Ερντογάν συνεχίζει το τεράστιο πρόγραμμα ναυπήγησης πλοίων ενισχύοντας το Πολεμικό Ναυτικό της χώρας του, με σκοπό την υλοποίηση της "Γαλάζιας Πατρίδας", ενώ παράλληλα συνεχίζει να τηρεί ακρεφνώς εχθρική στάση προς το Ισραήλ, εμμένει στην λύση δύο (2) κρατών στην Κύπρο, κατά παράβαση όλων των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας (ΣΑ) του ΟΗΕ περί ενός Ομόσπονδου κράτους στα πλαίσια μιας Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και συνεχίζει να τηρεί στο ακέραιο τις διεκδικήσεις σε βάρος μας στο Αιγαίο, επιχειρώντας μάλιστα να το κόψει στα δύο με δύο (2) νέες NAVTEX διετούς διάρκειας, λίγες ημέρες πριν την συνάντηση Ερντογάν-Μητσοτάκη.
Η γλώσσα της ισχύος
Γνωρίζοντας πολύ καλά το σκεπτικό των Τούρκων, θα λέγαμε απλοϊκά ότι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν είναι η γλώσσα της ισχύος και όχι αυτή της καλής γειτονίας,αφού το μόνο πράγμα που κάνουν είναι να διεκδικούν με απειλή χρήσης στρατιωτικής βίας εδάφη και θαλάσσιες περιοχές που δικαιωματικά με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της θάλασσας , δεν τους ανήκουν.
Ωστόσο στην παρούσα φάση, η Τουρκία υστερεί σημαντικότατα έναντι της Συμμαχίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ στον τομέα της πολεμικής Αεροπορίας, γεγονός που αποτελεί τον κυριότερο παράγοντα μη απόπειρας υλοποίησης των σχεδιασμών της σε Αιγαίο-ΝΑ Μεσόγειο.
Αυτός είναι ο λόγος που ο Ερντογάν τρέχει εσπευσμένα να αποκτήσει μεταχειρισμένα Eurofighter από το Κατάρ, αγόρασε άλλα από την Μ.Βρετανία τα οποία όμως αργούν , αφού θα πρέπει πρώτα να κατασκευαστούν, ενώ συνεχίζει να προσπαθεί να αποκτήσει τα F-35 από τις ΗΠΑ.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Η τελευταία επιλογή του Χαμενεΐ! Ή ολοκληρωτικός πόλεμος ή ταπεινωτική παράδοση στον Τραμπ
Η αεροναυτική ισχύς της Τουρκίας απέναντι σε Ελλάδα-Ισραήλ
Θεωρητικά η Τουρκία θα μπορουσε να συντρίψει το Ισραήλ στη θάλασσα, διαθέτοντας μεγαλύτερο και ισχυρότερο ναυτικό στη Μεσόγειο, κάτι που δεν ισχύει με την Ελλάδα, η οποία διαθέτει μια διαρκώς αυξανόμενη Ναυτική αποτρεπτική ισχύ, που σε συνδυασμό με τα πολυάριθμα νησιά της στο Αιγαίο, αποτελεί εμπόδιο στα μεγαλεπήβολα τουρκικά σχέδια.
Το Ισραήλ λειτουργεί έναν συμπαγή στόλο που επικεντρώνεται κυρίως στην παράκτια άμυνα, την προστασία των πλατφορμών φυσικού αερίου και την περιορισμένη προβολή ισχύος.
Αν επρόκειτο για έναν παραδοσιακό ανταγωνισμό μεταξύ ναυτικών δυνάμεων, θα λέγαμε πως η Τουρκική ναυτική ισχύς απέναντι σε εκείνη Ελλάδας-Ισραήλ, είναι περίπου ίδια.
Αλλά στην πραγματική στρατηγική γεωμετρία της περιοχής, τα πλοία είναι μόνο η μισή ιστορία.
Η αποφασιστική μεταβλητή δεν είναι τα πλοία στο νερό, αλλά η αεροπορική ισχύς από πάνω.
Και εκεί είναι που η ισορροπία ανατρέπεται απότομα υπέρ της συμμαχίας Ελλάδας-Ισραήλ .
Η δυσάρεστη αλήθεια για την Άγκυρα είναι ότι ο Τουρκικό Ναυτικό, παρά το μέγεθός του, θα δυσκολευόταν να λειτουργήσει ελεύθερα υπό συνεχή πίεση από την Ισραηλινή και Ελληνική Πολεμική Αεροπορία.
Σε ένα σενάριο άμεσης αντιπαράθεσης, η αεροπορική κυριαρχία Ελλάδας-Ισραήλ θα επέβαλε αυστηρούς περιορισμούς στο τι θα μπορούσαν να κάνουν με ασφάλεια τα τουρκικά πλοία, πού θα μπορούσαν να πάνε και πόσο καιρό θα μπορούσαν να μείνουν.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συμβούλιο πολέμου στην Ουάσιγκτον! Ισραηλινοί και Σαουδάραβες "κλειδώνουν" τους στόχους στο Ιράν!
Ναυτική ισχύς εναντίον αεροπορικής ισχύος
Το Τουρκικό Ναυτικό είναι μεγάλο, επαγγελματικό και υποστηρίζεται από ένα φιλόδοξο πρόγραμμα ναυπηγικής.
Τα ναυπηγεία της Τουρκίας παράγουν πλέον σύγχρονες κορβέτες, φρεγάτες αεράμυνας και υποβρύχια, ενώ η Άγκυρα έχει καταστήσει σαφείς τις φιλοδοξίες της για περιφερειακή επιρροή.
Ωστόσο, ο σύγχρονος ναυτικός πόλεμος είναι βάναυσα αδίστακτος για τα πλοία επιφανείας που επιχειρούν χωρίς πλήρη αεροπορική υπεροχή.
Ακόμα και τα πιο προηγμένα πολεμικά πλοία είναι αργοί στόχοι που εκπέμπουν ραντάρ και δεν μπορούν να κρυφτούν, να τρέξουν γρήγορα και να διασκορπιστούν εύκολα.
Η επιβιωσιμότητά τους εξαρτάται λιγότερο από την δική τους πυραυλική άμυνα και περισσότερο από την ποιότητα της αεροπορικής ομπρέλας από πάνω τους.
Εδώ αναδύεται η δομική ευπάθεια του Τουρκικού Ναυτικού.
Δεν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει μια παρατεταμένη αεροπορική εκστρατεία απέναντι σε δύο ισχυρούς συμμάχους, Ελλάδας-Ισραήλ που υπερέχουν στον ηλεκτρονικό πόλεμο, τη σύντηξη πληροφοριών και τους γρήγορους κύκλους επιθέσεων
Ενάντια σε ένα ομότιμο ναυτικό, οι αριθμοί και οι πολυεπίπεδες άμυνες πλοίων έχουν σημασία.
Ενάντια σε μια ανώτερη αεροπορική δύναμη, οι ίδιοι αριθμοί γίνονται εμπόδιο. Κάθε επιπλέον πλοίο είναι μια ακόμη υπογραφή ραντάρ. ένας ακόμη στόχος υψηλής αξίας που πρέπει να προστατευτεί.
Το πραγματικό πλεονέκτημα Ελλάδας-Ισραήλ
Το πλεονέκτημα του Ισραήλ συχνά περιορίζεται σε ένα θέμα συζήτησης για τα F-35. Αυτό χάνει το βαθύτερο σημείο.
Η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία δεν είναι απλώς ένα σύνολο προηγμένων αεριωθούμενων, αλλά είναι μια ολοκληρωμένη αλυσίδα εξόντωσης βελτιστοποιημένη για ταχύτητα και ακρίβεια.
Στο κέντρο αυτού του συστήματος βρίσκεται το F-35I Adir, το οποίο παρέχει στο Ισραήλ την ικανότητα να ανιχνεύει, να παρακολουθεί και να προσδιορίζει ναυτικούς στόχους χωρίς να φωτίζεται στα εχθρικά ραντάρ.
Αλλά το F-35I δεν λειτουργεί μόνο του.
Μπορεί να τροφοδοτήσει δεδομένα στόχευσης σε μαχητικά αεροσκάφη F-15 - F-16 -RAFALE, συμπεριλαμβανομένων των Ελληνικών,τα οποία μπορούν να μεταφέρουν μεγάλα φορτία κατά πλοίων και όπλα μεγάλης εμβέλειας.
Αυτή η αρχιτεκτονική επιτρέπει σε Ισραήλ-Ελλάδα να εξαπολύσουν εξαιρετικά αποτελεσματικές, πολυδιάστατες αεροπορικές επιχειρήσεις.
Το IDF μπορεί να υποβαθμίσει τους αισθητήρες και τις επικοινωνίες μέσω ηλεκτρονικού και κυβερνοπολέμου, να καταστείλει τις ναυτικές αεράμυνες, να στοχεύσει βασικά τουρκικά περιουσιακά στοιχεία με ακριβή ακρίβεια και να αποσυρθεί γρήγορα σε ασφαλές μέρος.
Αντίθετα, οι ναυτικοί σχηματισμοί είναι εκ φύσεως αργοί. Δεν μπορούν να μετακινηθούν γρήγορα. Δεν μπορούν να κρυφτούν. Και δεν μπορούν να ανασυνθέσουν τις απώλειες με τον ρυθμό που μια αεροπορία μπορεί να αναγεννήσει τις εξόδους.
Αυτή η ασυμμετρία επηρεάζει άμεσα το ισχύον δόγμα Ελλάδας-Ισραήλ, το οποίο δίνει έμφαση σε συμπιεσμένα χρονοδιαγράμματα και ταχεία επιχειρησιακή λήψη αποφάσεων.
Ο στόχος Ελλάδας- Ισραήλ δεν θα ήταν να καταστρέψει ολόκληρο τον τουρκικό στόλο, αλλά να τον καταστήσει παντελώς ανενεργό, στερώντας την δυνατότητα διεξαγωγής επιχειρήσεων σε Αιγαίο-ΝΑ Μεσόγειο.
Το χάσμα stealth
Επιπλέον, επί του παρόντος υπάρχει μια τεχνολογική αναντιστοιχία που υπονομεύει τη στάση της Άγκυρας.
Η Τουρκία δεν συμμετέχει στο πρόγραμμα F-35 και δεν διαθέτει ένα stealth μαχητικό ικανό να φτάσει τις δυνατότητες διείσδυσης του Ισραήλ.
Αυτό έχει σημασία επειδή η αεράμυνα του στόλου δεν αφορά μόνο πυραύλους που μεταφέρονται από πλοία: πρόκειται για την προώθηση του φακέλου εμπλοκής προς τα έξω.
Χωρίς τα δικά της stealth αεροσκάφη, η Τουρκία θα δυσκολευόταν να διεκδικήσει τον Ελληνικό και Ισραηλινό εναέριο χώρο κοντά σε μια ναυτική ζώνη μάχης ή να καταστείλει τις πλατφόρμες επιτήρησης αρκετά νωρίς για να προστατεύσει τα πλοία της από τον εντοπισμό και την παρακολούθηση.
Ακόμα και με ισχυρή κάλυψη από την Τουρκική Πολεμική Αεροπορία, η δυναμική θα παρέμενε δυσμενής.
Τα ισραηλινά αεροσκάφη stealth θα μπορούσαν να επιχειρούν εντός των τουρκικών φακέλων αισθητήρων, να συλλέγουν δεδομένα στόχευσης και να στέλνουν σήματα για επιθέσεις από εξωτερικές εμβέλειες αεράμυνας.
Το τουρκικό ναυτικό θα βρισκόταν γρήγορα σε μια μόνιμη κατάσταση μερικής τύφλωσης.
Η Τουρκία γνωρίζει την αδυναμία της
Αυτή η ανισορροπία δεν είναι θεωρητική.
Εξηγεί γιατί η Τουρκία παρά την στρατιωτική της αυτοπεποίθηση, φοβάται την συμμαχία Ελλάδας-Ισραήλ και γιαυτό βάλλει εναντίον της.
Η ναυτική ισχύς είναι ένα ορατό, πολιτικό μέσο. Στέλνει σήματα. Αλλά είναι επίσης αργή στην αποκλιμάκωση και δύσκολο να υποχωρήσει μόλις αναπτυχθεί.
Η αεροπορική ισχύς, αντίθετα, είναι ευέλικτη, αναστρέψιμη και πιο εύκολη στη διαμόρφωση.
Από την οπτική γωνία της Άγκυρας, ο υπολογισμός είναι εξίσου σαφής. Οποιαδήποτε προσπάθεια χρήσης ναυτικής πίεσης εναντίον Ελλάδας-Ισραήλ θα συγκρούονταν αμέσως με αντιπάλους που μπορούν να κλιμακώσουν πιο γρήγορα και να χτυπήσουν πιο δυνατά.
Το Στρατηγικό συμπέρασμα
Μπορεί λοιπόν το Ναυτικό της Τουρκίας να επιχειρεί ελεύθερα υπό συνεχή Ελληνική -Ισραηλινή αεροπορική πίεση και Ναυτική-χερσαία Ελληνική πίεση;
Η απάντηση είναι σίγουρα όχι.
Τελικά, το μέγεθος του στόλου δεν καθορίζει τα αποτελέσματα. Η αεροπορική κυριαρχία το κάνει.
Η αεροπορική ισχύς Ελλάδας Ισραήλ μπορεί να αποτρέψει την Τουρκία, να περιορίσει την ελευθερία δράσης της και να επιβάλει υψηλό κόστος στον θαλάσσιο τυχοδιωκτισμό του Ερντογάν.
Συνεπώς η ναυτική ισχύς της Τουρκίας θα αποδειχθεί πολύ λιγότερο αποφασιστική από ότι φαίνεται στα χαρτιά.
Σε μια στρατιωτική αναμέτρηση Ελλάδας - Ισραήλ απέναντι στην Τουρκία, η αεροπορική ισχύς είναι εκείνη που θα κάνει την διαφορά.
Ενοποιημένη αεράμυνα και στρατιωτικές βάσεις
Άποψή μας είναι ότι Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ θα πρέπει το ταχύτερο δυνατόν να ενοποιήσουν τις αεράμυνές τους, πράγμα εύκολο σχετικά, αφού η ραχοκοκαλιά τους θα βασίζεται σε Ισραηλινά και Αμερικανικά Α/Α συστήματα.
Με τον τρόπο αυτό θα δημιουργηθεί ένας ενιαίος αντιαεροπορικός θόλος από τον Έβρο και το Καστελόριζο μέχρι την Κρήτη την Κύπρο και το Ισραήλ, βυθίζοντας την "Γαλάζια Πατρίδα" του Ερντογάν στα νερά του Αιγαίου και της ΝΑ Μεσογείου.
Παράλληλα θα πρέπει να εξεταστεί η παραχώρηση στρατιωτικής βάσης του Ισραήλ στην Ελλάδα και το αντίστροφο, παρέχοντας σοβαρότατα στρατιωτικά πλεονεκτήματα στις δύο χώρες , έναντι της Τουρκίας.
Τέλος η Κύπρος θα πρέπει να εξοπλιστεί με μαχητικά αεροσκάφη και πολεμικά πλοία, ώστε να μην αποτελεί το μαλακό υπογάστριό μας.
Πρός τούτο θα μπορούσε κατόπιν σχετικού αιτήματος σε Γαλλία-ΗΠΑ από την Ελλάδα, να ζητηθεί η έγκριση για μεταπώληση δικών μας μαχητικών αεροσκαφών και πλοίων στην Κύπρο, με πρόβλεψη εγκατάστασής τους στην νότια Κρήτη, για λόγους ασφαλείας τους και απο εκεί με την συνδρομή αεροσκαφών εναέριου ανεφοδιασμού του Ισραήλ να δύνανται να ενεργήσουν εφόσον απαιτηθεί στην Μεγαλόνησο.
Τέλος η Φρεγάτα ΚΙΜΩΝ θα μπορούσε να συνδράμει τα Κυπριακά πλοία εφόσον απαιτείτο παρέχοντάς τους αεράμυνα θαλάσσιας περιοχής, μαζί με την Ελληνική και Ισραηλινή Αεροπορία.
