Η Τεχεράνη διαθέτει μακρά παράδοση στην τέχνη των αντιφατικών μηνυμάτων.
Την ίδια ημέρα που η ιρανική πρεσβεία στην Αθήνα έστελνε εγκάρδιες ευχές για την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου, το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων Fars προωθούσε μια απόλυτα στοχευμένη ανάρτηση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΗΠΑ: σχέδιο αποστολής 10.000 στρατιωτών στη Μέση Ανατολή
Το κείμενο κατηγορούσε ευθέως την Ελλάδα και το Αζερμπαϊτζάν ως κράτη που υποστηρίζουν το Ισραήλ, κατατάσσοντάς τα στις εχθρικές, μη ουδέτερες χώρες της Μέσης Ανατολής. Η ένταξη του Μπακού στο ίδιο κάδρο εξηγείται από τις γνωστές, στενές ενεργειακές και στρατιωτικές σχέσεις που διατηρεί με το Τελ Αβίβ. Η εμπλοκή της Ελλάδας, ωστόσο, συνιστά μια ευθεία προειδοποίηση προς τον πυρήνα της εθνικής μας ασφάλειας.
Το χάσμα ηγεσίας και κοινωνίας στις σχέσεις με το Ισραήλ
Η προσέγγιση της Ελλάδας με το Ισραήλ παρουσιάζεται συχνά από την εγχώρια πολιτική ελίτ ως μια «αδελφική» στρατηγική σχέση. Εντούτοις, το λαϊκό αισθητήριο αντιδρά σε αυτή την επικοινωνιακή υπερβολή. Η κοινωνία αντιλαμβάνεται πλήρως πως το Ισραήλ είναι ένα εβραϊκό κράτος, με διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις και ιστορικές καταβολές από το ελληνορθόδοξο έθνος.
Πρόκειται για μια αυστηρά γεωπολιτική και συναλλακτική σύμπραξη. Οι πολιτικοί μπορεί να επενδύουν σε αυτή τη συμμαχία, όμως ένα μεγάλο τμήμα των πολιτών δεν επιθυμεί την ανεπιφύλακτη ταύτιση, ειδικά όταν αυτή η πρόσδεση απειλεί να μετατρέψει τη χώρα σε μαγνήτη ασύμμετρων ενεργειών.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Μουσουλμανική Αδελφότητα: Ο δούρειος ίππος του Ισλάμ στην Ευρώπη
Η Αθήνα έχει ξεκαθαρίσει επίσημα πως δεν λαμβάνει μέρος στον πόλεμο μεταξύ Ιράν, ΗΠΑ και Ισραήλ. Παρ' όλα αυτά, η πρακτική εφαρμογή της εξωτερικής μας πολιτικής συχνά θολώνει αυτή τη γραμμή στα μάτια των τρίτων.
Η σιωπή δεν συνιστά διπλωματία
Απέναντι στο δημοσίευμα του Fars, η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε να μην αντιδράσει, θεωρώντας το υποβαθμισμένα ως μια «μεμονωμένη ανάρτηση». Αρμόδιες πηγές αρκέστηκαν να υπενθυμίσουν τον καθαρά αμυντικό χαρακτήρα των ελληνικών στρατιωτικών κινήσεων στην περιοχή. Όμως, αυτό το αφήγημα από μόνο του δεν επαρκεί για να θωρακίσει την πατρίδα.
Η έλλειψη επίσημης απάντησης δεν καταδεικνύει διπλωματική ψυχραιμία, αλλά αδυναμία. Σε αυταρχικά καθεστώτα όπως αυτό του Ιράν, η αφωνία εκλαμβάνεται συχνά ως ανοχή και έλλειψη αυτοπεποίθησης.
Η αληθινή διπλωματία απαιτεί μια σοβαρή, θεσμική τοποθέτηση που θα χαράσσει τις κόκκινες γραμμές της χώρας, χωρίς να καταφεύγει σε ανούσιες απειλές. Η Ελλάδα οφείλει να προστατεύσει το εθνικό της συμφέρον με στιβαρότητα, αποδεικνύοντας ότι η στάση της υπαγορεύεται αποκλειστικά από τις δικές της ανάγκες και όχι ως δορυφόρος ξένων συμφερόντων.
