Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Κομποσκοίνια, εικόνες, σταυροί, θυμιάματα και άλλα εκκλησιαστικά είδη που κατασκευάζονται μαζικά εκτός Ελλάδας και στη συνέχεια πωλούνται με ενδείξεις όπως «τύπου Αγίου Όρους» προκαλούν έντονο προβληματισμό σε μοναχούς της αθωνικής πολιτείας.
Στο επίκεντρο βρίσκεται η σύγχυση που μπορεί να δημιουργείται στον αγοραστή, ο οποίος θεωρεί ότι αγοράζει ένα αυθεντικό χειροποίητο προϊόν από μοναστήρι ή κελί του Αγίου Όρους, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να πρόκειται για προϊόν βιομηχανικής παραγωγής από την Κίνα ή άλλες χώρες.
Η εισαγωγή τέτοιων ειδών δεν είναι από μόνη της παράνομη. Το ζήτημα, σύμφωνα με το σχετικό ρεπορτάζ, βρίσκεται κυρίως στον τρόπο με τον οποίο ορισμένα προϊόντα παρουσιάζονται και διαφημίζονται, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιούν το όνομα ή την αισθητική του Αγίου Όρους ως εμπορικό πλεονέκτημα.
Από τα κελιά του Άθω στα εργοστάσια της Κίνας
Η ανάπτυξη του θρησκευτικού και προσκυνηματικού τουρισμού έχει δημιουργήσει μεγάλη αγορά για εκκλησιαστικά αντικείμενα. Σε καταστήματα κοντά σε μονές και ναούς, αλλά και στο διαδίκτυο, διατίθενται σήμερα από μικρές εικόνες και κομποσκοίνια έως θυμιατά, καντήλια και άλλα αντικείμενα που παραπέμπουν ευθέως στην ορθόδοξη παράδοση και στο Άγιο Όρος.
Μέρος αυτών των προϊόντων προέρχεται από χώρες όπως η Κίνα, η Ρουμανία, η Βουλγαρία και η Αλβανία. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, στη Θεσσαλονίκη λειτουργούν επιχειρήσεις κινεζικών προϊόντων που διαθέτουν εκκλησιαστικά είδη τόσο σε χονδρική όσο και σε λιανική, γεγονός που έχει αυξήσει σημαντικά την παρουσία προϊόντων μαζικής παραγωγής στην αγορά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Άγιο Όρος: Πως δημιουργήθηκε, από ποιους και πότε
Το κομποσκοίνι δεν είναι απλό «αξεσουάρ»
Το κομποσκοίνι βρίσκεται στο κέντρο της συζήτησης, επειδή για την ορθόδοξη μοναστική παράδοση αποτελεί πρωτίστως βοήθημα προσευχής και όχι διακοσμητικό αντικείμενο. Η παραδοσιακή κατασκευή του είναι χειρωνακτική και χρονοβόρα, καθώς κάθε κόμπος πλέκεται ένας προς έναν.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ένα χειροποίητο κομποσκοίνι 33 κόμπων μπορεί να απαιτήσει τουλάχιστον δύο ώρες εργασίας, ενώ ένα κομποσκοίνι 100 κόμπων μπορεί να χρειαστεί περισσότερες από πέντε ή έξι ώρες. Αυτό σημαίνει ότι η παραγωγή χιλιάδων τεμαχίων από ένα μοναστήρι δεν μπορεί να συγκριθεί με τις δυνατότητες ενός βιομηχανικού εργαστηρίου που παράγει μαζικά.
Το «τύπου Αγίου Όρους» που μπερδεύει τον αγοραστή
Ο βασικός προβληματισμός αφορά προϊόντα που δεν αναγράφουν ότι κατασκευάστηκαν στο Άγιο Όρος αλλά χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως «τύπου Αγίου Όρους». Για έναν καταναλωτή που δεν προσέχει τις λεπτομέρειες, η διαφορά μπορεί να μην είναι άμεσα αντιληπτή και ένα προϊόν που απλώς μιμείται την αγιορείτικη τεχνοτροπία να θεωρηθεί αυθεντικό μοναστηριακό εργόχειρο.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Άγιο Όρος: Πατήρ Τιμόθεος Τακαγιούκι Κοζάκι, ο ιερέας από την Ιαπωνία που φυλάει την εικόνα της Παναγίας Πορταΐτισσας στη Μονή Ιβήρων
Οι μοναχοί επισημαίνουν επίσης ότι η μαζική εμπορευματοποίηση μπορεί να αλλοιώσει τον χαρακτήρα αντικειμένων με καθαρά πνευματική χρήση. Το ίδιο ζήτημα δεν αφορά μόνο τα κομποσκοίνια αλλά και εικόνες, σταυρούς και άλλα είδη που συνδέονται άμεσα με τη λατρευτική παράδοση.
Η οικονομική πλευρά για τις μονές
Το ζήτημα έχει και οικονομική διάσταση. Πολλά μοναστήρια και κελιά στηρίζονται εν μέρει στην πώληση εργοχείρων και άλλων προϊόντων για να καλύπτουν λειτουργικές ανάγκες, εργασίες συντήρησης και τη φιλοξενία προσκυνητών. Η μαζική διάθεση φθηνότερων προϊόντων που χρησιμοποιούν το όνομα του Αγίου Όρους δημιουργεί έτσι έναν ανταγωνισμό που δεν αφορά μόνο την τιμή αλλά και την προέλευση.
Από την άλλη πλευρά, η παρουσία εισαγόμενων εκκλησιαστικών ειδών στην αγορά δεν σημαίνει αυτομάτως παρανομία ή εξαπάτηση. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η σαφής ενημέρωση για το πού κατασκευάστηκε ένα προϊόν και αν πρόκειται πράγματι για αγιορείτικο εργόχειρο ή απλώς για αντικείμενο που έχει σχεδιαστεί ώστε να το θυμίζει.
