Το πολιτικό σκηνικό σείεται συθέμελα, και αυτή τη φορά το ωστικό κύμα έρχεται απευθείας από την καρδιά της Ευρώπης. Οι εισαγγελείς των Βρυξελλών, σκαλίζοντας τον σκοτεινό βούρκο του Qatargate, εξέδωσαν ένταλμα σύλληψης για τον Δημήτρη Αβραμόπουλο. Το Μέγαρο Μαξίμου κατάπιε τη γλώσσα του, το κυβερνών κόμμα πάγωσε και το αφήγημα της «άμεμπτης ευρωπαϊκής αριστείας» θρυμματίστηκε μπροστά σε καταγγελίες για 73.000 ευρώ και μια περιβόητη ΜΚΟ.
Η βιομηχανία των ΜΚΟ και τα «αδιευκρίνιστα» ευρωπόπουλα
Το όνομα του πρώην Επιτρόπου φιγουράρει πλέον στους φακέλους της βελγικής δικαιοσύνης, συνδεδεμένο με το μαγαζί του Αντόνιο Παντσέρι, τη Fight Impunity. Σύμφωνα με τα δικόγραφα, εξετάζεται η συμμετοχή του σε εγκληματική οργάνωση, με το οικονομικό κίνητρο να κοστολογείται στα 73.000 ευρώ. Ο ίδιος δηλώνει κρυστάλλινος και αρνείται τα πάντα. Επιβεβαιώνει βέβαια ότι εισέπραξε 60.000 ευρώ για δώδεκα μήνες ενασχόλησης, υπερασπιζόμενος τη νομιμότητα των πράξεών του με ασπίδα την προσωπική έγκριση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.
Αυτή ακριβώς είναι η Ευρώπη των τεχνοκρατών: μοιράζουν χρυσούς μισθούς μέσω αδιαφανών οργανώσεων, βαφτίζουν τη συναλλαγή «συμβουλευτική δραστηριότητα για τα ανθρώπινα δικαιώματα» και όταν το σύστημα σκάσει, τρέχουν να κρυφτούν πίσω από υπογραφές και επιτροπές ηθικής. Μια βιομηχανία προνομίων που λειτουργεί ερήμην των λαών, με μοναδικό σκοπό το πλυντήριο ξένων συμφερόντων.
Ο προεκλογικός εφιάλτης και η πολιτική απομόνωση
Το Μέγαρο Μαξίμου, που συνήθως αντιδρά αστραπιαία σε κάθε επικοινωνιακή κρίση, επέλεξε την εκκωφαντική σιωπή. Εν μέσω προεκλογικής περιόδου, το σύστημα αρνήθηκε να βάλει το χέρι του στη φωτιά για το ιστορικό στέλεχος, αφήνοντάς τον να εκδώσει μόνος του μια οργισμένη ανακοίνωση. Η αφωνία της κυβέρνησης μαρτυρά τον απόλυτο τρόμο μήπως τα βελγικά συρτάρια κρύβουν νέα, συντριπτικά στοιχεία που θα τινάξουν τον προεκλογικό σχεδιασμό στον αέρα.
Η επιλογή του Αβραμόπουλου να παραιτηθεί από τη βουλευτική του ασυλία και να ζητήσει την εμπλοκή της ελληνικής Δικαιοσύνης είναι μια στρατηγική κίνηση επιβίωσης για να αποφύγει τις βελγικές χειροπέδες και να κερδίσει χρόνο. Το δίχτυ του Qatargate απλώνεται και καταπίνει τα πολιτικά είδωλα της περασμένης δεκαετίας.
