Στους αποστειρωμένους διαδρόμους των Βρυξελλών, οι αποφάσεις που καθορίζουν τι ακριβώς καταλήγει στο στομάχι των Ευρωπαίων πολιτών συνήθως περνούν κάτω από το ραντάρ, τυλιγμένες σε περίτεχνες νομικές διατυπώσεις. Όμως, η ψηφοφορία της 17ης Ιουνίου στο Ευρωκοινοβούλιο έκρυβε μια πολιτική βόμβα μεγατόνων που έσκασε κατευθείαν στο εσωτερικό της κυβερνώσας παράταξης, αφήνοντας πίσω της βαριές σκιές και ένα ξεγυρισμένο άδειασμα.
Πρωταγωνιστής; Ο έμπειρος ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, Μανώλης Κεφαλογιάννης, ο οποίος αποφάσισε να τραβήξει την πρίζα της κομματικής γραμμής και να καταψηφίσει τον νέο, εξαιρετικά αμφιλεγόμενο Κανονισμό της Κομισιόν. Έναν κανονισμό που, πρακτικά, ανοίγει διάπλατα τις πόρτες για να πλημμυρίσουν οι ευρωπαϊκές αγορές με νέα μεταλλαγμένα τρόφιμα.
Το «τυφλό» μενού της Κομισιόν και τα εργαστήρια
Το σχέδιο των Βρυξελλών ήταν απλό και τρομακτικά κυνικό. Ο νέος Κανονισμός δεν φέρνει απλώς γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς στα ράφια των σούπερ μάρκετ, αλλά επιδιώκει να το κάνει χωρίς καμία απολύτως υποχρεωτική σήμανση και παρακάμπτοντας βασικούς ελέγχους ασφαλείας.
Με απλά λόγια: το προϊόν του εργαστηρίου θα καταλήγει στο πιάτο του καταναλωτή, χωρίς εκείνος να έχει την παραμικρή ιδέα για το τι αγοράζει και τι ταΐζει την οικογένειά του. Ένα θεσμικό «πίστευε και μη ερεύνα» που υποβαθμίζει τη διατροφική ασφάλεια και ισοπεδώνει τον πρωτογενή τομέα.
Το γαλάζιο «αντάρτικο» και ο πονοκέφαλος του Μαξίμου
Μπροστά σε αυτή τη θεσμική ντρίμπλα της Κομισιόν, η επίσημη στάση της ελληνικής κυβέρνησης φάνηκε τουλάχιστον συγκαταβατική, εναρμονισμένη με την κεντρική ευρωπαϊκή γραμμή. Εδώ ακριβώς ήρθε το αντάρτικο. Ο Μανώλης Κεφαλογιάννης δεν κρύφτηκε πίσω από την κομματική πειθαρχία. Με την ψήφο του απέρριψε τον Κανονισμό, πράττοντας το αυτονόητο για τη δημόσια υγεία και την προστασία των ελληνικών αγροτικών προϊόντων, τα οποία κινδυνεύουν να πνιγούν στον ωκεανό των ανώνυμων μεταλλαγμένων εισαγωγών.
Η κίνησή του αυτή εκθέτει ανεπανόρθωτα την επίσημη γραμμή του Μαξίμου, δημιουργώντας ένα ρήγμα που δύσκολα μπορεί να καλυφθεί με επικοινωνιακά τσιρότα. Στην ουσία, η επιλογή να «σπάσει» τη γραμμή δεν ήταν απλώς ένα χτύπημα στο τραπέζι, αλλά μια κίνηση που διέσωσε την πολιτική τιμή μιας ολόκληρης παράταξης στα μάτια του αγροτικού κόσμου και των καταναλωτών.
Το μήνυμα εστάλη και είναι καθαρό: όταν το διακύβευμα είναι η υγεία των πολιτών και η επιβίωση των Ελλήνων παραγωγών, τα κομματικά «ναι σε όλα» έχουν ημερομηνία λήξης. Το ερώτημα πλέον είναι πώς θα διαχειριστεί το κεντρικό σύστημα εξουσίας αυτή την ηχηρή διαφοροποίηση, σε μια περίοδο που η ανοχή της κοινωνίας στα ευρωπαϊκά πειράματα βρίσκεται σταθερά υπό το μηδέν.
