Διαστάσεις χιονοστιβάδας λαμβάνουν οι αντιδράσεις που προκλήθηκαν από την πρόσφατη δημόσια τοποθέτηση της προέδρου του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, Μαρίας Καρυστιανού, σχετικά με το ζήτημα των αμβλώσεων.
Η αναφορά της στο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος, σε μια χρονική συγκυρία που το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης είναι στραμμένο στην απόδοση δικαιοσύνης για την εθνική τραγωδία, λειτούργησε ως «καταλύτης» εξελίξεων, προκαλώντας τριγμούς τόσο στο πολιτικό σκηνικό όσο και στο εσωτερικό της κοινότητας των συγγενών των θυμάτων.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το παρασκήνιο του διαλόγου στο Μαξίμου: Μεταξύ «εκτόνωσης» και κλιμάκωσης οι αγρότες
Η δήλωση που άναψε το φιτίλι
Η κυρία Καρυστιανού, πρόσωπο με υψηλό συμβολισμό και ευρεία κοινωνική αποδοχή λόγω του αγώνα της για την αποκάλυψη της αλήθειας γύρω από το δυστύχημα των Τεμπών, βρέθηκε στο επίκεντρο κριτικής μετά την έκφραση θέσεων που ταυτίζονται με την προοδευτική ατζέντα στο θέμα των αμβλώσεων. Η τοποθέτησή της ερμηνεύτηκε από πολλούς όχι ως μια προσωπική άποψη, αλλά ως πολιτική πράξη, δίνοντας την αφορμή για τη δημιουργία δύο αντίπαλων στρατοπέδων.
Από τη μία πλευρά, βρέθηκαν όσοι υποστηρίζουν ότι η πρόεδρος του Συλλόγου έχει κάθε δικαίωμα, ως πολίτης και ως γυναίκα, να εκφράζει τις απόψεις της για μείζονα κοινωνικά ζητήματα, χωρίς αυτό να μειώνει την αξία του αγώνα της για τα Τέμπη. Από την άλλη, ωστόσο, αναδείχθηκε ένα ισχυρό ρεύμα αντίδρασης, το οποίο θεωρεί ότι η εμπλοκή σε διχαστικά ζητήματα βιοηθικής και πολιτικής ιδεολογίας αποπροσανατολίζει από τον κεντρικό στόχο, που δεν είναι άλλος από την τιμωρία των υπευθύνων για τον θάνατο των 57 ανθρώπων.
«Ρήγμα» στο μέτωπο των συγγενών
Η πλέον ανησυχητική διάσταση της υπόθεσης αφορά τη διάρρηξη της ενότητας μεταξύ των οικογενειών των θυμάτων. Χαρακτηριστική ήταν η αντίδραση του Νίκου Πλακιά, ο οποίος έχασε τις δύο κόρες του και την ανιψιά του στο δυστύχημα. Ο κ. Πλακιάς, εκφράζοντας μια μερίδα συγγενών, φέρεται να διαχωρίζει τη θέση του, αφήνοντας αιχμές για «πολιτική εκμετάλλευση» και «προσωπικές ατζέντες».
Οι διαφωνούντες συγγενείς υποστηρίζουν πως ο Σύλλογος πρέπει να παραμείνει ακομμάτιστος και προσηλωμένος αποκλειστικά στο νομικό και δικαστικό σκέλος της τραγωδίας. Εκφράζουν φόβους ότι τέτοιες δηλώσεις δίνουν «πάτημα» σε πολιτικούς αντιπάλους να χαρακτηρίσουν τον αγώνα τους ως κομματικά υποκινούμενο, αποδυναμώνοντας έτσι τη φωνή τους απέναντι στους θεσμούς και την Ευρώπη. Το κλίμα είναι ιδιαίτερα βαρύ, με τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις να είναι έντονες προκειμένου να αποφευχθεί μια οριστική διάσπαση.
Η πολιτική εργαλειοποίηση και τα κόμματα
Όπως ήταν αναμενόμενο, η δήλωση δεν έμεινε ανεκμετάλλευτη από το κομματικό σύστημα. Κύκλοι της αντιπολίτευσης, κυρίως από τον χώρο της Αριστεράς, έσπευσαν να υπερασπιστούν την Μαρία Καρυστιανού, βλέποντας στο πρόσωπό της μια δυναμική φωνή που δεν διστάζει να συγκρουστεί με συντηρητικά στερεότυπα. Αντιθέτως, στον χώρο της Δεξιάς και της Εκκλησίας, η δήλωση προκάλεσε «μουδιάσματα» και δυσαρέσκεια.
Πολιτικοί αναλυτές επισημαίνουν τον κίνδυνο η Μαρία Καρυστιανού να μετατραπεί από σύμβολο ενότητας και εθνικού πένθους σε «μήλον της έριδος» της κομματικής αντιπαράθεσης. Η κριτική που ασκείται εστιάζει στο ότι, όταν κανείς εκπροσωπεί ένα συλλογικό τραύμα, οι προσωπικές τοποθετήσεις για άλλα φλέγοντα ζητήματα (όπως οι αμβλώσεις, ο γάμος των ομόφυλων ζευγαριών κ.α.) αναπόφευκτα χρωματίζουν και τον συλλογικό φορέα που εκπροσωπεί.
Η επόμενη μέρα και ο κίνδυνος του αποπροσανατολισμού
Το μεγάλο στοίχημα πλέον για τον Σύλλογο Τεμπών είναι η επαναφορά της συζήτησης στην ουσία. Η δημόσια σφαίρα έχει κατακλυστεί από σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου η πόλωση χτυπάει «κόκκινο», με ύβρεις και αντεγκλήσεις να επισκιάζουν το αίτημα για δικαιοσύνη.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η Μαρία Καρυστιανού θα επιλέξει να απαντήσει στους επικριτές της ή αν θα επιχειρήσει να χαμηλώσει τους τόνους, προτάσσοντας την ενότητα των οικογενειών. Σε κάθε περίπτωση, η «πολιτική θύελλα» που ξέσπασε αποδεικνύει πόσο εύθραυστες είναι οι ισορροπίες όταν το προσωπικό δράμα συναντά την κεντρική πολιτική σκηνή, και πόσο εύκολα ένας αγώνας δικαίωσης μπορεί να εκτροχιαστεί από την τοξικότητα της επικαιρότητας.
