Το καλάθι του ελληνικού νοικοκυριού έχει μετατραπεί σε είδος πολυτελείας. Ο πληθωρισμός του Μαΐου έκανε νέο, εφιαλτικό άλμα φτάνοντας το 5,2%.
Ο μισθός δεν φτάνει ούτε για τα βασικά.
Μπροστά σε αυτή την ολοκληρωτική οικονομική αφαίμαξη, οι λύσεις που πέφτουν στο τραπέζι μοιάζουν με απλά «τσιρότα» σε μια ανοιχτή πληγή.
Παζάρια, παρατάσεις και υποσχέσεις για... τον Σεπτέμβριο!
Ο υπουργός Ανάπτυξης ολοκλήρωσε τον πρώτο κύκλο επαφών με τους κολοσσούς της βιομηχανίας τροφίμων και τα σούπερ μάρκετ. Το αποτέλεσμα; Επειδή αδυνατούν να ελέγξουν την έκρηξη των τιμών, το περιβόητο πλαφόν στο μικτό περιθώριο κέρδους (που έληγε στις 30 Ιουνίου) παίρνει παράταση για άλλους δύο μήνες, καλύπτοντας τον Ιούλιο και τον Αύγουστο.
Τι μας λένε ουσιαστικά; Ότι το καλοκαίρι θα περάσει με τις τιμές στα ύψη, και από την 1η Σεπτεμβρίου –αν και εφόσον τα βρουν στα «τεχνικά κλιμάκια»– θα δούμε κάποιες μειώσεις σε επιλεγμένα προϊόντα. Μας ζητούν, δηλαδή, να κάνουμε υπομονή και να ματώνουμε οικονομικά μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, ελπίζοντας σε εκπτώσεις το Φθινόπωρο. Τα σούπερ μάρκετ υπόσχονται πως ό,τι μείωση τους δώσει η βιομηχανία θα τη μεταφέρουν στο ράφι, αλλά το παιχνίδι παίζεται αλλού.
Το μόνιμο άλλοθι του πολέμου και ο απροστάτευτος πολίτης
Το πιο εξοργιστικό στην όλη υπόθεση είναι οι δικαιολογίες. Η βιομηχανία τροφίμων ήδη προετοιμάζει το έδαφος για να αποφύγει τις γενναίες μειώσεις, επικαλούμενη τη γεωπολιτική κρίση. Με τη Μέση Ανατολή να φλέγεται και τα Στενά του Ορμούζ να κλείνουν, οι βιομήχανοι επικαλούνται «συσσώρευση κόστους παραγωγής».
Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Κάθε φορά που γίνεται μια διεθνής κρίση, οι τιμές στην Ελλάδα εκτοξεύονται σε δευτερόλεπτα με τη δικαιολογία των ανατιμήσεων. Όταν όμως οι διεθνείς τιμές πέφτουν, στο ελληνικό ράφι δεν μειώνεται απολύτως τίποτα!
Εδώ δεν πρόκειται για κομματική αντιπαράθεση. Το πρόβλημα δεν έχει πολιτικό χρώμα, έχει τεράστιο κοινωνικό κόστος. Ο μέσος Έλληνας οικογενειάρχης, ο συνταξιούχος, ο νέος εργαζόμενος, δεν ενδιαφέρονται για τα «θετικά κλίματα» των συσκέψεων. Απαιτούν λύσεις εδώ και τώρα. Δεν αντέχει άλλο ο πολίτης να αποτελεί τον μόνιμο «χορηγό» της κάθε διεθνούς κρίσης και του κάθε καρτέλ, βλέποντας τον κόπο του να εξατμίζεται στον διάδρομο των τροφίμων.
