Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Οι γεωπολιτικές εντάσεις στην Ανατολική Μεσόγειο έχουν οδηγήσει σε ρητορικές και επιχειρησιακές απειλές εκ νέου από το Ιράν, αλλά και την Ρωσία παλαιότερα προς την Ελλάδα και την Κύπρο, κυρίως λόγω της στρατιωτικής υποστήριξης που παρέχουν οι δύο χώρες στις δυτικές συμμαχίες (ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο).
Το Ιράν εκτόξευσε επανειλημμένα ευθείες απειλές κατά της Ελλάδας, της Κύπρου και της Βουλγαρίας, χαρακτηρίζοντάς τις ως «συνένοχους» σε περίπτωση που οι ΗΠΑ ή άλλες ξένες δυνάμεις χρησιμοποιήσουν το έδαφος ή τις υποδομές τους για επιθέσεις εναντίον του.
Η Τεχεράνη έχει αναφέρει υθείες απειλές κατά της Ελλάδας, της Κύπρου και της Βουλγαρίας, χαρακτηρίζοντάς τις ως «συνένοχους» σε περίπτωση που οι ΗΠΑ ή άλλες ξένες δυνάμεις χρησιμοποιήσουν το έδαφος ή τις υποδομές τους για επιθέσεις εναντίον του.
Σήμερα η ιρανική εφημερίδα Hamshahri δημοσίευσε έναν αναθεωρημένο χάρτη στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην Ευρώπη ως πιθανούς στόχους, στέλνοντας ένα έμμεσο προειδοποιητικό μήνυμα προς τη Δύση.
Το δημοσίευμα, με τίτλο «Θα δούμε τι θα συμβεί – Επικαιροποιείται ο κατάλογος στόχων των ιρανικών ενόπλων δυνάμεων χωρίς γεωγραφικούς περιορισμούς», συνδέεται άμεσα με το ενδεχόμενο κλιμάκωσης μιας σύγκρουσης των ΗΠΑ και του Ισραήλ με το Ιράν.
Η βρετανική βάση Ακρωτηρίου στην Κύπρο υπογραμμίζεται για τη σημασία της ως κόμβος αναγνώρισης, επιτήρησης και υποστήριξης στρατιωτικών επιχειρήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή.
Ο χάρτης των Ιρανών περιλαμβάνει στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε χώρες όπως η Ελλάδα, η Βρετανία, η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ρουμανία, η Αλβανία και η Πορτογαλία.
Το ιρανικό άρθρο επικεντρώνεται κυρίως σε αεροπορικές και ναυτικές βάσεις, κέντρα διοίκησης και εγκαταστάσεις ανεφοδιασμού, υποστηρίζοντας ότι αυτές οι ευρωπαϊκές υποδομές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην περιφερειακή ασφάλεια και τις επιχειρήσεις των συμμάχων.
Το δημοσίευμα αυτό έρχεται σε συνέχεια προηγούμενων διπλωματικών προειδοποιήσεων της Τεχεράνης προς ευρωπαϊκές χώρες να μην επιτρέψουν τη χρήση των εδαφών ή των βάσεών τους για επιθετικές ενέργειες εναντίον του Ιράν.
Το ιρανικό οπλοστάσιο περιλαμβάνει βαλλιστικούς πυραύλους με βεληνεκές που αγγίζει ή ξεπερνά τα 2.000 έως 4.000 χιλιόμετρα, καλύπτοντας πλήρως την επικράτεια της Ελλάδας και της Κύπρου.
Η Απειλή από τη Ρωσία
Η Μόσχα από την άλλη πλευρά, διατηρεί σταθερά στο στόχαστρό της τις ΝΑΤΟϊκές υποδομές στην Ελλάδα (όπως η Αλεξανδρούπολη και η Σούδα), στέλνοντας αυστηρές προειδοποιήσεις προς τη χώρα λόγω της παροχής στρατιωτικού υλικού στην Ουκρανία.
Αυτή η διαπίστωση αποτυπώνει με ακρίβεια τη γεωπολιτική πραγματικότητα, καθώς ο ρόλος της Ελλάδας έχει μεταβληθεί δομικά μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, μετατρέποντας τη χώρα σε βασικό πυλώνα της δυτικής εφοδιαστικής αλυσίδας.
Οι δύο συγκεκριμένες περιοχές αποτελούν «κόκκινο πανί» για τη Μόσχα για πολύ συγκεκριμένους στρατιωτικούς λόγους:
Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης έχει αναβαθμιστεί σε κρίσιμο αμερικανικό και ΝΑΤΟϊκό εφοδιαστικό κόμβο. Επιτρέπει τη μεταφορά στρατευμάτων και βαρέος οπλισμού προς τη Ρουμανία και την ανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας, παρακάμπτοντας εντελώς τα Στενά του Βοσπόρου και τους περιορισμούς της Συνθήκης του Μοντρέ.
Αυτό ακυρώνει τη δυνατότητα της Ρωσίας να ελέγχει ή να καθυστερεί τις δυτικές ενισχύσεις μέσω της Μαύρης Θάλασσας.
Η βάση της Σούδας στην Κρήτης αποτελεί το κεντρικό ορμητήριο των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο, προσφέροντας μοναδικές δυνατότητες ελεγχόμενου ελλιμενισμού για αεροπλανοφόρα και υποστήριξης αναγνωριστικών πτήσεων, κάτι που η Μόσχα θεωρεί άμεση απειλή για τις δυνάμεις της στη Συρία και τη Μεσόγειο.
Το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών, μέσω της εκπροσώπου του Μαρίας Ζαχάροβα, έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα την Αθήνα για «απάντηση», εστιάζοντας ιδιαίτερα στις αμυντικές συμφωνίες της Ελλάδας με το Κίεβο (όπως για τη συμπαραγωγή drones) και στις πιέσεις για παραχώρηση των αντιαεροπορικών συστημάτων S-300. Η Μόσχα επικαλείται τις διμερείς στρατιωτικές συμφωνίες του 1995 και του 2013, τονίζοντας ότι η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα να επανεξάγει ρωσικής κατασκευής οπλισμό χωρίς τη συγκατάθεσή της.
Από την πλευρά της, η ελληνική διπλωματία απορρίπτει σταθερά αυτές τις απειλές, δηλώνοντας ότι οι αποφάσεις ενός κυρίαρχου κράτους δεν ετεροπροσδιορίζονται και ότι οι υποδομές της χώρας εξυπηρετούν τις συμμαχικές της υποχρεώσεις και τη διεθνή νομιμότητα.
Η ρωσική δυσαρέσκεια κορυφώθηκε με τις αναφορές για πιθανή παραχώρηση των ελληνικών αντιαεροπορικών συστημάτων S-300 στην Ουκρανία.
Η Κυπριακή Δημοκρατία δέχεται επίσης πιέσεις για την απομάκρυνση των παλαιότερων ρωσικών οπλικών συστημάτων (όπως οι πύραυλοι Buk M1), αντικαθιστώντας τα με δυτικά συστήματα (π.χ. το αντιβαλλιστικό σύστημα Barak), γεγονός που προκαλεί την αντίδραση της Μόσχας.
Τόσο η Αθήνα όσο και η Λευκωσία παρακολουθούν στενά τις εξελίξεις, θωρακίζοντας την αεράμυνά τους και ξεκαθαρίζοντας σε διπλωματικό επίπεδο ότι οι υποδομές τους λειτουργούν αποκλειστικά για λόγους σταθερότητας και άμυνας.
