Όταν ένας πόλεμος κλείνει πλέον τέσσερα και πλέον χρόνια ανελέητης φθοράς, οι στρατιωτικές αναφορές τείνουν να μετατρέπονται σε μια μακάβρια στατιστική.
Τα ξημερώματα της Πέμπτης, το Κίεβο έζησε ακόμη ένα κεφάλαιο αυτής της ατελείωτης τραγωδίας. Δεν ήταν οι συνήθεις επιδρομές με drones-καμικάζι. Αυτή τη φορά, η Μόσχα χρησιμοποίησε το βαρύ της πυροβολικό: βαλλιστικούς πυραύλους.
Ο ήχος των κινητήρων που έσκιζαν την πρωινή σιωπή, ακολουθούμενος από διαδοχικές, τυφλές εκρήξεις, επιβεβαιώθηκε με τον πιο επίσημο τρόπο από τον επικεφαλής της στρατιωτικής διοίκησης Κιέβου, Τιμούρ Τκατσένκο. Οι σειρήνες έστειλαν για πολλοστή φορά τους πολίτες στα καταφύγια, ενώ η στρατιωτική λογοκρισία της Ουκρανίας κρατά προς το παρόν κλειστά τα χαρτιά της για το ποιες κρίσιμες υποδομές ή στρατιωτικοί στόχοι έγιναν κομμάτια.
Το γεωπολιτικό «μπράντ ντε φερ» στην Εβιάν
Την ίδια ακριβώς ώρα που το Κίεβο μετρούσε κρατήρες, στα πολυτελή σαλόνια της Εβιάν στη Γαλλία, οι ισχυροί της G7 επιχειρούσαν να λύσουν τον γόρδιο δεσμό με όρους οικονομικού εκβιασμού. Εκεί, ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ αποφάσισε να παίξει το αγαπημένο του παιχνίδι: τη διπλωματία του real estate μεταφερμένη στα πεδία των μαχών.
Ο Τραμπ, ο οποίος παραδοσιακά αποφεύγει να κάνει τον δικηγόρο του Κιέβου, έστειλε ένα ξεκάθαρο, ωμό μήνυμα στο Κρεμλίνο: «Κλείστε συμφωνία τώρα». Το δικό του διαπραγματευτικό χαρτί δεν περιλαμβάνει αποστολή επιπλέον αμερικανικών μεραρχιών, αλλά το οικονομικό «πνίξιμο». Διαμήνυσε στη Μόσχα πως η Ουάσιγκτον είναι έτοιμη να επαναφέρει στο τραπέζι τις σκληρές κυρώσεις που είχαν ανασταλεί, αν ο Πούτιν αρνηθεί να καθίσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.
Η «ομίχλη» ενός πολέμου χωρίς διέξοδο
Ο ισχυρισμός του Τραμπ ότι μπορεί να σταματήσει τη σύγκρουση με μερικές υπογραφές και οικονομικά τελεσίγραφα, προσκρούει καθημερινά στη σκληρή πραγματικότητα του μετώπου. Η Μόσχα έχει αποδείξει ότι έχει αναπτύξει τρομερά αντισώματα στις δυτικές κυρώσεις, έχοντας στρέψει την οικονομία της σε καθαρά πολεμική τροχιά.
Οι εκατέρωθεν επιδρομές —καθώς και οι Ουκρανοί απαντούν πλέον με βαθιά πλήγματα εντός ρωσικού εδάφους— γίνονται όλο και πιο σφοδρές, όλο και πιο αιματηρές. Το Κρεμλίνο χρησιμοποιεί τις πρωινές βαλλιστικές επιθέσεις ως απάντηση στις διπλωματικές πιέσεις, δείχνοντας ότι η στρατιωτική μηχανή της Ρωσίας δεν συγκινείται από τις απειλές της G7.
Όσο η Ουάσιγκτον απειλεί με οικονομικά «αντίποινα» και η Μόσχα απαντά με πύρινες βροχές, ο πόλεμος στην Ουκρανία παραμένει μια κρεατομηχανή που καταπίνει ζωές και δισεκατομμύρια, αποδεικνύοντας ότι η λύση δεν θα βρεθεί ούτε εύκολα, ούτε σύντομα, όσες «μεγάλες συμφωνίες» κι αν υπόσχονται οι ηγέτες της Δύσης.
