Σύμφωνα με την ανάλυση του Αμερικανού ειδικού Μ. Ρούμπιν, η Τουρκία και το Πακιστάν επιχειρούν να εργαλειοποιήσουν τις θρησκευτικές αντιθέσεις στην Ινδία, προωθώντας μια ακραία ιδεολογική ατζέντα με σκοπό να επηρεάσουν τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της χώρας και να προκαλέσουν εσωτερική αστάθεια.
Είναι κατανοητό ότι μέσω της μουσουλμανικής θρησκείας η Άγκυρα επιδιώκει να ελέγξει χώρες όπως η Αίγυπτο, η Συρία,κά, ενώ σε άλλες επιδιώκει διχασμό και εσωτερικό χάος.
Στην Ευρώπη με αρωγό τα εκκατομύρια των Τούρκων μεταναστών, το καθεστώς Ερντογάν επιχειρεί να χειραγωγίσει κυβερνήσεις και αποφάσεις τους υπέρ της χώρας του.
Η ανάλυση του Ρούμπιν προειδοποιεί ότι η Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ ξεπερνούν πλέον την παραδοσιακή τους διαμάχη για το Κασμίρ και επιχειρούν να πυροδοτήσουν μια ευρύτερη εσωτερική ισλαμική εξέγερση στην Ινδία, εκμεταλλευόμενοι τις υφιστάμενες εντάσεις μεταξύ των θρησκευτικών κοινοτήτων.
Ο ίδιος επισημαίνει ότι η Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ επιχειρούν να μετατρέψουν μια τοπική εδαφική διαμάχη σε μια ευρύτερη ιδεολογική και θρησκευτική σύγκρουση εντός της ινδικής επικράτειας.
Προκύπτει έντονη ρητορική από τουρκικά μέσα (όπως η εφημερίδα Yeni Şafak) και Πακιστανούς αρθρογράφους, οι οποίοι παρουσιάζουν τους μουσουλμάνους της Ινδίας ως «υπό διωγμό», αναφερόμενοι ακόμα και σε ιστορικές περιόδους όπως η Μογγολική (Mughal) και η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ο Ρούμπιν προειδοποιεί ότι η Ινδία διαθέτει πληθυσμό περίπου 200 εκατομμυρίων μουσουλμάνων. Αν ακόμα και ένα μικρό ποσοστό (π.χ. το ένα δέκατο) ανταποκριθεί στην online προπαγάνδα της Τουρκίας και του Πακιστάν, η χώρα κινδυνεύει με έναν καταστροφικό θρησκευτικό εμφύλιο.
Το ύπουλο τουρκικό σχέδιο προβλέπει την πυροδότηση μιας εσωτερικής κρίσης, την οποία η Άγκυρα θα επιχειρήσει στη συνέχεια να «διεθνοποιήσει» μέσω των Ηνωμένων Εθνών, εμφανιζόμενη ως ο αυτόκλητος προστάτης των μουσουλμανικών μειονοτήτων παγκοσμίως.
Αυτή η συντονισμένη προσπάθεια Άγκυρας-Ισλαμαμπάντ αναδεικνύει γιατί η Ινδία αντιμετωπίζει πλέον την Τουρκία ως μια στρατηγική απειλή που ξεπερνά τα στενά σύνορα της Νότιας Ασίας.
Η Άγκυρα και το Ισλαμαμπάντ δεν βασίζονται πλέον μόνο σε παραδοσιακά διπλωματικά μέσα, αλλά χρησιμοποιούν τα κρατικά τους δίκτυα (όπως το TRT World) και μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να καλλιεργήσουν ένα αφήγημα «θρησκευτικού διωγμού». Στόχος είναι να αισθανθούν οι μουσουλμάνοι της Ινδίας απομονωμένοι από το ινδικό κράτος.
Η ρητορική του Τούρκου Προέδρου Ερντογάν και της πακιστανικής ηγεσίας επιχειρεί να αναβιώσει την παλιά ιδέα ότι οι μουσουλμάνοι δεν μπορούν να ευημερήσουν υπό μη μουσουλμανική (ινδουιστική) διοίκηση.
Παρά τις προειδοποιήσεις των αναλυτών, η πλειοψηφία των ειδικών σε θέματα ασφάλειας επισημαίνει ότι η Ινδία διαθέτει ισχυρά θεσμικά αντισώματα.
Οι μουσουλμάνοι της Ινδίας είναι ιστορικά ενσωματωμένοι στην πολυπολιτισμική δημοκρατία της χώρας και, παρά τις υφιστάμενες εσωτερικές πολιτικές και θρησκευτικές εντάσεις, η συντριπτική τους πλειοψηφία έχει επιδείξει σταθερή πίστη στο ινδικό Σύνταγμα, απορρίπτοντας ξένες προσπάθειες καθοδήγησης.
Αίγυπτος, Ελλάδα και άλλες χώρες στο στόχαστρο της Τουρκίας
Στο πλαίσιο αυτό, η Ινδία έχει ενισχύσει σημαντικά τις στρατηγικές και αμυντικές της σχέσεις με την Ελλάδα, σχηματίζοντας ένα κοινό μέτωπο απέναντι στις αναθεωρητικές βλέψεις της Άγκυρας, η οποία παράλληλα προσπαθεί να προσεγγίσει διπλωματικά και να πιέσει την Αίγυπτο στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η σύγκριση με την Αίγυπτο στην ανάλυση του Μάικλ Ρούμπιν για το Middle East Forum αναδεικνύει το ιστορικό μοντέλο παρέμβασης της Άγκυρας σε ξένα κράτη. Ο αναλυτής χρησιμοποιεί την περίπτωση της Αιγύπτου ως ένα «προσχέδιο» της τουρκικής στρατηγικής, η οποία τώρα επιχειρείται να εφαρμοστεί σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα στην Ινδία.
Τα κοινά σημεία και τα διδάγματα που προκύπτουν αφορούν εκεί την εργαλειοποίηση της Μουσουλμανικής Αδελφότητας της Αιγύπτου.
Κατά τη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης, η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επένδυσε πολιτικά, οικονομικά και επικοινωνιακά στη Μουσουλμανική Αδελφότητα στην Αίγυπτο. Στόχος ήταν η εγκαθίδρυση ενός φίλα προσκείμενου, ισλαμιστικού καθεστώτος που θα μετέτρεπε το Κάιρο σε δορυφόρο της Άγκυρας.
Η ωμή αυτή παρέμβαση δίχασε βαθιά την αιγυπτιακή κοινωνία, φέρνοντας αντιμέτωπους τους ισλαμιστές με τους κοσμικούς και τον στρατό. Το αποτέλεσμα ήταν μια περίοδος έντονης αστάθειας, βίαιων συγκρούσεων και, τελικά, η ανατροπή της κυβέρνησης Μόρσι το 2013, η οποία άφησε πίσω της ένα βαθύ κοινωνικό τραύμα.
Ο Ρούμπιν προειδοποιεί ότι η Άγκυρα εφαρμόζει την ίδια ακριβώς λογική στην Ινδία. Αντί όμως να στηριχθεί σε μια οργανωμένη πολιτική ομάδα (όπως η Αδελφότητα), χρησιμοποιεί το διαδίκτυο και την ψηφιακή προπαγάνδα για να προκαλέσει απευθείας ριζοσπαστικοποίηση.
Όπως η Τουρκία προσπάθησε να παρέμβει διεθνώς υπέρ των ισλαμιστών στην Αίγυπτο, η ανάλυση εκτιμά ότι το σχέδιο για την Ινδία προβλέπει την πρόκληση εσωτερικών ταραχών, ώστε η Άγκυρα και το Πακιστάν να ζητήσουν στη συνέχεια την παρέμβαση του ΟΗΕ, εμφανιζόμενοι ως προστάτες των δικαιωμάτων των μουσουλμάνων.
Η βασική διαφορά που καθιστά το σενάριο της Ινδίας πολύ πιο επικίνδυνο είναι η κλίμακα μεγέθους. Ενώ η Αίγυπτος υπέστη μια εσωτερική πολιτική κρίση, ένας αντίστοιχος θρησκευτικός διχασμός σε μια πυρηνική δύναμη 1,4 δισεκατομμυρίων ανθρώπων όπως η Ινδία θα μπορούσε να προκαλέσει μια υπαρξιακή κρίση με παγκόσμιες οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες