Παγκοσμιοποίηση

Ο πραγματικός λόγος πίσω από την προσπάθεια της ΕΕ για εμπάργκο στο ρωσικό πετρέλαιο

Αυτή την εβδομάδα η Ευρωπαϊκή Ένωση αναμένεται να ανακοινώσει πλήρη απαγόρευση εισαγωγής ρωσικού πετρελαίου. Η Ουγγαρία, στην πρώτη πραγματική πράξη περιφρόνησής της, απειλεί να ασκήσει βέτο σε αυτό. Η Γερμανία, μετά από κάποιο χτύπημα, αποφάσισε τελικά ότι μπορεί να επιβιώσει από μια τέτοια απαγόρευση. Αν υποθέσουμε ότι οι αντιρρήσεις της Ουγγαρίας τελικά ξεπεραστούν, εκ πρώτης όψεως αυτό μοιάζει με ένα ακόμη ενεργειακό «αυτογκόλ». Οι ΗΠΑ έχουν ήδη εκδώσει αυτήν την απαγόρευση.

Επειδή η ευρωπαϊκή βιομηχανία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το ρωσικό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, η συμβατική σοφία είναι ότι η Επιτροπή της ΕΕ είναι απλώς επιθετική και ανίκανη. Αυτό που είναι ξεκάθαρο σε κάθε σοβαρό παρατηρητή της πολιτικής της ΕΕ είναι ότι δεν ενδιαφέρεται για το τι έχει να πει ή τι θέλει ο λαός της.

Η δική τους είναι μια ατζέντα που δεν θα προκαλέσει αντιπολίτευση, ακόμα κι αν σημαίνει να καταστρέψει τη δική της οικονομία για να γονατίσει έναν αντίπαλο. Τούτου λεχθέντος, ειλικρινά είναι αμφίβολο ότι θα υπάρξει «εμπάργκο αγοραστών» στο φυσικό αέριο επειδή δεν υπάρχει βιώσιμο υποκατάστατο για αυτό.

Η Ουγγαρία χρησιμοποιεί την ανάγκη για ομόφωνη συναίνεση στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για να εμποδίσει οποιαδήποτε «απαγόρευση αερίου» σε οποιοδήποτε νέο πακέτο οικονομικών κυρώσεων. Υπάρχουν τουλάχιστον τρεις άλλες χώρες που χαίρονται ότι η Ουγγαρία είναι πρόθυμη να υποστεί την οργή των Βρυξελλών.

Αλλά η απαγόρευση του ρωσικού πετρελαίου, από την άλλη πλευρά, είναι διαφορετική. Έτσι, είναι ενδιαφέρον ότι η Ουγγαρία θα το έκανε αυτό, δεδομένου ότι δεν εισάγει πετρέλαιο από τη Ρωσία. 

Η Ουγγαρία, από την άλλη πλευρά, έχει ενεργειακή ανεξαρτησία από τις Βρυξέλλες, αφού έχει συνάψει απευθείας σύμβαση με την Gazprom για φυσικό αέριο μέσω του  Turkstream που πηγαίνει στη Σερβία και την Ουγγαρία. Αυτό θα πρέπει να σας δώσει κάποιο πλαίσιο ως προς το γιατί η ΕΕ προσπαθεί να επιβάλει κυρώσεις στη Σερβία και να διακόψει τις ροές αυτού του αγωγού όπου διασχίζει το έδαφος της ΕΕ στη Βουλγαρία.

Με μια δημοσιονομικά, νομισματικά (δεν είναι στο ευρώ) και ενεργειακά ανεξάρτητη Ουγγαρία, δεν υπάρχει κανένα επιχείρημα για την παραμονή τους στην ΕΕ εάν οι Βρυξέλλες πρόκειται να τους αντιμετωπίσουν ως μέλη δεύτερης κατηγορίας. Ο Όρμπαν και η κυβέρνησή του ήταν αποφασιστικοί στην άρνησή τους να εμπλακούν στη σύγκρουση Ρωσίας/Ουκρανίας, παρόλο που ασκήθηκε σοβαρή πίεση από το ΝΑΤΟ.

Είναι σχεδόν σαν ο Όρμπαν και οι Ούγγροι να τολμούν τώρα την ΕΕ να προωθήσει τις διαδικασίες του άρθρου 7 για να τους διώξει. Το πρόβλημα με αυτό είναι ότι, εάν το κάνουν, θα ξεκινούσε η διάσπαση της ΕΕ. Έτσι, αυτό που είναι πιο πιθανό να συμβεί τώρα είναι ότι η Ουγγαρία θα χρησιμοποιήσει αυτό το βέτο για να κάνει την ΕΕ να υποχωρήσει στις παραβιάσεις του «κράτους δικαίου» που δικαιολογούν την αποκοπή της Ουγγαρίας από τις κατανομές του προϋπολογισμού της στην ΕΕ. 

Επειδή οι Βρυξέλλες και οι υποστηρικτές τους από τα παρασκήνια θέλουν οπωσδήποτε αυτήν την απαγόρευση του ρωσικού πετρελαίου όσο το θέλουν οι ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο. Είναι μέρος της μακροπρόθεσμης στρατηγικής τους να αιμορραγήσουν τη Ρωσία, μετά τη μετατροπή της Ουκρανίας σε Αφγανιστάν 2.0. Και είναι στις διαφορές μεταξύ της βιομηχανίας πετρελαίου και της βιομηχανίας φυσικού αερίου όπου πιστεύουν ότι μπορούν να επιτύχουν αυτόν τον στόχο.

Δυστυχώς, ζούμε μια εποχή όπου οι πιο ισχυροί άνθρωποι στον κόσμο (τουλάχιστον στο μυαλό τους) προσπαθούν ανοιχτά να καταστρέψουν την αγορά πετρελαίου για τους δικούς τους σκοπούς και την ατζέντα τους. Εργάζονται ενεργά για να κάνουν τις τιμές του πετρελαίου και του φυσικού αερίου ασταθείς σε σημείο να καταστρέψουν τις επενδύσεις στη βιομηχανία.

Είναι οι μη εκλεγμένοι ολιγάρχες, οι τραπεζίτες, η κληρονομική εξουσία και οι νέοι Made Men (με την έννοια της μαφίας) που συγκεντρώνονται στο Νταβός της Ελβετίας κάθε χρόνο για να αποφασίσουν για το μέλλον της ανθρωπότητας. Και είναι η ατζέντα τους, χρησιμοποιώντας την Κλιματική Αλλαγή και τις διεθνείς απειλές όπως ο βιοπόλεμος και η τρομοκρατία ως δικαιολογία για μια μαζική επέκταση του κράτους επιτήρησης και τον έλεγχό τους πάνω σε όλα τα πράγματα, αλλά κυρίως στα χρήματα.

Ο τεράστιος σωρός φυσικών πόρων της Ρωσίας και η κυβέρνηση με κυρίαρχο πνεύμα στέκονται εντελώς εμπόδιο σε αυτό. Αν πιστεύετε το αντίθετο, έχετε γκαζώσει από την προπαγάνδα του Νταβός.

Η βιομηχανία πετρελαίου γενικά δεν είναι προσανατολισμένη για μαζική μακροπρόθεσμη αποθήκευση λόγω κραδασμών προσφοράς/ζήτησης, επειδή δεν υπάρχει κυριολεκτικά καμία ανάγκη για αυτό. Αυτό που επεκτείνεται είναι η ικανότητα μετακίνησης για να το καταναλώσει, όχι αποθήκευσης σε μεγάλες δεξαμενές ελπίζοντας ότι κάποιος θα το αγοράσει.

Ο κλάδος έχει όλη την πλεονάζουσα ικανότητα που χρειάζεται για να συντονίσει την προσφορά και τη ζήτηση εντός αρκετά αυστηρών ανοχών. Δεν είναι «ακριβώς έγκαιρη» η παράδοση, αλλά δεν είναι ικανή να απορροφήσει ένα σοκ ζήτησης 20%. Και εδώ είναι που η Δύση πιστεύει ότι έχει έναν μεγάλο μοχλό να χρησιμοποιήσει εναντίον της Ρωσίας αυτή τη στιγμή. Σύμφωνα με όλες τις εκτιμήσεις, η Ευρώπη είναι ένας από τους μεγαλύτερους πελάτες πετρελαίου της Ρωσίας, με το λιμάνι του Ρότερνταμ να λαμβάνει και να διυλίζει έως και 1,4 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα πριν από τον πόλεμο.

Η Washington Post είχε ένα αξιοπρεπές άρθρο που αναλύει πού πηγαίνουν οι εξαγωγές της Ρωσίας. Από τα περίπου 7,2 εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως που εξάγει η Ρωσία στον κόσμο, τα 4,8 εκατομμύρια πηγαίνουν σε χώρες, οι περισσότερες στην Ευρώπη, που λένε ότι δεν θέλουν πλέον να το αγοράζουν από εκεί.

Η έλλειψη χωρητικότητας αποθήκευσης δεν θα πρέπει να είναι μεγάλη υπόθεση εάν η Ρωσία εξήγαγε το μεγαλύτερο μέρος του πετρελαίου στην Ευρώπη με πλοίο, πράγμα που κάνει. Σύμφωνα με μια πρόσφατη έκθεση της Transport & Environment, μιας ΜΚΟ που είναι πλήρως προσανατολισμένη στο να πείσει την Ευρώπη να εγκαταλείψει τη ρωσική ενέργεια, ο αγωγός Druzhba προμηθεύει μόνο περίπου το 10% του ρωσικού πετρελαίου στην ευρωπαϊκή αγορά.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Αυτό είναι ένα ασήμαντο 250.000 βαρέλια την ημέρα. Το εμπάργκο των ΗΠΑ είναι πιο επικίνδυνο για τη ρωσική οικονομία, όπου το 2021 οι ΗΠΑ, που έπρεπε να αντικαταστήσουν τα βαρέλια που επιβλήθηκαν από τη Βενεζουέλα από τον πρώην Πρόεδρο Τραμπ, εισήγαγαν κατά μέσο όρο 600.000 βαρέλια την ημέρα. Αυτές οι εισαγωγές άρχισαν να ξεραίνονται το 2022, πολύ πριν η Ρωσία εισβάλει στην Ουκρανία.

Αλλά, εάν η υποστήριξη του πετρελαίου του αγωγού δεν είναι τόσο μεγάλο πλήγμα για την παραγωγή της Ρωσίας, τι προσπαθεί να επιτύχει η ΕΕ εδώ; Διαταράσσοντας τις διαδρομές που ακολουθεί συνήθως το πετρέλαιο σε όλο τον κόσμο, υπάρχει τώρα μια διαρθρωτική έλλειψη δεξαμενόπλοιων για τη μεταφορά πετρελαίου που απαιτείται. Δεδομένου ότι πολλά από αυτά τα βαρέλια, περισσότερα από 2 εκατομμύρια την ημέρα, πρέπει τώρα να κάνουν πολύ μεγαλύτερα ταξίδια.

Αυτό το σοκ προσφοράς στην αγορά των δεξαμενόπλοιων και οι επιπτώσεις του πρόσθετου κόστους στα ταξίδια, ελπίζεται ότι θα δημιουργήσουν μια καταρρακτώδη υποστήριξη στη ρωσική πετρελαϊκή βιομηχανία, αναγκάζοντας τα προβλεπόμενα χτυπήματα στην παραγωγή. Αυτό, με τη σειρά του, θα επηρεάσει το θετικό εμπορικό ισοζύγιο του, το οποίο «τροφοδοτεί την πολεμική μηχανή του Πούτιν». Θα παρουσιάσει επίσης την ευκαιρία στους ανταγωνιστές της Ρωσίας να εισέλθουν και να τους κλέψουν μερίδιο αγοράς.

Μέσω αυτού του μηχανισμού και των προσπαθειών στη Δύση να αλλάξει η χρήση ενέργειας στην Ευρώπη, το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα είναι να καταστρέψει την ικανότητα της Ρωσίας να συνεχίσει τον πόλεμο λιμοκτονώντας την από το απαραίτητο κεφάλαιο.

Εάν η ηγεσία της ΕΕ, που ανήκει στο Νταβός, ενεργούσε κατά μέσο όρο για λογαριασμό των Ευρωπαίων, θα χρησιμοποιούσε το προφανές κόστος της αποκοπής της Ευρώπης από τη ρωσική ενέργεια για να πει στις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο να το μηδενίσει. Αντίθετα, το μόνο που ακούμε από αυτούς είναι πώς η Γερμανία μπορεί να απογαλακτιστεί εντελώς από τη ρωσική ενέργεια μέσα σε ένα χρόνο.

Δεν έχει σημασία ότι αυτό δεν είναι καλό για τη γερμανική βιομηχανία ή τον γερμανικό λαό μακροπρόθεσμα. Η ρωσική ενέργεια είναι μακράν η φθηνότερη λύση για αυτούς, καθιστώντας την εργασία τους όσο πιο ανταγωνιστική μπορεί να είναι. Αντίθετα, αφού βοήθησαν στην κατασκευή της κρίσης στην Ουκρανία, υποστηρίζουν τώρα την ιδέα ότι είναι ηθική επιταγή για τους Γερμανούς να υποφέρουν χωρίς φαγητό, ζέστη και άλλες βασικές ανάγκες μιας υποτιθέμενης προηγμένης κοινωνίας του πρώτου κόσμου για να νικήσουν τους κακούς Ρώσους.

Στα χρόνια που προηγήθηκαν αυτής της σύγκρουσης θα είχαν εργαστεί για να εφαρμόσουν τις Συμφωνίες του Μινσκ. Θα είχαν άρει τις οικονομικές κυρώσεις στη Ρωσία και θα είχαν καταλήξει σε συμφωνία για την Κριμαία και το Ντονμπάς πολιτικά, και θα άφηναν τις ΗΠΑ και το Ηνωμένο Βασίλειο να στρίβουν στον άνεμο.

Το βαθύτερο εμπόριο μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ θα είχε τελικά εξουδετερώσει την εχθρότητα και η επιμονή των ΗΠΑ να εξοπλίσουν την Ουκρανία θα είχε γίνει πολιτικά άλμπατρος ενώ η Ευρώπη θα κοιτούσε σε μια πιθανή αναγέννηση, αντί για μια οικονομική μαύρη τρύπα.

Η Γαλλία και η Γερμανία δεν θα είχαν προδώσει τις δικές τους προσπάθειες για διπλωματία.

Η ιδέα ότι η Ευρώπη φοβάται μια ρωσική εισβολή στην Πολωνία ή ακόμα και στη Γερμανία, η οποία καθιστά αναγκαία την επέκταση του ΝΑΤΟ μέχρι τα σύνορά του στο Ντονμπάς, είναι γελοία. Ο στρατός της Ρωσίας δεν είναι κατασκευασμένος σύμφωνα με αυτές τις γραμμές ούτε η απόδοσή του στην Ουκρανία αποδεικνύει ότι είναι ικανός για μια τέτοια επιχείρηση.

Αυτό που εκτυλίσσεται τώρα είναι ένα σενάριο που γράφτηκε πριν από πολύ καιρό. Ο πόλεμος της Δύσης εναντίον της Ρωσίας βρίσκεται εδώ και καιρό στα στάδια σχεδιασμού. Οι Ρώσοι το καταλαβαίνουν αυτό καλύτερα από ό,τι πολλοί είναι πρόθυμοι να δεχτούν. Η ηγεσία τους, ο Πούτιν και ο υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ, το έχουν διατυπώσει πολύ ξεκάθαρα σε κάθε στάδιο του πολέμου μέχρι σήμερα.

Δεν τρέφουν αυταπάτες για το πού είναι πρόθυμες η Δύση και το Νταβός να φτάσουν αυτή τη σύγκρουση, γι' αυτό και έχουν απειλήσει σοβαρά να χτυπήσουν τα πραγματικά «κέντρα αποφάσεων» που δίνουν στις ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις τις εντολές πορείας τους. Αυτές είναι προειδοποιήσεις όχι προς τους πολιτικούς μας, αλλά προς εμάς. Εδώ οδηγούν τα πράγματα.

Όταν βλέπετε ένα μπλοκ τόσο ισχυρό όσο η Ευρωπαϊκή Ένωση να είναι πρόθυμο να διαπράξει τόσο μεγάλους εγχώριους βανδαλισμούς—και να κατηγορήσει το θύμα της αχαλίνωτης επιθετικότητάς του— προκύπτει η σκέψη ότι έχουμε ξεπεράσει πολύ το σημείο της ορθολογικής διευθέτησης.

Ακολουθήστε το Πενταπόσταγμα στο Google news Google News

ΔΗΜΟΦΙΛΗ

Ελληνοτουρκικά 0

Άλλα κόλπα με το Ισραήλ με τεχνολογία C-UAS κατά των τουρκικών UCAV-Στα σκαριά σχέδιο ανάπτυξης ελληνικών πλοίων-αεροσκαφών μέσα σε αμερικανικές δυνάμεις στην Α.Μεσόγειο

Το αμερικανο- εβραίικό ινστιτούτο jinsa ζητά από την Ουάσιγκτον να σταλούν μόνιμα στην Ελλάδα αντιτορπιλικά (DDG) ενώ...