Η φωτιά που κατακαίει τη Μέση Ανατολή τον τελευταίο μήνα δεν κατέστρεψε μόνο στρατιωτικές υποδομές και δίκτυα αεράμυνας, αλλά έκαψε ολοσχερώς και τις προηγούμενες διπλωματικές γέφυρες.
Τα γνώριμα κανάλια επικοινωνίας μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης, που περνούσαν μέσα από τα γραφεία των Στιβ Γουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, καθώς και από τις αίθουσες των παλατιών σε Ομάν και Κατάρ, αποτελούν
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Έρχεται δελτίο ζωής! Ο Απρίλιος θα είναι ο μήνας που η Ευρώπη θα "στεγνώσει" από καύσιμα
πλέον παρελθόν. Η στρατιωτική κλιμάκωση και ο αποκεφαλισμός της ιρανικής ηγεσίας (συμπεριλαμβανομένου του Αλί Λαριτζανί) έχουν αναδείξει ένα νέο, απρόσμενο «καστ» πρωταγωνιστών στη διεθνή σκακιέρα.
Το ιρανικό «ναι» στον Τζέι Ντι Βανς
Η πιο ηχηρή εξέλιξη είναι η ξεκάθαρη προτίμηση της Τεχεράνης προς το πρόσωπο του Αμερικανού αντιπροέδρου, Τζέι Ντι Βανς. Για το ιρανικό καθεστώς, οι Γουίτκοφ, Κούσνερ, ακόμα και ο ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο, είναι «καμένα χαρτιά», ταυτισμένα με την αμερικανική στρατηγική που οδήγησε στους πρόσφατους βομβαρδισμούς. Αντίθετα, ο Βανς φέρει το πολιτικό πλεονέκτημα της απόστασης από τις προηγούμενες, αποτυχημένες (όπως τις κρίνει το Ιράν) διαπραγματεύσεις.
Ο πρώην πεζοναύτης έχει εκφράσει επανειλημμένα τον σκεπτικισμό του απέναντι στις αμερικανικές στρατιωτικές περιπέτειες στη Μέση Ανατολή, χαρακτηρίζοντας έναν πόλεμο με το Ιράν ως «εξαιρετικά δαπανηρό».
Αυτή η ρεαλιστική, σχεδόν απομονωτιστική προσέγγιση, τον καθιστά στα μάτια των Ιρανών έναν συνομιλητή που ενδέχεται να επιδιώξει έναν έντιμο συμβιβασμό, αντί να απαιτεί την πλήρη και ταπεινωτική παράδοση της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Το πανούργο σχέδιο της Κίνας χαρτογράφησης τριών ωκεανών-Στόχος η επικράτηση έναντι των ΗΠΑ στον υποβρύχιο πόλεμο παγκοσμίως
Για τον Λευκό Οίκο, η ανάθεση αυτού του ρόλου στον Βανς είναι το απόλυτο "crash test": αν πετύχει, η κυβέρνηση Τραμπ θα πιστωθεί μια ιστορική ειρηνευτική νίκη· αν αποτύχει, θα επιβεβαιωθεί το αφήγημα των «γερακιών» ότι το Ιράν καταλαβαίνει μόνο τη γλώσσα της ισχύος.
Ο Γκαλιμπάφ στο τιμόνι της διασωθείσας ηγεσίας
Στο εσωτερικό του Ιράν, η κατάσταση περιγράφεται ως εύθραυστη. Μέσα σε αυτό το κενό ηγεσίας, ο πρόεδρος του ιρανικού κοινοβουλίου και πρώην διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης, Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ, αναδύεται ως η αναγκαστική επιλογή της Τεχεράνης.
Ο Γκαλιμπάφ συνδυάζει δύο κρίσιμα στοιχεία: αδιαμφισβήτητη στρατιωτική αξιοπιστία απέναντι στους σκληροπυρηνικούς και ισχυρή θεσμική νομιμοποίηση. Είναι ο άνθρωπος που καλείται να κρατήσει ενωμένο το καθεστώς απέναντι στις εσωτερικές υποψίες που καλλιεργεί έντεχνα ο Τραμπ με τις δηλώσεις του περί «μυστικών συνομιλητών».
Το Πακιστάν: Διαμεσολαβητής από ανάγκη
Η πιο ενδιαφέρουσα, ίσως, μετατόπιση αφορά τον γεωγραφικό άξονα της διαμεσολάβησης. Το Ομάν και το Κατάρ, ευρισκόμενα εντός της ζώνης πυρός και φιλοξενώντας αμερικανικές βάσεις, έχουν χάσει την ευελιξία τους. Τη θέση τους παίρνει το Πακιστάν, όχι από διπλωματική φιλοδοξία, αλλά από καθαρό ένστικτο εθνικής επιβίωσης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Γιατί ο πόλεμος του Τραμπ στο Ιράν είναι χειρότερος από το Ιράκ και το Βιετνάμ μαζί!
Το Ισλαμαμπάντ τρέμει στην ιδέα μιας πλήρους κατάρρευσης του Ιράν. Μια τέτοια εξέλιξη θα πυροδοτούσε ένα τεράστιο κύμα προσφύγων προς το -ήδη κορεσμένο από Αφγανούς- Πακιστάν, ενώ θα αποσταθεροποιούσε πλήρως την επαρχία του Μπαλουχιστάν.
Επιπλέον, το κλείσιμο του Ορμούζ στραγγαλίζει την πακιστανική οικονομία. Με το πλεονέκτημα ότι δεν φιλοξενεί αμερικανικές βάσεις που θα το καθιστούσαν στόχο ιρανικών αντιποίνων, και αξιοποιώντας τις προσωπικές σχέσεις του αρχηγού του πακιστανικού στρατού, Ασίμ Μουνίρ, με τον Ντόναλντ Τραμπ, το Πακιστάν καθίσταται ο ιδανικός, ουδέτερος κόμβος επικοινωνίας.
