Καθώς η διεθνής προσοχή είναι στραμμένη στους πυραύλους και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις στη Μέση Ανατολή, στο εσωτερικό του Ιράν εκτυλίσσεται ένας δεύτερος, πολύ πιο σκοτεινός πόλεμος.
Όπως αποκαλύπτει σε εκτενή της ανάλυση η Washington Post, επικαλούμενη το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Ιράν, η Ισλαμική Δημοκρατία δεν μάχεται πλέον μόνο για τη γεωπολιτική της επιρροή, αλλά προετοιμάζεται για μια νέα σφαγή εναντίον του ίδιου της του λαού.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Επίθεση με UUV σε ρωσικό δεξαμενόπλοιο στον Βόσπορο
Βλέποντας την οργή της κοινωνίας να ξεχειλίζει και τη νομιμοποίηση τους να καταρρέει, οι Αγιατολάχ χρησιμοποιούν την εξωτερική απειλή με τον πιο κυνικό τρόπο. Η σύγκρουση λειτουργεί ως ο απόλυτος αντιπερισπασμός. Με το αφήγημα του «εξωτερικού κινδύνου», το καθεστώς επιχειρεί να νομιμοποιήσει τη βίαιη καταστολή της ιρανικής νεολαίας και κάθε φωνής αμφισβήτησης.
Η πρόσφατη εκτέλεση τριών νεαρών διαδηλωτών είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Οι κυνικές δηλώσεις του επικεφαλής της ιρανικής Δικαιοσύνης, Γκολαμχοσεΐν Μοχσενί Ετζεΐ, ότι κάθε διαφωνία θα αντιμετωπίζεται ως «συνεργασία με τον εχθρό», μετατρέπουν αυτόματα εκατομμύρια πολίτες σε εν δυνάμει προδότες που πρέπει να εξοντωθούν.
Το φάντασμα του 1988 και ο μηχανισμός του τρόμου
Τα σημάδια που έρχονται από το εσωτερικό της χώρας παραπέμπουν ευθέως στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ιρανικής ιστορίας. Το φάντασμα των μαζικών εκκαθαρίσεων του 1988, όταν χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι εκτελέστηκαν μυστικά μέσα στις φυλακές και πετάχτηκαν σε ανώνυμους ομαδικούς τάφους, πλανάται ξανά πάνω από την Τεχεράνη.
Σήμερα, τα εκτελεστικά όργανα αυτού του αθόρυβου ολοκαυτώματος είναι οι ένοπλες πολιτοφυλακές της Basij και οι Φρουροί της Επανάστασης. Με αυθαίρετα μπλόκα στους δρόμους της Τεχεράνης και της Μασχάντ, με εξονυχιστικούς ελέγχους στα κινητά τηλέφωνα των πολιτών και με μηνύματα που προαναγγέλλουν πλήγματα «ισχυρότερα από εκείνα του Ιανουαρίου», το κράτος επιβάλλει μια δυστοπική, ασφυκτική πραγματικότητα.
Δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εκτιμάται ότι κρατούνται ήδη στιβαγμένοι σε κελιά, αποκομμένοι από τις οικογένειες τους. Αντιμετωπίζουν καθεστωτικά, επαναστατικά δικαστήρια-παρωδία, τα οποία μοιράζουν θανατικές καταδίκες βασισμένες σε ομολογίες που έχουν αποσπαστεί με φρικτά βασανιστήρια.
Η ηγεσία του Ιράν γνωρίζει καλά πως ένα μεγάλο κομμάτι της ιρανικής κοινωνίας έχει προ πολλού ξεπεράσει το όριο του φόβου.
Ενώ τα διεθνή επιτελεία μετρούν στρατιωτικές δυνατότητες και αποθέματα πετρελαίου, το πραγματικό, ανθρώπινο δράμα γράφεται αυτή τη στιγμή στα σκοτεινά κελιά των πολιτικών κρατουμένων. Εκεί όπου η Τεχεράνη ετοιμάζεται να πνίξει στο αίμα κάθε φωνή, βαφτίζοντας τις εκτελέσεις «εθνική άμυνα».
