Ενώ το 2022 οι Άραβες πανηγύριζαν κρυφά για τις διαδηλώσεις, σήμερα, στις 14 Ιανουαρίου 2026, τα πρόσωπά τους είναι χλωμά.
Τότε, το 2022, οι μοναρχίες του Κόλπου έδιναν «τροφή» στις διαδηλώσεις μέσω των ΜΜΕ τους, ελπίζοντας να ξεφορτωθούν την ιρανική επιρροή. Σήμερα, ο Economist αποκαλύπτει μια νευρικότητα που κόβει την ανάσα. Το Ιράν δεν είναι πια ο «κολοσσός» του παρελθόντος. Μετά από 12 ημέρες ανελέητων βομβαρδισμών από ΗΠΑ και Ισραήλ τον περασμένο Ιούνιο, και με τον διοικητή Σαλάμι νεκρό από ισραηλινή επιδρομή, η Τεχεράνη μοιάζει με «δύναμη δεύτερης κατηγορίας». Αλλά αυτός ακριβώς ο «τραυματισμένος λύκος» είναι που τους τρομάζει περισσότερο!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Παράταση στο μαρτύριο! Δεν εκτελέστηκε σήμερα ο Ιρανός διαδηλωτής Ερφάν Σολτάνι που έχει καταδικαστεί σε θάνατο
Ο Ιρανός ΥΠΕΞ Αραγκί υπέγραφε προ ημερών το βιβλίο του για τη «Δύναμη της Διαπραγμάτευσης», την ώρα που η δική του αποτυχία οδήγησε τα αμερικανικά B-2 να ισοπεδώσουν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Fordow! Οι Άραβες δεν τον φοβούνται πια, αλλά γελούν με την κατάντια του. Όμως, αυτό το γέλιο παγώνει όταν σκέφτονται τον Ντόναλντ Τραμπ.
Στις 13 Ιανουαρίου, ο Αμερικανός πρόεδρος συναντήθηκε με τους συμβούλους του για να αποφασίσει το τελικό χτύπημα. Υποσχέθηκε «βοήθεια» στους διαδηλωτές, αλλά οι Άραβες ξέρουν ότι αυτή η βοήθεια μπορεί να σημαίνει ολοκληρωτική ανάφλεξη. Το Ιράν, αν και αποδυναμωμένο, διαθέτει ακόμα χιλιάδες πυραύλους μικρού βεληνεκώς. Ήδη χτύπησαν τη βάση αλ-Ουδεΐντ στο Κατάρ ως προειδοποίηση! Η Τεχεράνη τους το είπε καθαρά: «Αν μας χτυπήσουν ξανά, θα καείτε κι εσείς στο Μπαχρέιν και σε όλο τον Κόλπο».
Οι Άραβες ηγέτες έχουν ζήσει την καταστροφή του Ιράκ και της Συρίας. Το τελευταίο που θέλουν είναι ένα κατακερματισμένο Ιράν 92 εκατομμυρίων κατοίκων.
Προσφυγικά κύματα: Πού θα πάνε όλοι αυτοί οι άνθρωποι αν το κράτος διαλυθεί;
Ανεξέλεγκτα όπλα: Ποιος θα ελέγχει τα drones και τους πυραύλους αν το καθεστώς πέσει στο χάος;
Το Ουράνιο: Χιλιάδες κιλά ουρανίου παραμένουν εκεί, και η ιδέα να πέσουν σε χέρια τζιχαντιστών ή παραστρατιωτικών τρομάζει.
Δεν υπάρχει αγάπη για την Ισλαμική Δημοκρατία, αλλά υπάρχει ο τρόμος για το «κενό» που θα αφήσει πίσω της. Οι Άραβες προτιμούν έναν αδύναμο εχθρό παρά ένα ανεξέλεγκτο χάος που θα σπείρει προσφυγιά, ναρκωτικά και θάνατο σε όλη την περιοχή.
