Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Η Ρωσία συνεχίζει να τηρεί μια στάση «ελεγχόμενου ανταγωνισμού» απέναντι στα τουρκικά σχέδια στη Συρία το 2026, αποφεύγοντας την πλήρη υποστήριξη των επεκτατικών επιδιώξεων της Άγκυρας, ενώ παράλληλα διατηρεί ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας για την αποτροπή μιας απευθείας σύγκρουσης με το Ισραήλ.
Οι Τούρκοι δέχθηκαν μέσα σε λίγες ημέρες δύο σφοδρές επιθέσεις από την Ισραηλινή πολεμική Αεροπορία, μία σε απόσταση 50 χλμ από τα τουρκικά σύνορα, και μία χθες βράδυ στην ίδια την Δαμασκό, με τα ρωσικά Ραντάρ να "κοιτούν" από την άλλη πλευρά, αφήνοντας το καθεστώς Ερντογάν ανυπεράσπιστο.
Η Μόσχα επίτηδες τηρεί αυτήν την στάση, λόγω των τουρκικών παλινωδιών, το κλείσιμο των Στενών του Βοσπόρου, και την μεταφορά τουρκικών πυρομαχικών στην Ουκρανία.
Είναι ένας τρόπος εκδίκησης της Μόσχας στους Τούρκους, με τους οποίους έχουν μια ιδιότυπη λυκοφιλία ή οποία είναι κοντά στο τέλος της.
Μετά τις ραγδαίες γεωπολιτικές αλλαγές στη Συρία και την ανάληψη της εξουσίας από τη μεταβατική κυβέρνηση του Άχμεντ αλ-Σάραα (Ahmed al-Sharaa), η Μόσχα έχει μια νέα σχέση με τους πρώην Τζιχαντιστές.
Η Ρωσία έχει περάσει από τον ρόλο του απόλυτου προστάτη σε αυτόν του «εταίρου». Μόλις προχθές, η Ρωσία και η Συρία υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας που μετατρέπει τις ρωσικές στρατιωτικές βάσεις (Χμεϊμίμ και Ταρτούς) σε κοινές εγκαταστάσεις (ρωσο-συριακές) υπό αυξημένο συριακό έλεγχο.
Η Ρωσία επιδιώκει να διατηρήσει το στρατηγικό της πάτημα στη Μεσόγειο, στηρίζοντας την εδαφική ακεραιότητα της Συρίας και απορρίπτοντας ξένες αυθαιρεσίες, ειδικά αυτή της Τουρκίας η οποία δεν την συμνφέρει σε καμία περίπτωση.
Η Τουρκία διατηρεί περίπου 20.000 στρατιώτες στη Συρία και επιδιώκει να διευρύνει την επιρροή της μέσω αμυντικών συμφωνιών με τη νέα συριακή κυβέρνηση.
Η κόκκινη γραμμή της Μόσχας όμως είναι υπαρκτή. Παρόλο που Ρωσία και Τουρκία συμφώνησαν τον Αύγουστο του 2026 να συνεχίσουν τον συντονισμό τους στο συριακό έδαφος, η Μόσχα παραδοσιακά δεν στηρίζει μονομερείς τουρκικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, ή μόνιμη τουρκική εδραίωση που θα υπονόμευε τη συριακή κυριαρχία.
Ο Παράγοντας «Ισραήλ» και οι Περιφερειακές Εντάσεις
Η κατάσταση περιπλέχθηκε περαιτέρω μετά τις πρόσφατες αεροπορικές επιθέσεις του Ισραήλ στη βάση Αμπού αλ-Ντουχούρ (Abu al-Duhur) στη βόρεια Συρία (Αύγουστος 2026), με σκοπό να μπλοκαριστεί η ανάπτυξη τουρκικών δυνάμεων και συστημάτων αεράμυνας εκεί.
Η Μόσχα αποφεύγει να πάρει το μέρος της Τουρκίας σε μια πιθανή στρατιωτική αντιπαράθεση με το Ισραήλ στη Συρία. Αντιθέτως, εστιάζει στην αποφυγή αεροπορικών ατυχημάτων (deconfliction) και στη διατήρηση της δικής της περιορισμένης αλλά σταθερής παρουσίας.
Με τη Μόσχα, το Ισραήλ διατηρεί εδώ και χρόνια έναν δοκιμασμένο μηχανισμό αποφυγής στρατιωτικής εμπλοκής.
Για παράδειγμα όταν η ισραηλινή αεροπορία IAF επιχειρούσε εναντίον ιρανικών στόχων στη Συρία, Ρωσία δεν ενεργοποιούσε τα αντιαεροπορικά της συστήματα (όπως οι S-400 στο Χμεϊμίμ) εναντίον ισραηλινών μαχητικών αεροσκαφών.
Το Ισραήλ από την άλλη πλευρά, αναγνώριζε τις ρωσικές βάσεις στην Ταρτούς και το Χμεϊμίμ ως γεωπολιτικό δεδομένο που δεν απειλούσε άμεσα την ύπαρξή του.
Συνοψίζοντας, η Ρωσία δεν δίνει «λευκή επιταγή» στην Άγκυρα. Η σχέση τους στη Συρία παραμένει καθαρά συναλλακτική, με τη Μόσχα να προσπαθεί να εξισορροπήσει τα δικά της συμφέροντα απέναντι στην αυξανόμενη τουρκική, ισραηλινή και αμερικανική επιρροή στην περιοχή.
