Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Η Σερβία πραγματοποίησε μια ιστορική επίδειξη στρατιωτικής τεχνολογίας, ενσωματώνοντας για πρώτη φορά αυτόνομα χερσαία ρομπότ και drones σε σενάριο πλήρους επιθετικής επιχείρησης.
Κατά τη διάρκεια της μεγάλης στρατιωτικής άσκησης «Pobednik 2026» (Νικητής 2026) στο οροπέδιο Pešter, οι σερβικές ένοπλες δυνάμεις προσομοίωσαν μια συντονισμένη επίθεση σε κατοικημένη περιοχή χωρίς την άμεση φυσική παρουσία στρατιωτών στην πρώτη γραμμή κρούσης.
Αναπτύχθηκαν τετράποδα ρομπότ (σε συνεργασία με την κινεζική Minth), εξοπλισμένα με τρία είδη οπλισμού: πολυβόλα 7,62 mm, περιστροφικούς εκτοξευτές χειροβομβίδων και αντιαρματικά RPG.
Μη Επανδρωμένα Οχήματα (UGV)
Χρησιμοποιήθηκε το εγχώριο ερπυστριοφόρο ρομπότ Mali Miloš (Little Milos), το οποίο υποστήριξε τις ειδικές δυνάμεις μεταφέροντας βαρύ οπλισμό.
Ταυτόχρονα με τα χερσαία συστήματα, επιχείρησαν οκτώ διαφορετικοί τύποι drones (UAV), ανάμεσά τους και το σερβικό επιθετικό drone multicopter IKA-20-M.
Ο πρόεδρος της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς, τόνισε ότι η άσκηση αποτελεί το θεμέλιο για τη δημιουργία ενός «ψηφιακού στρατού» με στόχο την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας και της ειρήνης στην περιοχή.
Η άσκηση «Pobednik 2026» επιβεβαιώνει την ταχύτατη στροφή της Σερβίας προς τον αυτοματοποιημένο πόλεμο, συνδυάζοντας εγχώριες καινοτομίες με διεθνείς αμυντικές συνεργασίες.
Η εντυπωσιακή επίδειξη της Σερβίας στην πρόσφατη στρατιωτική άσκηση «Pobednik 2026» (Νικητής 2026) ανέδειξε τη ραγδαία πρόοδο της χώρας στα μη επανδρωμένα χερσαία συστήματα μάχης (UGVs) και τα drones, προκαλώντας έντονο προβληματισμό και στην Ελλάδα, σχετικά με τις δικές της καθυστερήσεις στην ενσωμάτωση ρομποτικών τεχνολογιών.
Κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στο σερβικό πεδίο δοκιμών Pešter, οι σερβικές ένοπλες δυνάμεις δεν περιορίστηκαν σε μια στατική έκθεση, αλλά εκτέλεσαν μια πλήρως συντονισμένη επιθετική ενέργεια σε κατοικημένη περιοχή χρησιμοποιώντας αποκλειστικά ρομποτικά συστήματα, χωρίς την άμεση φυσική παρουσία στρατιωτών στην πρώτη γραμμή κρούσης για πρώτη φορά.
Η Σερβία απέδειξε ότι διαθέτει μια ώριμη εγχώρια αμυντική βιομηχανία προσαρμοσμένη στα διδάγματα των σύγχρονων συγκρούσεων (π.χ. Ουκρανία).
Εμφανίστηκαν οπλικά συστήματα για πρώτη φορά με αυτόματα όπλα, τα οποία εκτέλεσαν αποστολές αναγνώρισης και προσβολής σε αστικό περιβάλλον.
Μη επανδρωμένα ερπυστριοφόρα Mali Miloš
Τα δοκιμασμένα UGVs της Σερβίας, εξοπλισμένα με πολυβόλα και εκτοξευτές βομβίδων, ανέλαβαν ρόλο υποστήριξης πεζικού, ενώ είδαμε και drones κρούσης με έλεγχο μέσω οπτικής ίνας, μια τεχνολογία που τα καθιστά απρόσβλητα σε συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου (αντίμετρα/παρεμβολές).
Η επίθεση των σερβικών "ρομπότ" θα λέγαμε, υποστηρίχθηκε ταυτόχρονα από σύγχρονα συστήματα πυροβολικού, όπως οι ισραηλινοί εκτοξευτές PULS που απέκτησε πρόσφατα το Βελιγράδι.
Η σύγκριση με την Ελλάδα
Η κριτική που διατυπώνεται εντός Ελλάδας εστιάζει στο γεγονός ότι, ενώ η χώρα μας συζητά επί σειρά ετών για την ανάγκη αμυντικής καινοτομίας, η Σερβία έχει ήδη περάσει στη μαζική παραγωγή και επιχειρησιακή αξιοποίηση εγχώριων πολεμικών ρομποτικών πλατφορμών.
Παρά τη δημιουργία του Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ) και τις εξαγγελίες για το «Αμυντικό Οικοσύστημα», η ελληνική πραγματικότητα περιορίζεται κυρίως σε μεμονωμένα πρωτότυπα ιδιωτικών εταιρειών ή ερευνητικών ιδρυμάτων, χωρίς αυτά να έχουν ενταχθεί μαζικά στον Ελληνικό Στρατό.
Η σερβική άσκηση λειτουργεί ως καμπανάκι αφύπνισης για την ανάγκη άμεσης μετάβασης από τη θεωρία στην πράξη, ειδικά για τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις που έχουν να αντιμετωπίσουν πολλαπλάσιο εχθρό στο πεδίο της μάχης, όποτε και αν αυτό λάβει χώρα.
Η χώρα μας έχει παρουσιάσει δείγματα γραφής στα χερσαία drones (UGVs), με την εγχώρια αμυντική βιομηχανία να εστιάζει στην πολυμορφικότητα και την προσαρμοστικότητα.
Παρά το γεγονός ότι δεν έχουν φτάσει ακόμα σε επίπεδο μαζικής κρατικής παραγωγής όπως στη Σερβία, αρκετές ελληνικές πλατφόρμες βρίσκονται σε στάδιο προχωρημένων δοκιμών, αξιολόγησης ή επιχειρησιακής χρήσης.
Τα κυριότερα ελληνικά μη επανδρωμένα οχήματα
Χερσαία Οχήματα (UGVs)«Θεμιστοκλής» : Αναπτύχθηκε από την ελληνική εταιρεία EODH σε συνεργασία με ευρωπαίους εταίρους. Είναι ένα ερπυστριοφόρο modular όχημα, σχεδιασμένο για επιχειρήσεις σε δύσβατα εδάφη (όπως ο Έβρος ή τα νησιά).
Μπορεί να εκτελεί αναγνώριση, επιτήρηση συνόρων, μεταφορά εφοδίων, αλλά και να εξοπλιστεί με τηλεχειριζόμενο σταθμό όπλων (RCWS) ή συστήματα anti-drone.
«Μινώταυρος» (Soukos Robots): Μια βαριά επίγεια ρομποτική πλατφόρμα που έχει σχεδιαστεί για να μεταφέρει συστήματα κατευθυνόμενης ενέργειας (λέιζερ - Directed Energy Weapons) ή τακτικά όπλα.
Στόχος του είναι η τυφλή εξουδετέρωση εχθρικών απειλών (drones, οχημάτων) σε μεγάλες αποστάσεις, χωρίς να εκτίθεται το προσωπικό.Πλατφόρμες Logistics και Διάσωσης (Altus LSA & UCANDRONE):
Ελληνικές εταιρείες που ειδικεύονται στα μη επανδρωμένα συστήματα έχουν αναπτύξει μικρότερα, τροχοφόρα ρομπότ υποστήριξης. Αυτά προορίζονται για την ασφαλή μεταφορά πυρομαχικών στην πρώτη γραμμή και, κυρίως, για την ασφαλή απομάκρυνση τραυματιών (MEDEVAC) από το πεδίο της μάχης κάτω από εχθρικά πυρά, αλλά μέχρι εκεί.
