Προσθέστε το pentapostagma.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης στην Google. Σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της την πέρασε πίσω από την ίδια πόρτα. Εκεί μεγάλωσε, εκεί γέρασε και εκεί πίστευε ότι θα περνούσε τα τελευταία της χρόνια. Όμως, στα 87 της, η Μαρικάρμεν Αμπασκάλ βρέθηκε αντιμέτωπη με την έξωση από το διαμέρισμά της στη Μαδρίτη, σε μία υπόθεση που προκάλεσε μαζικές διαδηλώσεις και άνοιξε ξανά τη συζήτηση για τη στεγαστική κρίση στην Ισπανία.
Έπειτα από ημέρες κινητοποιήσεων και έντονης δημόσιας πίεσης, η υπόθεση παίρνει πλέον διαφορετική τροπή. Οι εκπρόσωποι της ηλικιωμένης κατέληξαν σε συμφωνία με την ιδιοκτήτρια εταιρεία Urbagestión, η οποία ανοίγει τον δρόμο για την επιστροφή της στο σπίτι όπου κατοικούσε επί σχεδόν επτά δεκαετίες.
Η επιστροφή δεν έχει πραγματοποιηθεί ακόμη, καθώς η συμφωνία πρέπει να εγκριθεί από την ίδια τη Μαρικάρμεν και να ολοκληρωθούν οι τυπικές διαδικασίες. Οι όροι της, ωστόσο, διαφέρουν σημαντικά από εκείνους που είχαν οδηγήσει τη διαμάχη σε αδιέξοδο.
Οκτώ χρόνια μίσθωσης και ενοίκιο ανάλογο με τη σύνταξή της
Η συμφωνία προέκυψε τη Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου, έπειτα από περισσότερες από τέσσερις ώρες διαπραγματεύσεων ανάμεσα στους εκπροσώπους της Urbagestión, στη δικηγόρο της ηλικιωμένης, στην οικογένειά της και σε εκπροσώπους των ενοικιαστών.
Καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία είχε η δημοτική εταιρεία στέγασης της Μαδρίτης, EMVS Madrid, η οποία ανέλαβε τη διαμεσολάβηση μετά την αποτυχία προηγούμενης προσπάθειας εξεύρεσης λύσης.
Το νέο πλαίσιο προβλέπει οκταετή σύμβαση μίσθωσης, με το ενοίκιο να μην υπερβαίνει το 30% του καθαρού εισοδήματος της Μαρικάρμεν. Πρόκειται για ένα ποσό σημαντικά χαμηλότερο από εκείνο που είχε ζητήσει η ιδιοκτήτρια εταιρεία κατά τα προηγούμενα χρόνια.
Η δικηγόρος της, Μπεατρίθ Ντούρο, αντιμετώπισε την εξέλιξη ως σημαντικό βήμα για την επιστροφή της ηλικιωμένης στην κατοικία της, επισημαίνοντας παράλληλα τη σημασία που είχε η κοινωνική κινητοποίηση.
Από τα 500 ευρώ στις απαιτήσεις για 1.600
Η ιστορία της Μαρικάρμεν ξεκινά πολλές δεκαετίες πριν από τη σημερινή στεγαστική κρίση. Η 87χρονη ζούσε στο διαμέρισμα της συνοικίας Ρετίρο από τη δεκαετία του 1950, βάσει παλαιού καθεστώτος μίσθωσης, γνωστού στην Ισπανία ως renta antigua.
Το 2018, το ακίνητο πέρασε στην ιδιοκτησία της Urbagestión. Δύο χρόνια αργότερα, η εταιρεία την ενημέρωσε ότι έπρεπε να εγκαταλείψει το διαμέρισμα, επικαλούμενη ζητήματα που σχετίζονταν με τις προηγούμενες μεταβιβάσεις της μίσθωσης.
Σύμφωνα με την πλευρά της ηλικιωμένης, η Μαρικάρμεν δεν είχε καθυστερήσει ποτέ τις οικονομικές της υποχρεώσεις. Με μηνιαία σύνταξη περίπου 1.400 ευρώ, κατέβαλλε συνολικά γύρω στα 500 ευρώ για ενοίκιο και λογαριασμούς.
Η εταιρεία, ωστόσο, ζητούσε μίσθωμα 1.600 ευρώ τον μήνα, ποσό μεγαλύτερο από τη μηνιαία σύνταξή της. Το οικονομικό χάσμα ανάμεσα στις δύο πλευρές οδήγησε σε πολύχρονη διαμάχη, η οποία κορυφώθηκε με την έξωση της 23ης Σεπτεμβρίου.
Η έξωση που έβγαλε χιλιάδες Ισπανούς στους δρόμους
Η απομάκρυνση της Μαρικάρμεν από το σπίτι όπου είχε ζήσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, που γρήγορα ξεπέρασαν τα όρια μιας μεμονωμένης υπόθεσης.
Χιλιάδες πολίτες συμμετείχαν σε κινητοποιήσεις στη Μαδρίτη, ενώ διαδηλωτές εγκαταστάθηκαν στην Πουέρτα ντελ Σολ, δημιουργώντας έναν καταυλισμό συμπαράστασης.
Οι οργανώσεις ενοικιαστών συνέδεσαν την έξωση με την ευρύτερη στεγαστική κρίση της Ισπανίας, υποστηρίζοντας ότι η αύξηση των ενοικίων και η περιορισμένη διαθεσιμότητα προσιτής κατοικίας αφήνουν ολοένα περισσότερους πολίτες εκτεθειμένους στον κίνδυνο απώλειας του σπιτιού τους.
Ιδιαίτερη απήχηση είχε το γεγονός ότι η υπόθεση αφορούσε μία γυναίκα προχωρημένης ηλικίας, η οποία επί δεκαετίες είχε διατηρήσει την ίδια κατοικία. Μετά την έξωση, η Μαρικάρμεν χρειάστηκε να νοσηλευτεί, ενώ οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν με αίτημα να εξασφαλιστεί η επιστροφή της.
Η πρώτη πρόταση που απορρίφθηκε
Η Urbagestión είχε αρχικά προτείνει να παραχωρήσει το ακίνητο στη δημοτική εταιρεία στέγασης, ώστε η Μαρικάρμεν να μπορέσει να επιστρέψει μέσω του προγράμματος προσιτής κατοικίας Reviva.
Η συγκεκριμένη λύση απορρίφθηκε από την EMVS, καθώς το διαμέρισμα δεν πληρούσε τις απαιτούμενες προϋποθέσεις. Ένα από τα προβλήματα ήταν ότι το ακίνητο βαρυνόταν με στεγαστικό δάνειο, ενώ το πρόγραμμα προβλέπει διαφορετικό ιδιοκτησιακό και οικονομικό καθεστώς για την ένταξη των κατοικιών.
Μετά την απόρριψη, ο δήμος της Μαδρίτης προσφέρθηκε να αναλάβει ρόλο διαμεσολαβητή, οδηγώντας τις δύο πλευρές σε νέα συνάντηση.
Η διαδικασία πραγματοποιήθηκε μέσω της δημοτικής Υπηρεσίας Διαμεσολάβησης Ενοικιάσεων, η οποία προβλέπει εγγυήσεις για ιδιοκτήτες και ενοικιαστές. Μέσα από αυτή τη διαδικασία προέκυψε η συμφωνία για τη νέα οκταετή μίσθωση.
Μία προσωπική ιστορία που άνοιξε τη συζήτηση για τη στέγαση
Η περίπτωση της Μαρικάρμεν προκάλεσε συζητήσεις και σε πολιτικό επίπεδο, με οργανώσεις και εκπροσώπους κομμάτων να διατυπώνουν διαφορετικές προτάσεις για την προστασία των ενοικιαστών και τη διαχείριση της στεγαστικής κρίσης.
Οι ενώσεις ενοικιαστών ζητούν ισχυρότερες δικλίδες προστασίας για τα ευάλωτα νοικοκυριά, ενώ η συζήτηση περιλαμβάνει επίσης τα δικαιώματα των ιδιοκτητών, τη διαθεσιμότητα κατοικιών και τις δυνατότητες παρέμβασης των δημόσιων αρχών.
Η συμφωνία για τη Μαρικάρμεν δεν επιλύει τα ευρύτερα προβλήματα της ισπανικής αγοράς κατοικίας. Προσφέρει, ωστόσο, μία συγκεκριμένη διέξοδο σε μία υπόθεση που συγκέντρωσε μεγάλο δημόσιο ενδιαφέρον.
Για την 87χρονη, το επόμενο βήμα είναι η αποδοχή της συμφωνίας και η επιστροφή στο σπίτι της. Για όσους διαδήλωσαν στο πλευρό της, η συζήτηση δεν σταματά εκεί: το ερώτημα που παραμένει είναι πώς θα προστατεύονται στο μέλλον άνθρωποι οι οποίοι, ύστερα από δεκαετίες σε μια κατοικία, βρίσκονται αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο να την αποχωριστούν.
