Το εσωτερικό σκηνικό στην Τουρκία θυμίζει καζάνι που βράζει, με την αντιπαράθεση μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης να ξεφεύγει από τα όρια της θεσμικής κριτικής. Η ανταλλαγή κατηγοριών για «ξένα κέντρα» και «μαύρο χρήμα» αποτελεί τη νέα κανονικότητα, καθώς ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και ο Οζγκιούρ Οζέλ επιδίδονται σε ένα παιχνίδι αλληλοεξόντωσης.
Η γραμμή άμυνας του Ερντογάν και η αντεπίθεση
Ο Τούρκος Πρόεδρος, πιστός στην προσφιλή του μέθοδο να αποδίδει κάθε εσωτερική δυσκολία σε «σκοτεινά κέντρα» που δρουν εντός της χώρας, επιχείρησε να απονομιμοποιήσει το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP). Κατηγορώντας το για «εσωτερικό πόλεμο» και εξάρτηση από ξένες δυνάμεις, ο Ερντογάν στοχεύει να κλονίσει την αξιοπιστία της αντιπολίτευσης στα μάτια του συντηρητικού εκλογικού σώματος, εμφανίζοντάς την ως έναν ετερόκλητο σχηματισμό που εξυπηρετεί ξένα συμφέροντα.
Ο Οζγκιούρ Οζέλ, ωστόσο, επέλεξε μια τακτική που στερείται ευγενειών, επιστρέφοντας την κατηγορία με το ίδιο νόμισμα. Χαρακτηρίζοντας τον Ερντογάν ως το «μοναδικό ξένο κέντρο» μέσα στο κόμμα του, ο Οζέλ υποστηρίζει ουσιαστικά ότι ο Πρόεδρος είναι ο κύριος μοχλός αποσταθεροποίησης που επιχειρεί να διχάσει το CHP για να διατηρήσει την απόλυτη κυριαρχία του.
Η «ελπίδα» ως μοναδικό χαρτί
Η περιοδεία του Οζέλ στην τουρκική επαρχία δεν είναι τυχαία. Με το ηθικό των οπαδών του CHP στο ναδίρ μετά την ήττα του 2023, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιχειρεί να ανασυνθέσει το κομματικό του ακροατήριο. Η ρητορική του για «αλλαγή» που θα ξεκινήσει από το εσωτερικό του κόμματος για να συμπαρασύρει ολόκληρη την Τουρκία, αποτελεί μια προσπάθεια να κατευνάσει το ρεύμα απαισιοδοξίας που οδηγεί τους νέους εκτός της χώρας.
Ωστόσο, η ρητορική περί «ελπίδας» προσκρούει στην ωμή πραγματικότητα της τουρκικής πολιτικής σκηνής. Ο Ερντογάν δεν ελέγχει μόνο τον κρατικό μηχανισμό, αλλά διαθέτει και την ικανότητα να ορίζει την ατζέντα, μετατρέποντας κάθε εσωκομματικό πρόβλημα της αντιπολίτευσης σε ζήτημα «εθνικής ασφάλειας».
Το αδιέξοδο της σύγκρουσης
Η πολιτική σύγκρουση εισέρχεται πλέον σε μια φάση όπου τα όρια μεταξύ κομματικής αντιπαράθεσης και επιβίωσης γίνονται δυσδιάκριτα. Ο Οζέλ ποντάρει στην κινητοποίηση των συνδικάτων και των επιμελητηρίων, ελπίζοντας να δημιουργήσει ένα ρεύμα που δεν θα μπορεί να αναχαιτιστεί από το προεδρικό μέγαρο. Ο Ερντογάν, από την πλευρά του, δείχνει έτοιμος να εξαντλήσει κάθε μέσο για να διατηρήσει τον έλεγχο.
Σε μια χώρα όπου οι δικαστικές αποφάσεις και οι παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις των κομμάτων αποτελούν εργαλεία εξουσίας, η προσπάθεια του CHP να «αλλάξει την Τουρκία» μοιάζει με μια άσκηση ισορροπίας σε τεντωμένο σχοινί. Η ιστορία της τουρκικής Δημοκρατίας έχει δείξει ότι όταν ο «Σουλτάνος» νιώθει απειλή, ο πρώτος που τίθεται στο στόχαστρο είναι η θεσμική λειτουργία της ίδιας της αντιπολίτευσης.
