Η Τουρκία του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποφάσισε να τινάξει στον αέρα κάθε διπλωματικό πρόσχημα, εξαπολύοντας μια πρωτοφανή σε ένταση και θράσος επίθεση κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή τη φορά, το «όπλο» της Άγκυρας δεν είναι μόνο οι στρατιωτικές απειλές, αλλά μια οργισμένη ιδεολογική προπαγάνδα που στοχοποιεί τη θρησκευτική ταυτότητα της Γηραιάς Ηπείρου και την ηγεσία της, σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να συσπειρώσει το εσωτερικό της ακροατήριο και να δικαιολογήσει τις δικές της αυταρχικές παρεκκλίσεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Ρωσική ρουλέτα στα Στενά του Ορμούζ! Το ριψοκίνδυνο σχέδιο των ΗΠΑ για να περάσουν τα τάνκερ
Η στοχοποίηση της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και το «Χριστιανικό Κλαμπ»
Ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος AKP, Ομέρ Τσελίκ, ανέλαβε τον ρόλο του «ιεροκήρυκα» αυτής της επίθεσης, βάζοντας στο στόχαστρο προσωπικά την Πρόεδρο της Κομισιόν. Με δηλώσεις που στάζουν μένος, ισχυρίστηκε πως η φον ντερ Λάιεν ηγείται μιας μυστικής ατζέντας που σκοπό έχει να «μπλοκάρει» την Τουρκία, επειδή δήθεν η Ευρώπη έχει μετατραπεί σε μια μισαλλόδοξη «χριστιανική λέσχη».
Στην πραγματικότητα, ο Τσελίκ επιχειρεί να βαφτίσει τη δίκαιη κριτική των Βρυξελλών —που αφορά τη διάλυση του κράτους δικαίου, τις φυλακίσεις δημοσιογράφων και τον στρατιωτικό επεκτατισμό— ως θρησκευτικό διωγμό. Είναι ένας κλασικός τακτικισμός. Η Άγκυρα φοράει τον μανδύα του «θύματος» για να κρύψει το πρόσωπο του θύτη που παραβιάζει συστηματικά κάθε δημοκρατική αξία.
Συνεχίζοντας το κρεσέντο του, ο Τσελίκ τόλμησε να μιλήσει για μια Ευρώπη που «πρόδωσε τον Διαφωτισμό», ισχυριζόμενος πως οι Βρυξέλλες έχουν αντικαταστήσει την ορθολογική πολιτική με έναν ιδεολογικό φανατισμό κατά των Μουσουλμάνων. Πρόκειται για μια πλήρη αντιστροφή της αλήθειας. Η Τουρκία είναι εκείνη που έχει παγώσει την ενταξιακή της πορεία, αρνούμενη να συμμορφωθεί με τους κανόνες που ισχύουν για όλους.
Αντί να απαντήσει για τις εκκαθαρίσεις αντιφρονούντων και τις προκλήσεις στο Αιγαίο, η τουρκική ηγεσία επιλέγει να μιλά για «ισλαμοφοβία», χρησιμοποιώντας τη θρησκεία ως ασπίδα για να καλύψει τις επιθετικές της κινήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Συρία, όπου αμφισβητεί ευθέως τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας και της Κύπρου.
Ο Τσελίκ παρουσίασε τη γραμμή Ερντογάν ως τη μοναδική «συμμαχία της ανθρωπότητας», την ώρα που η χώρα του εργαλειοποιεί με τον πιο κυνικό τρόπο το μεταναστευτικό δράμα, απειλώντας να «ανοίξει τις πύλες» κάθε φορά που θέλει να εκβιάσει τις Βρυξέλλες.
Ακόμη και το τραγικό ζήτημα της Γάζας επιστρατεύεται στην υπηρεσία της αντιδυτικής προπαγάνδας. Ο Τσελίκ κατηγόρησε τη Δύση για «σιωπή» και «σταυροφορία» κατά της Τουρκίας, προσπαθώντας να κεφαλαιοποιήσει τον πόνο των αμάχων για να αναβαθμίσει τον ρόλο του Ερντογάν ως ηγέτη του ισλαμικού κόσμου. Κάτω από το περιτύλιγμα της ηθικής, κρύβεται μια σκληρή αναθεωρητική πολιτική που επιδιώκει περιφερειακή ηγεμονία με όρους ισχύος και όχι διεθνούς δικαίου.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
WSJ: "Η Ουκρανία είναι τώρα ο πόλεμος της Ευρώπης"! Ο Τραμπ έφυγε, ο λογαριασμός έμεινε στους Ευρωπαίους
Το μήνυμα που στέλνει η Άγκυρα είναι σαφές και επικίνδυνο. Η Τουρκία δεν επιθυμεί πλέον να ανήκει στο ευρωπαϊκό πλαίσιο αξιών, αλλά θέλει να το γκρεμίσει επικοινωνιακά. Η επιθετική ρητορική κατά της «χριστιανικής Ευρώπης» και της φον ντερ Λάιεν αποδεικνύει ότι το καθεστώς Ερντογάν προτιμά τη μετωπική σύγκρουση από τον διάλογο. Με αυτόν τον τρόπο, η Άγκυρα πορεύεται σε μια απομονωμένη, αυταρχική κατεύθυνση, παίζοντας το χαρτί του θρησκευτικού φανατισμού για να καλύψει το κενό δημοκρατίας στο εσωτερικό της.
